Joëlle (Pénélope Lamour) bir reklam ajansında yönetici olarak çalışan genç, güzel ve evli bir kadındır. Bir gün sokakta sarışın bir kadın tarafından baştan çıkarıldıktan sonra gizemli bir şekilde kaptığı bir enfeksiyon sonucu vajinası konuşmaya başlar ve onu edepsiz seks dolu bir dünyaya iter. Bu konuşan vajina oldukça talepkardır; kocası Eric’in cinsel yetersizliklerinden duyduğu hayal kırıklığını ve kendi arzularını yüksek sesle, hatta küfürlü bir şekilde dile getirmeye başlar. Eşiyle de bu arada bazı sorunlar yaşamakta ve vajinasının konuşması kulaktan kulağa yayılmaktadır. Hatta bu sırada gizlice Joëlle ile görüşmeye çalışan bir gazetecinin ses kayıt cihazını Joëlle’in vajinasına doğru tutup, konuşmasını beklemesi beni oldukça güldürdü. Yaşadığı bir sürü seksi maceradan (örneğin ofisteki memurlarla veya sinema tuvaletindeki yabancılarla cinsel ilişkiye girmesi ve kocasının tuttuğu bir psikiyatrın bile bu vajina tarafından baştan çıkarılması gibi) sonra Joëlle, filmin sonunda nihayet eşi Eric (Jean-Loup Philippe) ile birlikte olur. Eric banyoya gider, elini yüzünü yıkadıktan sonra kamera Eric’in aynada görünen yüzüne zoom yapar. O sırada Eric bir ses duyar, ses aşağıdan gelmiştir ve o anda kamera Eric’in penisine yönelir. Artık enfeksiyon Eric’in penisine geçmiştir.

1975 yapımı Le Sexe qui parle, Fransa dışında da ses getiren ilk hardcore porno filmlerinden biri olarak kabul ediliyor. Film, Fransız porno sinemasının artık iyice hareketlendiği ve bir anlamda “altın çağını” yaşadığı dönemde çekilmiş. Ancak bu dönem çok uzun sürmeyecekti; sansür yasalarının giderek daha fazla devreye girmesiyle birlikte Fransız porno sinemasının özgürlük alanı da daralmaya başlayacaktı. Le Sexe qui parle ise bütün bu değişimin hemen öncesinde çekilmiş olmasıyla ayrı bir yerde duruyor. Yıllar içinde de kendine özgü hikâyesi ve absürt fikri sayesinde kült bir takipçi kitlesi edinmeyi başardı.

Film Amerika’da Pussy Talk adıyla gösterime girmiş ve Amerika’da Fransız porno dönemini de başlatan film olmuştur. Filmi daha sonra Candy’s Candy (Candice Candy) ve Kinky Ladies of Bourbon Street (Mes Nuits avec Alice, Pénélope, Arnold, Maude et Richard) izlemiştir.

Filmin yönetmen koltuğunda Claude Mulot (Frédéric Lansac) yer almaktadır. Mulot, ana akım sinemada kendi adıyla fantastik ve korku filmleri ile komediler çekmiş olsa da, yetişkin filmlerinde Frédéric Lansac takma adını kullanmıştır. Yönettiği diğer bilinen filmler arasında Belles d’un soir (1977), La Femme-objet (1980), Les petites écolières, L’Immorale, La vénus noire ve Le Couteau sous la gorge yer alır.

Filmin arkasındaki isimlere baktığımızda ise ortaya oldukça ilginç bir tablo çıkıyor. Yapımcılığını daha sonra Rêves de cuir ve Emmanuelle IV gibi filmlere imza atacak olan Francis Leroi üstlenmiş. Kurgu koltuğunda ileride kendi filmlerini de çekecek olan Gérard Kikoïne bulunurken, kurgu asistanlığını yine geleceğin yetişkin sineması yönetmenlerinden Pierre B. Reinhard yapmış. Görüntü yönetmeni Roger Fellous ise işin belki de en şaşırtıcı isimlerinden biri. Luis Buñuel ve Julien Duvivier gibi yönetmenlerle çalışmış bir görüntü yönetmeninin böylesine uç bir yapımın arkasında bulunması, filmin neden döneminin sıradan porno filmlerinden biraz daha farklı göründüğünü de açıklıyor. Dönemin hareketli ve güçlü bas tonlarını taşıyan müzikler ise Mike Steïthenson’a ait.

Başroldeki Pénélope Lamour da filmin ilginç hikâyelerinden birine sahip. Güzelliği ve performansıyla dikkat çekmesine rağmen Le Sexe qui parle, onun sinemadaki ilk ve son filmi olmuş. Eric’i canlandıran Jean-Loup Philippe ise ciddi sinema kariyerinin zarar görmemesi için filmde Nils Hortzs adını kullanmış. Philippe’i özellikle Jean Rollin filmlerinden tanıyoruz; Lèvres de sang (Lips of Blood) ve La nuit des horloges bunlardan sadece ikisi.

