The Sexplorer ya da bilinen diğer adıyla The Girl From Starship Venus tipik bir İngiliz filmi. Film bir İngiliz filmi olmasına rağmen çekildiği dönemde İngiltere’de çok fazla ilgi görmemiş, fakat Amerika’da özellikle Drive-In sinemalarda ilgiyle karşılanmış. Film softcore erotik sahneler ve tipik İngiliz komedilerinden aşina olduğumuz diyalogları içeriyor.

Filmimiz bir dış ses eşliğinde uzay görüntüleriyle açılıyor. Purple gezegeninden bir araştırma ekibi Dünyamıza araştırma için gelmektedir. Fakat geldikleri uzay aracı alışılmışın dışında, bir UFO değil metal bilye şeklinde bir cisimdir. Bilye yeryüzüne, Londra’nın arka caddelerinde bir su birikintisine iniş yapar. Su ile temas ettikten sonra birden karşımızda Explorer (dönemin Alman erotik modellerinden Monika Ringwald)’ı görürüz. Explorer aniden soluğu bir masaj salonunda alır. Olan bitene yabancı olan Explorer meraklı gözlerle etrafını süzmektedir. Masaj salonu, seks shop, seks filmi gösterimi yapan bir sinema salonunda yaşadığı küçük birkaç maceradan sonra bir çamaşırhanede iyi kalpli Lecher (Mark Jones) ile tanışır. Lecher gidecek yeri olmayan bu tuhaf kadını evine kabul eder. Fakat Explorer geldiği bu yenidünyayı tanımak istemektedir ve onun bu saf halinden faydalanmak isteyen etrafta birçok erkek vardır…

Filmde Explorer’ı yönlendiren erkek dış ses vardır ve telepatik bir şekilde konuşmaktadırlar. Explorer’a ne yapması gerektiğini söylemekte ve onu yönlendirmektedir. Aralarında oldukça komik diyaloglar da geçmekle birlikte filmin sonunda Explorer’ın artık bu sesi dinlemeyişi ve kendini Lecher’ın kollarına bıraktığı sahne ise filmin en feminist sahnesi olarak karşımıza çıkmakta. Explorer burada artık kendine yön veren bir erkeği değil, kendi duygularının sesini dinleyecektir.

Filmde Explorer rolünü canlandıran Monika Ringwald Alman bir model ve bu rol kendisinin ilk ve tek başrolü. Health and Efficiency dergisinin modeli olmasının yanı sıra The Benny Hill Show’da da yer almış.  Her ne kadar The Sexplorer’da başrolü oynasa da bu da onu bir star yapmaya yetmemiş ve 1978’de evlenerek kariyerine son noktayı koymuş.

Filmin yönetmeni Derek Ford ise 70lerde çevirdiği düşük bütçeli seksploitation filmleriyle (The Wife Swappers, Keep It Up, Jack!, What’s Up Nurse) tanınıyor. İngiliz yönetmen kariyerine ilk olarak erkek kardeşi Donald Ford ile televizyon ve radyolar için yazdığı senaryolar ile başlamış. Yönetmenliğe geçişi ise 60ların sonunda yapımcı Stanley Long ile çalışmaya başlamasıyla olmuş. Yönetmenliği 80lerde bırakan Ford, bu tarihten sonra iki kitap yazmış.

Link:

Russ Meyer, David Lynch ya da Alejandro Jodorowsky gibi filmlerinde kendi ütopik dünyasını yaratan ve bu dünyaya sizi davet eden bir yönetmen. Her ne kadar bu dünyada yaşamak istemesem de, bu dünyayı ziyaret etmek büyük keyif veriyor. Tabii bu durum herkes için geçerli olmayabilir, çünkü Meyer filmlerini ya seversiniz ya da sevmezsiniz. Çoğu izleyici için Pussycat ya da Beyond The Valley Of The Dolls Meyer’in en başarılı filmleri olarak gösterilse de Supervixens de aynı derecede övgüyü hak eden bir film.

