Filmin yönetmeni Herschell Gordon Lewis, “Godfather of Gore” (Gore’un Babası) olarak biliniyor ve istismar türünde birçok filme imza atmış bir yönetmen. Üniversitede İngiliz Edebiyatı profesörü olan Lewis, bir süre sonra TV için reklam filmi çekmeye başlıyor. Daha sonra kendi yapım şirketiyle çoğunlukla istismar ağırlıklı filmler yapmaya başlayan Lewis, bolca çıplaklık içeren, soft-core sahnelerin yer aldığı filmleri ile Hollywood ana-akım sinemada örneğine çok rastlanmayan işlere imza atıyor.

Cronin Mitchell (Tony McCabe) geçirdiği korkunç bir kaza sonucu hayatta kalmayı başarır fakat yüzünde bir yara oluşur. Ayrıca bu kaza sonucu Cronin, garip psişik yetenekleri ve telekinetik güçleri olduğunun farkına varır. Yüzündeki yaradan dolayı sıkıntılı günler yaşayan Cronin, bir büyücü olan Ellen’ın (Elizabeth Lee) kendisini iyileştirebileceğini öğrenir. Fakat Ellen’ın bir şartı vardır, Cronin kendisinin sevgilisi olacaktır. Ellen her ne kadar herkes için çok hoş bir kadın olsa da, Cronin Ellen’ı gerçek hali olan çirkin bir büyücü olarak görmektedir. Yine de yüzünün düzelmesini istediği için Ellen ile beraber olmaya devam eder. Cronin bir süre sonra çok ünlü bir psişik olur ve Ellen da onun asistanı gibi her yere beraber giderler. Bir kasabada işlenen cinayetlerin sorumlusunu bulmak için psişik yeteneklerini kullanırken, olayı çözmesi için federal ajanlar ile işbirliğine girer.  Dr. Alex Jordan olayın çözülmesinde kendisine yardım edecektir. Fakat olaylar değişik bir boyut kazanır.

Yukarıda da bahsettiğim gibi, filmin konusundan da anlaşılacağı üzere film her şeyden biraz barındırıyor içinde. Ayrıca film oldukça psychedelic bir soundtrack’e sahip. Filmdeki oyuncuların performansları ile ilgili çok büyük beklentiler içinde olmamak gerek, fakat yine de başrollerde yer alan oyuncuların yeteri kadar iyi olduklarını söylemek mümkün. Ayrıca filmden gore sahneler bekleyenler de büyük bir hayal kırıklığına uğrayacaktır. Çünkü Something Weird daha çok psişik olayların işlendiği bir film.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Pagan kavramı bugün genel anlamda semavî dinlerin dışında kalan çok tanrılı dinsel inanışlara sahip birey ve toplumları tanımlamak için kullanılsa da, kavramın arkasında yatan daha az uygarlaşmış olma vurgusunu yok sayamayız. Bununla beraber, uygarlaşmış toplumların irili ufaklı bazı kültürel gruplarının hala geçmişteki pagan inanışlarından kalan birtakım izlerin peşinden yürüdüğünü yadsımak mümkün değil.

İskoç Antropolog James George Frazer, 1890 yılında ilk iki cildini yayınladığı “Altın Dal: Büyü ve Din Üzerine Bir Çalışma” (1992 yılında Payel tarafından Mehmet H. Doğan çevirisi ile iki cilt halinde yayınlanmıştı. 2004 yılında aynı kitap, YKY tarafından tek cilt olarak yeniden basıldı.) adlı kitabında mitoloji ve din kavramlarının karşılaştırmalı bir incelemesini sunarken, büyüden dine ve ardından bilime uzanan yolda, sözlü öykü anlatımı geleneğinden bolca yararlanarak söz konusu olguların kendi aralarında paylaştığı ortak unsurları ele alır. Frazer bu süreci anlatırken halk arasında kulaktan kulağa yayılan masallardan, halkın bereket getirdiğine inandığı ayinlerden örnekler verir ve bu inanışların somutlandığı sembollerin anlamları üzerine eğilir.

