Sinema bazen bazı yüzleri ait olmadıkları dekorların içine fırlatır. Florence Guérin’in 80’li yıllardaki beyazperdedeki varlığı tam olarak böyle bir uyumsuzluğun ürünüydü. O dönemin İtalyan ve Fransız ticari sinemasında, özellikle erotik soslu gerilimlerde kadın oyunculardan beklenen belli bir sıcaklık ya da davetkar bir tavır vardır. Guérin ise bu beklentinin tam karşısında, neredeyse donuk denilebilecek bir mesafede duruyordu. Onu Salvatore Samperi’nin La Bonne (Hizmetçi) filminde izlerken hissedilen şey, sadece bir güzellik sergisi değil; daha çok, o burjuva evinin steril düzenine sızmış, sessiz ama ne yapacağı kestirilemeyen soğuk bir huzursuzluktur.

Guérin’in yüz hatlarındaki o durağanlık, aslında çocukluğundan beri taşıdığı bir savunma mekanizması gibiydi. 1965 yılında Nice’te maddi durumu yerinde bir ailede doğmuştu. Ancak babasının geçirdiği ağır kaza her şeyi bir anda değiştirdi. Aile, Cannes-la-Bocca’daki sosyal konutlara taşınmak zorunda kaldığında, Florence henüz çocuk yaşta hayata karşı gardını almıştı. 11 yaşında annesiyle yollarının ayrılması ve onu 17 yıl boyunca görememesi, Guérin’in o meşhur mesafeli bakışlarının asıl kaynağı olabilir. Sinemaya gitmeye parası olmadığı dönemlerde, sokaktaki film afişlerini ezberleyerek kurduğu o star olma hayali, aslında bir kaçış arayışıydı.

Cannes Sokaklarında Bir Leopar ve Kaybedilen Cennet

1980 yılında Cannes’da Miss Cinéma seçilmesiyle başlayan süreç, onu Cinecittà stüdyolarının tozlu setlerine kadar taşıdı. İtalya yılları onun için yirmiye yakın film ve uluslararası bir şöhret demekti. Ancak bu parıltılı dönemin arkasında bile hep bir kayıp hissi vardı. Henüz 16 yaşında evlendiği Kont Bernard de Villeneuve’ü birkaç yıl sonra kaybetmesi, onu 19 yaşında dul bir kadın olarak bıraktı. Bu trajedi, Guérin’in düşük bütçeli erotik-gerilim filmlerindeki duruşuna tuhaf bir ağırlık kattı. Jean-Marie Pallardy ile Türkiye’de çektiği Femmes ou Maîtresses gibi prodüksiyon kalitesi oldukça düşük işlerde bile, sanki yanlışlıkla o sefil sete düşmüş bir aristokrat gibi görünmeyi başarıyordu.

Onun sinemadaki duruşu, 80’lerin o plastik ve neon ışıklı atmosferiyle sürekli bir çatışma halindeydi. Çoğu aktris kamerayı kendini sergilemek için bir araç olarak görürken, Guérin kameradan saklanıyor gibiydi. Filmlerindeki o donuk ve hüzünlü ifade, sadece bir oyunculuk tercihi değil, belki de hayatın ona dayattığı erken yetişkinliğin bir yansımasıydı.

1 Haziran 1998 tarihi, Gurein için tam bir kırılma noktasıdır. Beş buçuk yaşındaki ikinci evliliğinden olan oğlu Nicolas’ın alkollü bir sürücü yüzünden ölmesi, Guérin için profesyonel kariyerin ve kamusal kimliğinin sonu oldu. Kazada kendisi de ağır yaralandı; komalar, tekerlekli sandalye süreci ve bir dizi ameliyat, fiziksel enkazını onarmaya çalışsa da ruhundaki boşluk kapanmadı. 2002 yılında bir devlet kararnamesiyle ismini resmen Florence Nicolas olarak değiştirmesi, geçmişteki o erotik ikon imajından ve hatta kendi isminden bile vazgeçtiğinin ilanıydı.

Bugün Guérin’in 80’ler ve 90’lardan kalan filmlerine bakmak, sadece bir dönemin sömürü sinemasını izlemek değil, bir kadının sessizce yok oluşuna tanıklık etmektir. O filmlerdeki seks objesi imajı, Guérin’in o buz gibi hüznüyle birleştiğinde ortaya çıkan şey artık nostalji olmaktan çıkıyor. Geriye, spot ışıklarının çok uzağında, oğlunun isminin arkasına sığınmış bir kadının mutlak sessizliği kalıyor.

Bir dahaki sefere onun adını veya yüzünü bir yerlerde görürseniz, sadece filmleri değil, o kararnamenin altındaki imzayı düşünün.

Tolga D. (tolga@iyikotufilm.com)