Clint (Charles Pitts) bir benzin istasyonunda çalışmaktadır. Müşterisi Super Lorna (Christy Hartburg) tarafından ayartılmak istenir, kız arkadaşı Super Angel (Shari Eubank) bu olayı duyar ve kıskançlıkla kavgaya girişir. Polis memuru Harry (Charles Napier) bu olaya şahit olur. Bu arada Super Angel’a abayı yakan polis memuru Harry, Super Angel’ı öldürür. Fakat cinayet Clint’in üzerine kalır ve yaşadığı yerden kaçar. Bu kaçış sırasında Clint birçok maceraya karışır ve bu maceraların içinde tabii ki Meyer’in olmazsa olmazları iri göğüslü kızlar da vardır. Fakat bu kaçış bir benzin istasyonunda karşısına çıkan Super Vixen (Shari Eubank) ile son bulur. Super Vixen, Super Angel’ın tekrar ete kemiğe bürünmüş halidir. Sonunda tekrar yakalanan bu mutluluk da uzun sürmez, çünkü Harry tekrar ortaya çıkar.

Meyer Supervixens’de seyirciyi erotik imaj bombardımanına tutuyor. Fakat çoğu filminde yaptığı gibi erotizm ile porno arasındaki o ince çizgide dolaşıp, pornoya yönelmiyor. Ayrıca bütün bunları bir çizgi romanın hayata geçmiş hali olarak içine mizahı, şiddeti ve seksi katarak harmanlıyor.

Filmde polis memuru Harry rolündeki Charles Napier oldukça başarılı. Canlandırdığı psikopat, iktidarsız, kadın katili polis rolünde belki de kariyerinin en iyi işini çıkarmış. Ayrıca filmde canlandırdığı iki ayrı rol ile (Super Angel/Super Vixen) Shari Eubank da rolünün hakkını veren bir diğer isim. Fakat Shari ekrandaki karizmasına rağmen sadece iki film çevirmiş. Supervixens’den sonra Timothy Carey ile Chesty Anderson, USN de oynadı ve trash sinemaseverlerin gönlünde taht kurmayı başardı.

Supervixens mizahın, şiddetin, dolgun hatlı kızların, seksin bir sürreal karışımı olarak başka hiçbir filme benzememekte. Tabii ki Russ Meyer’in diğer filmleri hariç.

Link:

Film 1661 yılında Meksika’da geçmekte. Baron Vitelius D’Estera (Abel Salazar) Meksika Engizisyon Mahkemesi tarafından büyücülük yaptığı gerekçesiyle ceza alır ve canlı olarak yakılır. Cezası gerçekleşmeden önce Baron, bir kuyrukluyıldız görür ve o an kendisine yapılanların intikamını alacağına yemin eder. 300 yıl sonra, aynı kuyrukluyıldız tekrar geçer ve bu sefer Baron’u beyin yiyen, korkunç bir canavar olarak intikam alması için geri getirir.

El barón del terror’ü orijinal kılan en önemli özellik, başka bir korku filminde örneğine rastlamanın güç olduğu ilginç canavar karakteri. Bunu yanı sıra filmde Baron’un inanılmaz bir cinsel çekiciliği vardır. Kurbanı olan kadınların hepsinde bir cinsel istek uyardıktan sonra çatallı diliyle kurbanlarını öldürür. Erkek kurbanlarını ise hipnotize ederek etkisiz hale getirir. Hipnotize ederken Baron’nun gözlerinde çakan şimşek görülmeye değer. Karşısında birinin Baron’un yüzüne fener tuttuğu açıkça belli oluyor.

