Filmle ilgili önce yapımcılar Chuck Norris’e geldi ama o maskeyi reddetti. Sebep basit: yüzünü kapatmak istemiyordu. Cannon Films’in o dönem elindeki en büyük kozdan reddi yemişti, Chuk ninja rolünü geri çevirince stüdyo koridorlarında bir panik yaşandığını tahmin etmek zor değil çünkü senaryo zaten yazılmış, bütçe zaten ayrılmıştı, geriye sadece bir yüz bulmak kalıyordu. Bulunan yüz, o güne dek figüranlık sınırında gezinen 31 yaşındaki Michael Dudikoff oldu. Dövüş sanatları geçmişi yok, sahne deneyimi sınırlı. Cannon’ın Golan-Globus ikilisi bu tür açıkları kapatmakta ustaydı zaten; koreograf Mike Stone devreye girdi, kamera açıları geri kalanını halletti.

Dudikoff’un oynadığı Joe Armstrong ilk on beş dakika boyunca doğru düzgün tek kelime etmiyor. Bu sessizlik bir tercihi mi, yoksa replik ezberleyemeyen bir aktörün pratik çözümü mü, orası tartışmalı ama sonucu garip bir şekilde işe yarıyor. Donuk, neredeyse afallamış bir yüz ifadesiyle ortalıkta geziniyor Armstrong film boyunca, sanki kendi filminde ne aradığını bilmiyormuş gibi.

Joe, mahkeme kararıyla gönderildiği Filipinler’deki bir üste, çocukluğunda savaşın bittiğinden habersiz bir Japon askeri tarafından ninjutsu öğretilmiş olduğunu keşfediyor. Nasıl, ne zaman, hangi köyde, film bunu açıklama zahmetine hiç girmiyor. Daha da tuhafı, onu yetiştiren o Japon usta (Shinyuki), filmin kötü adamı silah kaçakçısı Ortega’nın malikanesinde bahçıvanlık yapıyor. Sanki senaryo yazarı elindeki karakterleri bir kutuya atıp rastgele çekmiş gibi.

Filmi gerçek anlamda ayakta tutan, Dudikoff değil Steve James. Onbaşı Jackson rolündeki James, gerçek bir dövüş geçmişine sahipti ve bunu her sahnede hissettiriyor. Set üzerinde ikisi arasında bir gerginlik yaşanmış. James’in kendi dövüş sahnelerinin Dudikoff’un kinden ayrı, kampın öbür ucunda çekilmesini istediği aktarılır çeşitli kaynaklarda, doğrulukları tartışmalı olsa da. Ama daha ilginç olan şu: James, kendisine yazılan basmakalıp yan rolünü reddetmiş, diyaloglarını kendi eliyle değiştirmiş.

Aksiyon sahnelerine gelince, koreografi bugünün gözüyle bakıldığında hantal duruyor. Figüranlar öldükten sonra arka planda ayağa kalkmaya çalışıyor. Ama dublör işçiliği tuhaf bir ciddiyetle yapılmış ağaçlardan düşenler, camdan uçanlar, hareket halindeki kamyonun altına saklananlar.

Bir milyon dolarlık bütçeyle çekilen film on buçuk milyon toplaması, dönemin VHS ekonomisinin nasıl işlediğine dair ayrı bir yazı konusu. Eleştirmenler filmi yerden yere vursa da video kiralama dükkanının önünde büyüyen bir kuşak için bu film bambaşka bir şeydi.

Bu arada yönetmen Firstenberg’in bir önceki filminin yine bir kült olan Ninja III olduğu hatırlatmak gerek. Film American Ninja kadar ilgi görmese de gerçek Ninja film tutkunlarının gönlünde apayrı bir yerde duruyor.

Tolga D. (tolga@iyikotufilm.com)