Korku sinemasının 1978-1984 yılları arasındaki slasher-boom dönemi, türün kodlarını yeniden yazan bir endüstriyel deliliğe sahne oluyordu. John Carpenter’ın Halloween ile açtığı yol ve Sean S. Cunningham’ın Friday the 13th ile yakaladığı ticari formül, bağımsız yapımcıların iştahını kabartmakta gecikmedi. 1967’den beri sinema sektöründe sadece dağıtımcı olarak varlık gösteren Robert Shaye de bu rüzgarı arkasına alarak New Line Pictures’ı yapımcılık işine sokmaya karar verdi. Şirketin bu radikal geçişteki ilk büyük hamlesi, sinemaya kurgu masasından adım atan Jack Sholder’ın ilk uzun metrajı Alone in the Dark (1982) olacaktı. Meşhur Video Nasties listesi filmlerinden olan kült slasher The Burning (1981) filminin kurgucusu Sholder, bu başarısıyla yönetmenlik koltuğunu kapmıştı. Aslında onun zihnindeki ilk taslak; New York’un Küçük İtalya mahallesinde geçen, firari akıl hastalarıyla mafyanın karşı karşıya geldiği, sokak dinamikleri güçlü bir aksiyon-gerilimdi. Ancak Robert Shaye’in bütçe ve prodüksiyon kısıtlamaları, hikayeyi New York’un sokaklarından alıp taşranın kasvetli bir psikiyatri kliniğine yönlendirdi.

Yine de eldeki imkanlar dönemin bağımsız korku standartlarına göre oldukça lükstü. Yaklaşık 1 milyon dolarlık bütçe, Carpenter’ın Halloween’i çektiği paranın neredeyse üç katı demekti. Sholder bu finansal avantajı abartılı set tasarımları yerine, bir slasher filminde kolay kolay yan yana göremeyeceğimiz muazzam bir oyuncu kadrosuna yatırdı. Karşımızda korku sineması için adeta bir yıldızlar geçidi vardı: İlerleyen yıllarda Oscar alacak iki dev aktör, Jack Palance ve Martin Landau başroldeydi. Onlara Halloween filminin unutulmaz Dr. Loomis’i Donald Pleasence ve The A-Team dizisinden hatırladığımız Dwight Schultz eşlik ediyordu. Kült efektlerin ve kanlı sahnelerin arkasında ise türün babası Tom Savini yer alıyordu.

Hikaye, Dr. Dan Potter’ın (Dwight Schultz), New Jersey kırsalındaki Haven adlı psikiyatri kliniğinde göreve başlamasıyla açılır. Kliniğin yönetimindeki Dr. Leo Bain (Donald Pleasence) ise ana akım psikiyatriye meydan okuyan, hastalarına gezginler diyen ve onlarla uyuşturucu deneyimleri paylaşmaktan çekinmeyen, nev-i şahsına münhasır bir figürdür. Filmin kırılma noktası, dönemin nükleer anksiyetesine göz kırpan bir olayla gerçekleşir: Yakındaki bir nükleer santralde yaşanan arıza, tüm eyaleti karanlığa gömen devasa bir elektrik kesintisine yol açar. Kliniğin elektronik güvenlik sistemleri çökünce, içerideki en tehlikeli, en öngörülemez dört hasta ellerini kollarını sallayarak dışarı adım atar.

Elektriklerin kesilmesiyle dışarıdaki dünya zaten kendi kıyametini yaşamaya başlamış; yağmacılar sokakları ele geçirmiş ve suç oranları tavan yapmıştır. Çiçeği burnunda doktorumuz Potter ise tüm bunlardan habersiz, ailesi ve punk rock hayranı kız kardeşi Toni ile birlikte salaş bir kulüpte The Sick Fucks adlı punk grubunu dinlemektedir. Hikayenin ikinci yarısı, hastane atmosferinden tamamen sıyrılıp, Potter ailesinin evine odaklanan bir ev istilası (home-invasion) gerilimine evrilir.

Jack Sholder senaryoyu kaleme alırken, ünlü İskoç psikiyatrist Ronald D. Laing’in anti-psikiyatri teorilerinden beslenmişti. Laing’in “asıl deli olan psikotik bireyler değil, onları uyum sağlamaya zorlayan bu hastalıklı modern dünyanın kendisidir” tezi, filmi felsefi bir zemine oturtmuş.

 Alone in the Dark, vizyona girdiği dönemde Dolby Stereo ses teknolojisini kullanan ilk bağımsız yapımlardan biri olma özelliğini taşır. Hatta ses miksajı o kadar yüksek ve dinamik yapılmıştır ki, dönemin eski sinema salonlarındaki hoparlör sistemlerine fiziksel olarak zarar verdiğine dair kulaktan kulağa yayılan şehir efsanesi bile mevcuttur.

1982 yılında sinema salonlarında Halloween ve Friday the 13th gibi devlerin gölgesinde kalan, gişede hak ettiği karşılığı bulamayan bir film.

Tolga D. (tolga@iyikotufilm.com)