Frazer’ın eseri antropolojinin temel metinleri arasında sayılıp pek çok bilimsel disipline doğrudan ya da dolaylı olarak katkı sağlamış olmakla beraber, kitabında önemli yer tutan insan kurban etme, büyü, şeytanın beden değiştirmesi gibi pagan inanışları ve pratikleri popüler sinema için de önemli bir kaynak teşkil eder.  60’lı yılların sonundan itibaren yeni nesil İngiliz yönetmenler, korku sinemasının gotik klişelerini bir kenara bırakıp kırsala adım atar. Folk horror adı verilen tür konusunu, pagan inanışın doğa tanrılarından, şeytani güçlerden, sapkın ya da barbarca sayılabilecek ayinlerden alır. Türün ilgi alanı yalnızca pagan inanışa ait uygulamalarla da sınırlı kalmaz. Hristiyan ideolojinin şeytan veya başkaca kötücül varlıkları yok etmek veya onlardan korunmak için grotesk yöntemlere başvurması da türün önemli bir malzemesini oluşturur. Bu hikayelerin çoğunlukla hurafeler üzerine kurulmuş sözlü kültür ürünleri olduğu düşünülürse, folk horror’un çocukluk döneminde ebeveynlerden dinlenilen ürkütücü ve gerçek dışı hikayelerin naifliğini taşıdığını söylemek yanlış olmaz sanırım.Korku filmlerinin efsanevi aktörü Vincent Price’ın başrolünde yer aldığı Witchfinder General (1968, Michael Reeves) bu kısa tarihin milâdı olarak anılır. The Devil Rides Out (1968, Terence Fisher), Cry Of The Banshee (1970, Gordon Hessler), Blood On Satan’s Claw (1971, Piers Haggard) ve The Stone Tape (1972, Peter Sasdy) gibi belli başlı örneklerin yer aldığı türün pek çok kişi tarafından başyapıt kabul edilen filmi The Wicker Man (1973, Robin Hardy)’dir. Senaryosunu Anthony Shaffer’ın yazdığı ve Robin Hardy’nin yönettiği filmin başrollerinde Edward Woodward (Çavuş Howie) ve Christopher Lee (Summerisle Lordu) var.

Çavuş Neil Howie, İskoçya’da bulunan Summerisle adasından imzasız bir mektup alır. Mektupta Rowan Morrisson adında küçük bir kız aylardır kayıp olduğu, annesinin konuyla ilgilenmediği ve kızın adayı tek başına terk etmesi mümkün olmadığından kaçırıldığından şüphe edildiği yazmaktadır. Howie, deniz uçağıyla Summerisle’a gider ve ada halkının atalarından kalma pagan Kelt tanrılarına tapındığını görünce dehşete düşer. Kırların ortasında sevişenler, okulda kendilerine bahar bayramı direğinin fallik önemi öğretilen çocuklar, hristiyanlığa inanmayan rahiplerin yaşadığı metruk kilisede yerel halkın reenkarnasyon inancına özgü mezarlar arasında arayışına devam eder.

Araştırması sırasında ada yerlileri Rowan diye birini tanımadıklarını söyler. Rowan’ın annesi ise böyle birinin var olmadığında ısrarcıdır. Howie, adada kaldığı hanın duvarında yıllık hasatın şenliklerle kutlandığı bahar bayramında genç kızlar arasından seçilen bahar güzeli fotoğraflarını fark eder. En son fotoğraf kırıldığı için kayıptır ve fotoğrafların negatifi de yoktur.

Çavuş, mezarlıkta Rowan Morrisson’ın adının yazılı olduğu mezarı keşfedince, adanın sahibi Lord Summerisle’la görüşmeye gider.  Lord, Howie’ye adanın tarihi ve kültürünü anlatır. Summerisle’ın büyükbabası Viktoryen döneminde yaşamış bir bilim adamıdır. İskoçya’nın ikliminde doğru koşullar oluşturulduğu takdirde verimli olacak birtakım yeni meyva türleri geliştirmiştir. Gulf akıntısıyla ısınan sulara ve volkanik toprak yapısına sahip olan Summerisle adasına geldiğinde, eski tanrıların gerçek olduğunu ve yeni ürün türleri yetiştirerek  onlara tapınmanın kıt geçim şartlarının üstesinden gelmeye yarayacağını halkın kafasına sokar. Sonuçta ekinler bol ürün verince hristiyan rahipler adadan sürülür ve halk tümüyle pagan öğretileri sahiplenir. Lord Summerisle bu açıklamaları sırasında hristiyan tanrının öldüğünü söyleyince Howie sinirlenir ve Rowan’ın mezardan çıkarılması için izin verilmesini ister. Lord, dinine sıkı sıkıya bağlı bir toplulukta cinayet işlenemeyeceğine duyduğu güvenle gerekli izni verir. Howie, Rowan’ın mezarında bir tavşan ölüsü bulur. Çabalarının boşa çıkması üzerine Lord’u yeniden ziyaret eder ve ada halkını pagan adetleri nedeniyle Rowan’ı öldürmekle suçlayarak kanun güçlerini seferber edeceğini söyler.

