Eski İtalyan yönetmenlerinin en sevdiğim tarafı her türden filme el atmaları. Antonio Margheriti de diğer İtalyan meslektaşları gibi çeşitli bir filmografiye sahip olsa da, bizim için asıl olayı 80’lerde çektiği aksiyon ve savaş filmleri. Yönetmenin Vietnam Savaşı’na odaklanan gayriresmî bir üçlemesi var biliyorsunuz; The Last Hunter (1980) Tiger Joe (1982) ile başlayan bu serinin son halkası ise 1983 yapımı Tornado. Bazı pazarlarda The Last Blood adıyla da satılan bu film, belki de üçlemenin en zayıf halkası ama yine de düşük bütçesine rağmen askeri hiyerarşinin anlamsızlığına dair söyleyecek sert sözleri var.

Film konu açısından Peckinpah’ın Cross of Iron (Demir Haç) filmini anımsatıyor. Zaten merkezdeki çavuş ve kaptan çatışması direkt orayı hedef alıyor diyebiliriz. Ancak yönetmenin kattığı ufak tefek dokunuşlarla filme düz bir rip-off demek pek mümkün değil. Hikaye, biri çavuş diğeri kaptan olan iki Yeşil Bereli’nin fikir ayrılığı üzerine kurulu. Çavuş Maggio (Giancarlo Prete) adamlarının hayatını önemseyen, savaşın artık bittiğinin farkında olan tecrübeli bir asker. Karşısındaki Kaptan Harlow (Antonio Marsina) ise aklını biraz oynatmış, kariyer basamaklarını tırmanmak için askerlerini sadece birer sayı olarak gören acımasız bir manyak. Savaşın son günlerinde bile adamlarını riskli görevlere sürmekten çekinmiyor.

Bir görev sırasında Harlow’un Maggio ve yaralı bir arkadaşını ormanda ölüme terk etmesiyle filmde ipler kopuyor. Maggio arkadaşını kurtarıp kampa dönüyor ama sakat kalan arkadaşının intihar etmesi üzerine kaptanı yumruklayıp firar ediyor. Kamboçya’ya kaçmaya çalışırken hem Vietcong’un hem de kendi ordusunun hedefi haline gelen Maggio’ya, bu deliliği ortaya çıkarmaya çalışan muhabir Freeman (Luciano Pigozzi) eşlik ediyor.

Filmin en çok eleştirilen ve ucuz duran yönü, bütçe kısıtlılığı yüzünden The Last Hunter’dan alınan stok helikopter ve patlama görüntülerinin havada uçuşması. Fakat hakkını yemeyelim; bu görüntüler filme oldukça iyi bir şekilde entegre edilmiş. Filipinler’deki dış mekanlar ormanın o tekinsiz, klostrofobik havasını güzel yansıtıyor. Müzikler fena değil, 80’lerin o synthesizer tınılarını taşıyor ama kapanıştaki “Holdin’ On” şarkısı trajik sahnelere pek gitmemiş, biraz sırıtmış. Grafik şiddet ve işkence sahnelerinde ise The Deer Hunter esintili fareli kafesler ve çamur çukurları gibi türe yakışan sert detaylar var.

Afişlerine bakıp elinde devasa silah tutan kaslı bir adam görünce filmi düz bir Rambo kopyası sanabilirsiniz; zaten uyanık yapımcılar da First Blood’ın ekmeğini yemek için filme The Last Blood ismini yapıştırmışlar. Ama Margheriti bu sefer öyle kör göze parmak cinsten, bütçesizliği çiğ ajitasyonla kapatmaya çalışan bir savaş karşıtlığı yapmıyor. Savaşın o pisliğini, anlamsızlığını çok daha düz, sert ve suratına çarpan bir gerçekçilikle veriyor.

Tolga D. (tolga@iyikotufilm.com)