Yönetmenimiz aynı zamanda 1977 (bazı kaynaklara göre 1978) yılında Le Sexe qui parle II (Le Sexe qui parle 2) adıyla filmin bir devamını çekmiş. Bu filmde ise enfeksiyon Eric’den bir fahişeye geçmekte. Kadroda ise Richard Allan ve Alban Ceray gibi dönemin tanınmış isimleri yer almaktadır. Bunun yanı sıra filmde Sylvia Bourdon’un da oynadığını belirtmekte fayda var. Güzel yıldız porno filmler haricinde birkaç korku filmi ve komedi filminde de rol almıştır. (Jean Rollin’in Levres de sang (1975) filminde ve Draguse ou le manoir infernal (1975) isimli bir korku filminde oynamışlığı vardır.)

Aydınlanma Çağı’nın yazarlarından Denis Diderot’un Les bijoux indiscrets / The Indiscreet Jewels (1748) adlı kitabında da bir soylunun sihirli yüzüğü sayesinde kadınların vajinalarını konuşturması konu alınmıştır. Pussy Talk filminin de çıkış noktasını Fransız Edebiyatı’ndan aldığını söylemek mümkün. Zaten “konuşan vajina” fikri de temelinde antik halk inanışlarındaki “vagina loquens” motifine dayanmaktadır. Ayrıca ülkemizde de sahnelenen Vajina Monologları bu türün bir devamı niteliğindedir. Diğer bir ünlü porno film Deep Throat’la da benzerlikler içermektedir. Hatta filme Fransız Deep Throat bile denmektedir.

Bu dönemdeki Fransız seks ve porno filmlerinin en belirgin özelliklerinden biri de, isteyerek ya da istemeyerek her türlü baştan çıkartma girişiminin kadından gelmesidir. Filmdeki ana karakterimiz de kaptığı enfeksiyon sonrası erkekleri baştan çıkarmaya çabalamış ya da kendisini teşhir etmiştir. (Filmde Joëlle porno film gösteren bir sinemaya girer ve erkekleri baştan çıkarır. Bu noktada filmin, o dönemin ağır sansür koşulları ve uluslararası dağıtım gereklilikleri nedeniyle “Hard” ve “Soft” olmak üzere iki farklı versiyonda çekildiğini belirtmek gerek. Açık cinsel birleşmeler içeren Hardcore versiyondaki yakın çekimlerde ana oyuncular yerine vücut dublörleri kullanılmıştır. Bach Films tarafından DVD olarak da basılan Soft versiyonda ise açık cinsel eylemler kadraj dışında bırakılmış olsa da, bu versiyona özel ek diyaloglar ve sahneler mevcuttur. Örneğin Joëlle’in sinema tuvaletindeki ilişkisinin salondaki diğer erkekler tarafından röntgenlendiği sahne sadece soft versiyonda yer alır ve bu sahnenin hard versiyondaki düz cinsel çekimlerden daha açık olduğu belirtilir. Bir başka sahnede ise yemekli bir arkadaş toplantısı sırasında aniden mastürbasyon yapmaya başlar.) Joelle’nin küçük yaşlarda da yaptığı teşhirci davranışları ve çocukluk aşkı gibi geçmiş saplantılarını (ki bunları da yine vajinası ifşa eder) flashbacklerle görüyoruz. Bu sırada Joelle’nin bekaretini 14-15 yaşlarında oyuncak pinokyo’nun burnu ile kaybettiğini izliyoruz. Burada hem komedi hemde entellektüel bir gönderme ile izleyicide oluşacak cinsel duygu ve isteği de bir an da olsa başka bir yöne çekebiliyor.

Film Joëlle’nin bir caddede yürüyüşü sırasında (dikkatlice izlerseniz) dönemin Fransız film endüstrisi hakkında küçük ipuçları vermekte. Kalabalıklar arasında sinemaların erotik ve pornografik ağırlıklı filmler oynattığını belirgin bir biçimde görüyoruz ki dönemin Fransız pornoları endüstrinin en iyi filmleriydi. Diğer porno filmlerde yerinden kımıldamayan tek bir kamerayla soyunma ve cinsel ilişki sahneleri çekilip film tamamlanıyordu; kimse standart öyküye özgün çeşitlemeler getirmeye ya da onu geliştirmeye çalışmıyordu.

70’li yılların kült mertebesine ulaşmış bu fantastik filmini iyi”kötü film” takipçilerinin başka bir gözle izleyeceğinden şüphem yok.

Tolga D. (tolga@iyikotufilm.com)