Stryker (1983) filminden önce George Miller The Road Warrior filmi ile video kaset piyasasının kucağına tam bir bomba bıraktı. Bu post-apokaliptik bombanın ardından ortalık bu tip filmlerle dolmaya başladı. İtalyanlar kendi paylarına düşen pastayı Roma stüdyolarında yaparken, Filipinler istismar sinemasının emektarı Cirio H. Santiago da boş durur mu? Durmamış tabii.

Su uğruna birbirini boğazlayan bu çıplak ayaklı insanların, o devasa Amerikan kaslı arabalarını yürütecek benzini hangi rafine tesisinden bulduğu sorusu hiçbirinin mi aklına gelmedi? B-tipi sineması fanatiklerinin en sevdiği şey de bu filmlerde mantık aramamak.

Santiago, bütçe kısıtlarını aşmak için Marinduque adasındaki aktif bir taş ocağını çöl niyetine perdeye taşımış. Mekân kullanımı o kadar dar, set işçiliği o kadar minimal ki, filmi izlerken tüm karakterlerin aslında aynı tepenin arkasında birbirini beklediği hissiyatı klostrofobiyi tırmandırıyor. Medeniyetin son kırıntılarını korumaya çalışan o tuhaf giyimli yerel halkla, hiçbir motivasyonu olmayan barbarlar topluluğu dip dibe. Filipin ordusunun sete hibe ettiği gerçek tanklar ve zırhlı personel taşıyıcılar da hantal, statik kamera kullanımı yüzünden resmen heba edilmiş. Cirio H. Santiago’nun elinde koskoca ordu lojistiği var ama aksiyon sahnelerindeki o hantal kurgu yüzünden her şey bir mahalle kavgasından hallice duruyor. Yine de hakkını yememek gerek; su tankerine yapılan saldırı sahnesi, düşmeyen tempo ve dublörlerin gözü kara atlayışları türün meraklıları için on numara aksiyon sunuyor.

Açılışta Godfrey Reggio’nun kült belgeseli Koyaanisqatsi’den nükleer patlama sahnelerinin izinsiz yürütülmüş olması ise tam bir ucuz istismar sineması kurnazlığı. Telif haklarının esnek olduğu topraklarda çekim yapmanın konforu diyelim bu işe.

Howard R. Cohen imzalı senaryonun çıkış fikri fena değil ama işleyiş yerlerde sürünüyor. Kadın karakterler sadece kaçırılmak, tecavüze uğramak, şiddet görmek veya sırf olay örgüsü ilerlesin diye ana kahramana sırılsıklam aşık olmak için senaryoya serpiştirilmiş.

Ana karakterimiz Stryker (Steve Sandor), siyah Mustang’iyle çorak topraklarda dolanan, sessiz ve sert erkek klişesinin vücut bulmuş hali. Yüz hatlarındaki o donukluk, ses tonundaki o sahte ağırlık, Tarantino’nun Death Proof filmindeki Kurt Russell karizmasını akla getiriyor. Karşısındaki kel despot Kardis (Mike Lane), kancalı eli ve iğrenç tiranlığıyla çizgi roman kötüsü enerjisi yayıyor. Daisy Duke tarzı ultra kısa deri şortlarıyla arbalet kuşanmış Amazon klanının lideri Delha (Andrea Savio) filmin istismar damarını tek başına sırtlamış. Final savaşına aniden dahil olan ve Star Wars evrenindeki Jawa’ları andıran o cüce mutantlar filmi bir anda tuhaf bir bilimkurgu çöplüğüne çeviriyor ki, o noktada ritmin bilinçli olarak kırılmasını büyük bir keyifle izliyorsunuz. Rambo, Return of the Jedi ve Hamburger Hill kırması final, sinematografik açıdan felaket olsa da, trash tutkunları için filmin tavan yapan sahneleri.

Ed Gatchalian ve Susan Justin imzalı sentezleyici (synth) müziklerin kulak tırmalayan hırıltısı ve perküsyon ağırlıklı jenerik ritimleri bile VHS döneminin o saf, arsız ve sansürsüz ruhunu solumak için yeterli sebep. Spagetti Western’leri andıran o sonradan yapılmış, dudak hareketlerine bir türlü oturmayan dublaj bile filme ayrı bir retro lezzet katıyor.

Santiago daha sonra Wheels of Fire ve Equalizer 2000 ile bu çorak toprakları daha dinamik, daha eli yüzü düzgün işledi bence ama bu ilk denemenin o toy, çiğ ve dikiş tutmaz yapısındaki tadı bambaşka

Fazla kurcalamadan,  VHS kapağının kokusunu içinize çekerek izleyin.

Tolga D. (tolga@iyikotufilm.com)