Adadaki eczacının dükkanına gizlice giren Howie, geçen yılki festivalin fotoğrafını bulur. Fotoğrafta Rowan geçen yılın mahsulünün verimsiz olduğunu gösterir şekilde boş kutular arasında dikilmektedir. Paganizm hakkında okuduğu kitapta pagan toplulukların mahsulün verimsiz olması halinde insan kurban ettiği bilgisiyle, Lord Summerisle’ın gerektiğinde eski tanrıları memnun etmek konusundaki konuşmasını hatırlayınca, Rowan’ın hala yaşadığı ve bir sonraki yılın mahsulünün bereketli olması için bahar bayramı festivalinde tanrılara adanmak üzere saklı tutulduğu sonucuna varır.Film boyunca ada halkının pagan inanışından kaynaklanan adetleri, dansları, müzikleri hikayenin baskın bir unsuru olarak öne çıkıyor. Ana karakterin gerilimli arayışını bir yana koyarsanız, filmi uzak bir İskoç adasındaki kültürün anlatıldığı bir belgesel olarak izlemeniz dahi mümkün olabilir. Yönetmen ve senarist, Frazer’ın yukarıda sözünü ettiğim eserinden geniş ölçüde yararlanmış. Aşağıda Altın Dal adlı kitabın filmin ana izleğini oluşturan bölümünü alıntılıyorum:

“İnsanların kurban edilmesinin belirgin izleri yüz yıl önceye kadar, Avrupa’nın uzak bir köşesinde yer alan ve yabancı etkilerden tamamen yalıtılmış Kuzey İskoçya’da Beltane Ateşleri Festivali’nde görülmekteydi. Burada yaşayan Keltler eski pagan inanışlarını, Batı Avrupa’daki diğer toplumlardan daha sağlam bir şekilde korumuştu. Dolayısıyla Keltlerin sistematik olarak ateşte insan kurban etme eylemini uyguladıklarının tartışılmaz kanıtlarla bilinmesi önem arzetmektedir. Julius Caesar, insan kurbanların en eski tarifini bize miras bırakmıştır. Galya fatihi Caesar, bölgede yaşayan Keltlerin inanışlarını ve gelenek-göreneklerini, henüz Roma İmparatorluğu kültürünün etkilerine açılmaksızın saf haliyle, gözlemleme fırsatı elde etmişti. Caesar notlarında, ordusunu Manş Denizi’ne sürmeden elli yıl önce Galya’yı ziyaret eden Yunan kaşif Posidonius’un gözlemlerini de kullanmışa benziyor. Yunan coğrafyacı Strabo ve tarihçi Diodorus da Kelt adaklarına dair tanımlamaları Posidonius’tan almıştır. Ama birbirlerinden, ve Caesar’dan, bağımsız olarak her biri bir diğerinde bulunmayan ayrıntılardan söz etmektedir. Üçünü birlikte değerlendirerek, Posidonius’un asıl belirlemelerine bir ihtimal ulaşabilir ve ikinci yüzyıla yakın zamanlarda Galyalı Keltlerin kurban adama eylemlerinin bir resmini çıkarabiliriz. Şimdi sıralayacaklarımız bu geleneğin aşağı yukarı ana hatlarını oluşturmaktadır.  Mahkum edilmiş suçlular, beş yılda bir düzenlenen büyük bir festivalde tanrılara kurban edilmek üzere Keltler tarafından tutulurdu. Bu kurbanlar ne kadar çoksa, toprağın bereketinin de o kadar çok olacağına inanılırdı. Kurban edilecek suçlular yeterli sayıda değilse, savaş tutsakları kurban edilerek eksiklik giderildi. Vakit geldiğinde, bu kişiler druidler (Kelt rahipleri) tarafından kurban edilirdi. Bazıları oklarla vurulur, bazıları kazığa oturtulurdu. Bazıları da şu şekilde canlı canlı yakılırdı: Hasırdan ya da tahta ve çimenden yapılma devasa heykeller inşa edilir, içleri canlı insan, sığır ya da başka çeşit hayvanlarla doldurulurdu. Heykeller ateşe verilir ve içindeki canlılarla birlikte yakılırdı.”

