Bazı yüzler vardır, dönemi değil, dönemin dokusunu, hüznünü ve görkemini beraberinde getirir. Edwige Fenech benim için tam olarak böyle bir figür. Çocukluğumuzun o loş, tahta raflardan oluşan labirent misali video dükkânlarında, rafların en üstünde ya da en kuytu köşesinde duran o rengarenk VHS kapaklarından bize bakan o derin gözler… Cezayir’in sıcak güneşinden Nice’in masmavi sahillerine, oradan da Roma’nın büyüleyici setlerine uzanan bir başarı hikayesi…

Fenech denilince akla hemen commedia sexy all’italiana yani o meşhur İtalyan seks komedileri geliyor. 70’lerin o kendine has, hayat dolu atmosferinde, özellikle The School Teacher serisiyle bir neslin kolektif hafızasına kazındı. O dönem genç erkek izleyicisi için Fenech, sadece bir sinema ikonu değil; okul sıralarında hayali kurulan, ulaşılmaz ama bir o kadar da içten o ideal öğretmen figürüydü. O meşhur kadın polis veya doktor rollerinde, otoriteyle arzu arasındaki o ince çizgiyi onun kadar doğal temsil edebilen başka bir isim gelmedi.

İyi “Kötü Film” sayfalarında daha önce School Teacher serisinin o absürt ve naif yapısına dair epey kelam etmiştik. O yazılara göz atanlar hatırlayacaktır; o filmler sadece erotizm değil, İtalya’nın o yıllardaki toplumsal enerjisinin de birer yansımasıydı.

Ancak Edwige’i sadece bu türe hapsetmek, onun sinema mirasına büyük bir haksızlık olur. Benim gönlümde Fenech, her zaman Giallo’nun eldivenli katillerinin ve karanlık atmosferinin kraliçesi olarak kalacak. Sergio Martino’nun The Strange Vice of Mrs. Wardh veya All the Colors of the Dark filmlerindeki o tedirgin, kırılgan ama bir o kadar da büyüleyici performansı… Mario Bava, Giuliano Carnimeo gibi ustaların vizyonunda can buluşu, onun sadece fiziksel bir çekicilikten ibaret olmadığını, dramatik bir derinliğe ve türe yön veren bir auraya sahip olduğunu kanıtlıyor. Bu filmlerde Bruno Nicolai’nin o ve  Nora Orlandi’nin tınılarının da onun güzelliği ve bakışları ile birleşince bambaşka bir seviyeye ulaştığını belirtmek gerek. İşin garibi bu tınıları harici bir kayıttan dinlediğimde bende aynı hissi uyandırmıyor sanki o notalar Edwige Fenech’in bakışlarıyla hayat buluyor gibi.

O, korkuyla arzunun birbirine karıştığı o ince çizgide yürümeyi en iyi bilen aktrislerden biriydi.

80’lerin başında artık aynı şeyleri yapmaktan çok sıkıldım diyerek bir arayışlara girdiğinde, aslında içindeki o güçlü kadını da sahneye çıkarıyordu. Video dükkânlarının vitrinlerini süsleyen o afişlerden sıyrılıp televizyon dünyasına, sunuculuğa ve nihayetinde yapımcılığa geçişi bunun ispatı niteliğindeydi.

Kariyerinin son düzlüğünde Eli Roth’un Hostel: Part II filmiyle yaptığı o nostaljik dönüş veya Tarantino’nun Inglourious Basterds filminde bir karaktere onun adını vermesi, birer hayranlık gösterisinden fazlası; sinema tarihinin ona iade-i itibarıdır. Bugünlerde daha çok yapımcı kimliğiyle anılsa da, bizim zihnimizde hâlâ o sarı J&B şişelerinin, barok mobilyaların ve gerilim dolu keman seslerinin eşlik ettiği o eşsiz Giallo kadını.

Tolga D. (tolga@iyikotufilm.com)