Asil ve centilmen bir karakter tipi çizen Baron’u Vampir filmlerindeki Dracula karakterine benzetmek mümkün. Yine yukarıda da bahsettiğim gibi dönemin birçok Vampir filminde rastlayacağımız bastırılmış cinsellik bu filmde de etkisini hissettiriyor.  Baron’u canlandıran Abel Salazar hakkında birkaç şey söylememekte sanırım haksızlık olur. Abel Salazar dönemin korku filmlerinde boy gösteren bir karakter ve El Baron del Terror filminde de oldukça iyi bir oyunculuk çıkarmış. Bazı sahnelerdeki yüzündeki o hissiz, soğuk bakış ve karizmasıyla rolünün hakkını fazlasıyla verdiğini söylemek gerek. Bir aktör için performansına ilave olarak sesini de kullanması önemli bir avantajdır. Fakat Salazar Meksika dışında gösterilen çoğu filminde dublajlı olarak seyirci karşısına çıkmıştır; yinede seyirciyi bakışları ve mimikleriyle etkilemeyi başarmıştır. Filmle ilgili küçük bir ayrıntı da filmin yapım şirketi olan Cenematografica ABSA dönemin popüler korku film şirketidir ve sahibi de Abel Salazar dır.

Ayrıca filmde 17.yy görüntülerini yansıtan Gotik atmosfer çok başarılı. Aynı zamanda film Mario Bava’nın başyapıtlarından La Maschera Del Demonio’dan (1960) da esinlenmeler içeriyor. Yönetmen Chano Urueta Gotik Korku ile bilim-kurguyu çok iyi harmanlayıp iyi bir iş çıkarmış.

El barón del terror her ne kadar yapılmış en iyi Meksika korku filmi olmasa da izleyiciye keyif veren, kült korku filmleri severlerin izlemesi gereken bir film.

Link:

Sergio Leone The Good, The Bad and The Ugly filminden sonra Western filmi yapmamaya karar verir. Çünkü söylemek ve anlatmak istediği bütün her şeyi anlattığı düşüncesindedir. Fakat Hollywood Stüdyoları kendisine sürekli Western filmleri yapması konusunda tekliflerde bulunur. Bu tekliflerden birisi United Artists tarafından yapılan ve oyuncu kadrosunda Charlton Heston, Kirk Douglas ve Rock Hudson’ın oynayacağı bir filmdir. Fakat bu teklifi Leone reddeder. Daha sonra Paramount kendisine oldukça büyük bir bütçeye sahip ve Henry Fonda’nın başrolünde olacağı bir film teklifinde bulunur. Leone bir daha Western yapmama inadından kendisinin favori oyuncusu olan ve hep film çekmek istediği Henry Fonda sayesinde vazgeçer ve ortaya Once Upon a Time in The West çıkar.

Filmin konusu kısaca şöyle, Frank (Henry Fonda) kanun dışı işler yapan bir adamdır. Adamlarıyla birlikte yaşadığı yerdeki demiryolu projesiyle ilgili bir takım kirli işlerin içindedir ve bu sebeple birçok cinayet işlemiştir. Öldürdüklerinin içinden Brett McBain’in eşi Jill (Claudia Cardinale) eşinin intikamını almaya karar verir ve Frank’in düşmanları Harmonica (Charles Bronson) ve Cheyenne (Jason Robards) ile birlikte Frank’e karşı gelmeye başlarlar.

Oyuncu kadrosunun zenginliği ve performanslarındaki başarı övgüyü hak ediyor. Henry Fonda Frank rolüyle harika bir iş çıkarmış. Zaten kendisi de bir röportajında Once Upon a Time in The West’in favori filmi, Frank’in ise en başarılı bulduğu rolü olduğunu belirtmiş. Canlandırdığı rol kuşkusuz sinema tarihindeki en iyi “kötü adam” performanslarından birisi. Bronson, Cardinale ve Robards da çok iyi oyunculuk sergilemiş filmde.

