İtalyan tür sineması hakkında ilginç ve birazda farklı bulduğum şey aktörün rolünün diğer hususlara örneğin; hikaye ya da dramatik sanat eserine göre ikincil olmasıdır. Gerçek bir starı hikayenin üstünde görmek olağan dışıdır.

Korku sineması, en ilkel duygularımızdan biri olan korkuyu tetikleyerek bizi koltuğumuza çivilemeyi başarıyor. 1920’lerin Alman Dışavurumculuğu’ndan günümüzün “elevated horror” akımına kadar bu tür, sürekli kendini yeniledi.