80’li yılların korku sineması denince çoğu kişinin aklına kanlı afişler ve seri üretim slasher filmler gelir. Ama dönemin biraz kenarında kalan, doğrudan videoya çekilen işler bambaşka bir hikaye barındırır. Shot-on-Video (SOV) olarak anılan bu yapımlar, stüdyo sisteminin dışında, ham ve filtresiz bir biçimde var olmuştur. Gary P. Cohen bu alanın en ilginç isimlerinden biridir — hem bir yönetmen olarak, hem de iki video dükkânının sahibi olarak bu kültürü içeriden yaşamış biri olarak.

Cohen’i korku sinemasına iten hikâye, dükkânında karşılaştığı bir annedir. Kadın, çocukları için en vahşi sahneleri içeren filmleri kiralarken tek hassasiyetinin çıplaklık olup olmaması olduğunu söyler. Bu çelişki Cohen’i derinden sarsar ve Video Violence’ın çıkış noktası olur. Daha dramatik ve hikâye odaklı bir şeyler yapma isteği ise onu Captives’e taşır.

1988 yapımı Captives (diğer adıyla Mama’s Home), klasik bir slasher’dan çok Last House on the Left ya da Death Weekend çizgisinde ilerleyen sert bir suç dramasıdır. Hikâye, işlemediği bir suç yüzünden 12 yıl hapis yatan Nikki Pellaggio’nun serbest kalmasıyla açılır. Nikki, iki dengesiz kardeşiyle birlikte eski kocası Barry’nin banliyödeki yeni hayatına zorla girer. Barry geçmişini geride bırakmış, varlıklı bir hayat kurmuştur — ancak Nikki’nin elinde onun gerçek yüzünü belgeleyen video kasetler vardır. Buradan itibaren film salt bir intikam hikâyesinin sınırlarını zorlar; karakterlerin psikolojik çözülmeleri hikâyenin merkezine yerleşir. Chick’in (Art Neill) ensestvari ve psikopat tavırları bu gerilimi özellikle hissettiren unsur olur.

Görsel anlamda filmin en ilginç kararı bir rastlantıdan doğmuştur. Cohen, dükkânında müşterilerin Super 8mm filmlerini videoya aktarma hizmeti verirken, bir kutunun dibinde sahipsiz kalmış bir film parçası bulur. Gerçek bir evin alevler içinde yandığını gösteren bu görüntüler, kimin çektiği bile bilinmeyen anonim bir belge niteliğindedir — Cohen şaka yollu kundakçı ihtimalini de dışlamaz. Bu buluntu, Captives’in hem hikâye iskeletini hem de sinematik yaklaşımını belirler: flashback sahneleri bu görüntülerin dokusuna uyum sağlamak için Super 8mm ile çekilir, SOV’a özgü görüntü dalgalanmaları ise teknik bir kusur olmaktan çıkıp atmosferin kendisi haline gelir.

Filmin dağıtım süreci ise üretim kadar sancılı olmuştur. Majestic Home Video, Cohen’in onayı olmadan filmi Mama’s Home adıyla yeniden kurgular: giriş sekansını tamamen siler, diyalogların üzerine sağır edici müzikler ekler, senkronizasyonu bozar ve başka filmlerden — aralarında Leon’dan alınan kesitlerin de bulunduğu — sahneleri sanki filmin parçasıymış gibi aralara serpiştir. Cohen şirkete dava açmaya çalışır ama Majestic’in kasası boştur, sonuç alınamaz. Bu “katledilmiş” Mama’s Home VHS’leri zamanla koleksiyoncular arasında aranan bir film kasete dönüşür.

Bugün geriye dönüp bakıldığında Captives, bir video kamera ve bulunan bir film rulosunun nereye götürebileceğinin somut kanıtı olarak duruyor. Cohen o dönemde tropikal balık dükkanından video işine geçmiş, oradan da Blockbuster’ın her şeyi silip süpüreceği bir kültürün içinde film yapmıştı. Filmleri artık tozlu raflarda değil belki ama internetin uçsuz bucaksız dünyasında keşfedilmeyi bekliyor.

Tolga D. (tolga@iyikotufilm.com)