Film hiç şüphe yok ki Sergio Leone’nin başyapıtı ve Western filmleri içinde belki de en iyisi. Çekimler, oyuncu kadrosu, senaryo ve filme diyaloglar kadar büyük etkisi olan Ennio Morricone’nin harika müzikleriyle izlemesi oldukça keyifli bir film.  Sergio Leone bu filminde de çoğunlukla beraber çalıştığı besteci Ennio Morricone’nin müziklerine yer vermiş. Morricone, yönetmen Leone’nin yönlendirmeleriyle filmin müziklerini henüz çekimler başlamadan tamamlamış. The Good, The Bad and The Ugly’de olduğu gibi bu unutulmaz müzik filmin ihtişamına çok büyük katkıda bulunmuş. Karakterlerin ruhunu çok iyi yansıtan müzikler ortaya çıkmış. Müziklerin filmin çekimlerine başlanmadan bitmiş olması, Leone’nin hep yapmak istediği filmin çekimleri boyunca, oyunculara backgroundda filmin müziklerinin eşlik etmesi isteğini gerçekleştirmiş.

Once Upon a Time in The West oyunculuk, senaryo, yönetmenlik, sinematografi, müzikler ve sahip olduğu bütün her şey ile çok başarılı bir film. Her sahnesiyle izleyici üzerinde büyük etki bırakan izlemeye değer bir film.

Link:

Hint filmlerinin ortak özellikleri, içinde mutlaka şarkılı, danslı sahnelere yer vermesidir. Video dönemide 80′lerin sonu ve 90′ların başında izlediğim filmlerde gözlemlediğim bir diğer özellikse filmlerde cinselliğe yok denecek kadar az yer verilmesidir.

Her ne kadar Bollywood’da ağırlıklı olarak dram ve aşk en çok işlenen konular olsa da, Pete Tombs’un Fantastik Filmler Uzakdoğu’dan Güney Amerika’ya adlı kitabında bahsettiği gibi Hint Sineması çok fazla olmasa da fantastik filmlere de imza atmıştır. Kitapta bahsedilmemiş ve Mondo Macabro DVD tarafından geçtiğimiz Mayıs ayında Amerika’da DVD olarak piyasaya sürülen Mahakaal (1993) kısa zamanda meraklıları tarafından ilgiyle karşılandı.

Film yönetmen koltuğunda Shyam Ramsay ve Tulsi Ramsay kardeşler var. Film A Nightmare on Elm Street (1984) filminin bir ripoff’u. Bazı sahneler birebir aynı. Fakat filmin bir korku filmi olduğunu bazı sahneler unutturuyor. Komedi kıvamlı dövüş ve şarkılı danslı sahneler tipik Hint filmi havasını yansıtıyor. Fakat bu komedi ve şarkılı danslı sahneler o kadar uzun tutulmuş ki izleyici filmi seyrederken ister istemez filmden kopuyor. Bu sahnelerin oldukça fazla olması filmin süresininde iki saati bulmasına yol açıyor.

Film Anita isimli üniversiteli bir genç kızın rüyasıyla açılıyor. Boş köhne bir evde ilerleyen genç kız çok geçmeden karşısında Mahakaal’ı görür. Kısa bir boğuşmadan sonra uyanan genç kız kolundaki sızıyla irkilir. Gen kızın kolu yaralanmıştır. Daha sonra filmde genç kızın rüyalarına giren Mahakaal gerçek hayatta da genç kızımızı rahat bırakmaz.

Mahakaal, Freddy Krugger’la eldiveni ve yüzündeki yanıklar dışında çok fazla benzerlik göstermiyor. Freddy Krugger’ın aksine Mahakaal uzun siya deri bir pardesü ve siyah ağırlıklı kıyafetlerle karşımıza çıkıyor. Oyunculuk diğer Hint dram filmlerine göre oldukça kötü.

Güzel bir pazar gününde arkadaşlarınızla birlikte pizza söyleyip gülüp hoşça vakit geçirebileceğiniz ve sizlere farklı bir deneyim yaşatacak iyi”kötü” bir film Mahakaal.

Filmin konusunu kısaca özetleyecek olursak, dedektif Paolo Germi (Claudio Cassinelli) ve gizemlerle dolu Marisa bir dans salonunda tanışırlar. Bir gün Germi genç kızı vahşice öldürülmüş vaziyette bulur ve kızın katillerini bulmaya karar verir. Artık karanlık ve entrikalarla dolu ve bolca kanın olduğu bir dünyanın içerisine girmiştir.

Filmde oldukça başarılı, içerisinde komedi unsuru barındıran sahneler mevcut. Daha önce de belirttiğim gibi film klasik bir giallo değil. Başlangıçta tipik bir giallo gibi başlasa da (güneş gözlüklü bir adam sessizce avına yaklaşıyor ve kadını bıçaklamaya başlıyor) cinayetten sonra film daha çok bir “poliziescho” ya ( 1970lerdeki İtalyan suç filmlerine verilen isim)  dönüşüyor. Film yapım tarihi itibariyle de giallo filmlerinin altın çağının sonu, poliziescho filmlerinin başlangıç dönemlerine denk geliyor.

Filmin soundtrack’i dahaçok Dario Argento filmlerinden hatırladığımız Goblin’in müziklerini anımsatmakta. Ayrıca filmin senaristi Ernesto Gastaldi’nin Massimo Dallamano’nun harika filmi  “La Polizia Chiede Aiuto” (1972) den etkilendiğini söyleyebilirim.

Filmde İtalyan istismar filmleri sevenler için aşina yüzler görmek mümkün: Claudio Cassinelli (Flavia the Heretic, Mountain of the Cannibal God, ve Lucio Fulci’nin The New Gladiators ve Murder Rock filmleri), Mel Ferrer (Lenzi ve Hooper’ın Eaten Alive filmleri, Nightmare City, The Great Alligator filmlerinde), Jenny Tamburi (Murder to the Tune of the Seven Black Notes, The Sinful Nuns of Saint Valentine, Women in Cell Block 7). Ayrıca yardımcı yönetmen Michele Massimo Tarantini’yi de Massacre in Dinosaur Valley ve Women in Fury’den hatırlamak mümkün.

Film için Martino’nun en iyi filmi tabii ki diyemeyiz, fakat farklı türlerin iç içe geçtiği, eğlenceli bir film izlemek isteyenler  ayrıca giallo seven ve poliziescho filmlerine geçiş yapmak isteyen iyi ”kötü film” cilere önerilir.

Link:

Sybil Danning 80lerin en gözde erotik yıldızlarından genelde b filmlerde boy gösteren oyuncu, Malibu Express, Battle Beyond the Stars, Reform School Girls, Chained Heat gibi filmlerdeki başarısıyla dönemin kült oyuncuları arasında yerini almıştır. Günümüzde de Jump!, Grindhouse, ve Rob Zombie’nin Halloween gibi filmlerinde beyaz perdede tekrar boy göstermekte.

Filmin konusu kısaca şöyle; Diane Stevens (Sybil Danning) üniversitede çalışan bir profesördür. Kocası Eric ise zengin bir aileden gelmektedir. Eric ve Diane, Eric’in ailesinin mirasına erkenden konmak için Diane’in okuldan öğrencisi Jay Richard’ı kullanırlar. Jay saf bir tiptir ve Diane tarafından baştan çıkarılır.

Filmin konusu oldukça basit olmasına karşın o dönemlerde en çok kiralanan videolardan birisiydi. (Filmi izlemek için uzunca bir süre sıra beklemiştim.) Yine bunda filmin afişinin de erkekler için oldukça davetkar olduğunu belirtmekte fayda var.

Filmle ilgili internette yaptığım araştırmalardan çok fazla bir bilgi edinememekle birlikte Amerikalıların bu tip filmler için “Cheesy Slasher” terimini kullandığını gördüm. Filmin yönetmeninden de kısaca bahsedecek olursak, yönetmen koltuğunda Howard Avedis’in oturduğunu görüyoruz. Yönetmeni 80lerin popüler video filmleri Kidnapped (1986) ve Mortuary (1983)’den hatırlıyoruz. Bunu dışında yönetmenin çok kayda değer filminin de olmadığını belirtelim.

80’lerin ucuz filmlerinden hoşlanıyor ve hala bir Sybil Danning filmi görmedim diyorsanız mutlaka izleyin derim.

Link:

Mario Bava’nın Bay of Blood (aka Twitch of the Death Nerve) filmi gerçek bir slasher efsanesidir. Korku sinemasının bu alt türünün ilk örneklerinden olan film kendisinden sonra birçok filme esin kaynağı olmuştur. Ayrıca türün diğer filmlerine göre  özgün bir senaryo ve güçlü karakterlere sahip bir filmdir.

1971 yapımı film Friday the 13th filminin yönetmeni Sean Cunningham’a  ilham kaynağı olan film diyebiliriz. Zaten zamanında Bava’nın filminin ABD’deki dağıtımı Friday the 13th’ün yapımcıları arasında yer alan Georgetown Productions’ın sahiplerinin gerçekleştirmiş olması tesadüf değil. İki film arasındaki benzerlik konularının ana temasından ziyade mekân bağlamında. Bava’nın filminde Friday the 13th’teki gibi mazide travmatik bir deneyimden dolayı akli dengesi bozulmuş sapık bir katil yok, gözünü para hırsı bürümüş bir dizi aç gözlü saygın şahsiyetin maddi çıkar uğruna birbirlerini haklamaları anlatılıyor. Ama her iki film de yerleşim merkezlerinden uzak, doğanın içindeki bir göl kıyısındaki atıl ama yeniden faaliyete geçirilmesi planlanan bir kamp tesisinde geçiyor ve her iki filmde de bu tesise eğlenmek için gelen bir grup genç canlarından oluyor. Üstelik Bava’nın bu filminin Friday the 13th serisi üzerindeki etkisi sadece ilk filmle sınırlı da değil. Serinin ikinci filmindeki bir cinayet sahnesi Bava’nın filminden birebir kopya çekilmiştir.

Açılıştaki cinayet sahnesinden beklenmedik sona kadar seyirci filmi diken üstünde izliyor. Katilin kim olduğunu bildiğinizi düşünürken bam! Bunu şok edici ve orijinal yollarla yapıyor.

Senaryo iki şüpheli üzerinde yoğunlaşıyor. Kontes’in gayri meşru oğlu ve bir mimar. Kontesin gayri meşru oğlunun karısı ise alkolik bir medyumdur ve kartlarında geleceği görme yetisine sahiptir.

Kontesin kızı ve eşi servetin tamamına sahip olmak için gayri meşru olan erkek kardeşini ortadan kaldırmaya çalışmaktadırlar.

Filmin 60lar ve 80ler deki slasher filmlerinden daha akıllıca olduğundan bahsetmiştim. Fakat şunu belirtmeliyim ki Bava’nın filmografisindeki en favori filmim değil. Filmde bolca kanlı cinayet sahneleri mevcut. Filmin konusunun geçtiği koy bu tarz bir film için oldukça iyi bir lokasyon. A Bay of Blood bir çok giallo unsurunu da barındırıyor. 70lerin başlarındaki en gore filmlerden birisi. Hitchcock’un Psycho’su bu türün ilk örneği olarak kabul edilmekle birlikte Herschell Gordon Lewis’in bazı filmlerinin de bu alt türün ilk örneklerini sergilediğini söyleyebiliriz.

Bava’nın filmdeki renk seçimleri de kırmızı, mavi ve yeşil ağırlıklı. Argento’nun Suspira’da seçtiği renklerde hangi yönetmenden etkilendiğini açık şekilde gösteriyor.

Son olarak filmi bu alt türün fanlarına şiddetle öneriyorum. Hiç sıkılmadan izleyeceğiniz ve filmin sonunda ters köşeye yatacağınız güzel bir yapım.

Sahnede görülen ilk zombi Guthrie. Guthrie’nin Edna’ya saldırısı Night Of The Living Dead’deki Barbara’ya yapılan saldırıyı anımsatıyor. Diğer zombimiz Fernando Hilbeck ise etkileyici suratı ve davranışlarıyla oldukça tehditkâr.

Gore ve korku unsurunun altında filmde belirgin bir biçimde faşizm işlenmekte. Jorge Grau Francisco Franco dönemi boyunca İspanya’da yaşamış bir yönetmen ve yaşadığı dönem etkin olan faşizm unsurunu da filme akıllıca ve etkili bir şekilde yerleştirmiş.

Lucio Fulci filmden etkilenen yönetmenlerden birisi ve film yaptığı gotik zombi filmlerine altlık oluşturmuş.

Filmdeki mezarlık sahnesi ilk korku anlarından birisi. George ve Edna’nın morg sahnesi House by the Cemetery (1981) filmine esin kaynağı olmuş. Zombi Guthrie’nin cesetleri geri getirmek için onlara dokunması İsa’nın Lazarus’u ölümden döndürmesine gönderme yapıyor.

Filmde zombilerin cani gibi gösterilmesine karşın, hikayedeki asıl cani dedektif rolündeki Arthur Kennedy. Arthur Kennedy acımasız, sadist, faşist polis memuru rolünde.

Filmdeki diğer korku anlarından birisi ise, hastanedeki katliam sahnesi. Lucio Fulci’nin The Beyond (1981) ve Stuart Gordon’un Re-Animator (1985) filmlerinde hastane sahnesinden etkilenmeler mevcut. Asansörde Katie’nin boğazlanması sahnesi, Re-Animator’de Meg’in zombi tarafından boğazlanması sahnesine esin kaynağı olmuş. Unutulmaz bu sahne iki ana karakter için de trajediyle sonuçlanıyor.

Finali ise korku filmi tarihindeki belki de en tatmin edici sürprizle son buluyor. Night of the Living Dead’in aksineLet Sleeping Corpses Lie mutlu bir sonla bitiyor.

Filmin konusu özgün, temel olarak insanların para için birbirlerini öldürmesini konu alıyor. Battle Royale filminden etkilenmeler gözden kaçmıyor. Günümüz Reality Show ve BBG yarışmalarına göndermeler de var. Konu, basit olmasına karşın oldukça etkileyici. Japonya’da yapılan bir Reality Show yarışmasına Amerika’dan altı yarışmacı katılır.

Yarışmacılar bir labirentin içinde sağ kalmaya çalışacaklar. Hem kendi aralarında hem de peşlerine düşen üç katili atlatmaya çalışacakları amansız bir yarışa girerler. Peşlerindeki üç katil ise; Chainsaw Charlie, Doctor Ripper,  Preacherman. Slasher filmlerinin acımasız katillerini andırıyorlar. Film boyunca benim en favori katilim Chainsaw Charlie oldu. Yönetmen M. Devereaux film boyunca Reality Show ve yarışma havasını seyirciye çok iyi yansıtmış.

Filmde diyaloglar oldukça eğlenceli ve komik. Seyircinin filmi çok fazla ciddiye almaması isteniyor fakat film yönetmenin tahmininden bile iyi iş yapmış ve ciddiye alınmayı hak ediyor. Fangoria menşeili filmlere çok sıcak bakmasam da bu filmi gerçekten çok sevdim.

Filmdeki karakterler :

Megan: Hukuk öğrencisi.
Davon: Eski bir boksör ve denizci.
Michael: Tam bir serseri.
Brenda: Güzel bir fotomodel.
Rick: Tatlı Sert adam.
Rebecca: Bayanlar içinde en sert olanı. Dövüş sanatlarıyla ilgilenmekte.