Filmin halk kültürünü kullanış biçimi o güne kadar korku filmleri arasında görülmemiş bir yoğunluk ve estetiğe sahip olmasına karşın Mikel J. Koven, “Film, Folklore and Urban Legends” adlı kitabında senarist ve yönetmenin Altın Dal’ı, tartışmaksızın, yegane ve doğruluğu kanıtlanmış ana kaynak olarak almalarını yanlış yorumlama şeklinde nitelendiriyor.  Koven’e göre “hasır heykel” hikayesi, Frazer ve onun kaynaklarında (Caesar, Posidonius vs.) anlatıldığı şekliyle bir kültürün “başka bir kültür” hakkında anlattığı bir efsanedir. Dolayısıyla gerçekliği konusunda söylencesel anlamda bir değerlendirme yapılması gerekir. Koven’in filme ilişkin ikinci yanlış yorum tespiti ise “güneş tanrısı” ile ilgili. Hardy ve Shaffer,  Frazer’ın Beltane Ateşleri Festivali hakkında yazdıklarına sıkı sıkıya bağlı kalırken, Frazer’ın farklı bakış açılarına açık anlatımını görmezden geliyor. Avrupa’daki ateş festivallerinin tümü birlikte değerlendirildiğinde Frazer, Mannhardt’ın güneş teorisi uyarınca yakılan ateşlerin güneşin yaratıcı gücünü taklit ettiğini ifade etmekle beraber, etnografik kanıtlar doğrultusunda bu eylemlerin aslında “toprağı zararlı etkiler ve kötü güçlerden korumak, arındırmak” amacıyla yapıldığını belirtiyor. Bu aşamada filmin ana karakteri Çavuş Neil Howie’ye dönmekte yarar var.Howie, hristiyanlık dinine son derece bağlı ve bu dinin gerekleri uyarınca –henüz evlenmediği için- bekaretini koruyan bir kişi olarak resmediliyor. Howie’nin peşi sıra tanık olduğumuz pagan adetlerin yarattığı şaşkınlık ve tiksinti Howie’yle aynı düşünceleri paylaştığımız noktalarda ortaya çıkıyor. Fotoğrafı ters çevirip okuduğumuzda şöyle de söyleyebiliriz: Herhangi bir inanç sistemi içerisinde mutlak kabul ettiğimiz doğrular, ötekini önsel olarak ilkellikle itham etmemize yol açıyor. Binaenaleyh iki farklı inanç sisteminin çizgilerini birbirleriyle bağdaştırmadığınız sürece korkunç ya da gerilim dolu diye nitelendirebileceğimiz bir atmosferin devamı sağlanabiliyor. Filmde Howie’nin katı dindarlığının bu iki zıt kutbu yaratmaya hizmet ettiğini düşünüyorum. Yoksa bir başka bakış açısından şunu rahatlıkla düşünebilirdik: Eninde sonunda pagan topluluklar da yaşamlarını idame ettirebilmek için kendi inanışları çerçevesinde birtakım pratikleri hayata geçiriyorlar. Güneş tanrısına kötülüklerden arınmak için kurban adayan azınlık bir topluluğun, kendisini yok etmekle tehdit eden çoğunluk düşüncenin temsilcisini (burada Howie, Frazer’ın sözünü ettiği suçlu olabilir pekala. Bkz. adaya kanun güçlerini getireceğini söyleyerek tehdit etmesi vb.) kurban etmek istemesinden doğal bir şey olamaz. Hardy ve Shaffer’ın filmin sonunda birbiriyle uzlaşmaz bu iki inancı birleştirdiği bir nokta var ki,  gerçekten dikkate değer. Bir tarafta ada halkı, diğer tarafta Howie, yeniden doğuş için kendi usullerince dua ederken, doğum ve ölüm arasında olup biten her şey, küçük bir ayrıntı gibi görünüyor insanın gözüne.

Leon Hunt, “Necromancy in the UK: witchcraft and the occult in British horror” makalesinde folk horror adını açıkça zikretmese de okült temalı İngiliz korku filmlerinin popüler sinemadaki son büyük ürünü olarak The Wicker Man filmini gösterir. Hunt’a göre Yahudi-Hristiyanlık dualizmini reddedişi ve büyü kavramına etnografik yaklaşımıyla film, geleneksel doğa üstü hikaye anlatımında bir kırılma noktasıdır. Ancak bu özgünlük İngiliz korku filmlerinin tipik yapısından farklı duruşuyla kendi sonunu hazırlar. Dahası Atlantik’in öte yakasında The Exorcist filmiyle popüler kültür ürünleri artık, karanlık sembolizm ve mimariden, izleyicinin kolay hazmedemeyeceği aşırılıklara (küfür, dini aşağılama, her türlü beden sıvısının ifşası) yönelmiştir.

Murat Ocakcan (ocakcan@gmail.com)

Sweet Home’a geri döndüğümüzde aslında filmin Kiyoshi Kurosawa’dan ziyade yapımcısı Jûzô Itami’nin filmi olduğu gibi bir söylentiyle karşılaşıyoruz. Film sinemalardaki gösterimi bittikten sonra video ve televizyon versiyonları hazırlandığı sırada filmde de ufak bir rolde görünen yapımcı Itami filme el atmış, baştan kurgulamış, bazı yerlere efektler eklemiş ve filmi böyle pazarlamış. Filmin sinemalarda gösterilen orijinal hali ise hala TOHO Stüdyoları’nın arşivinde durmasına rağmen son kullanıcı olan bizim yani izleyicilerin ulaşabileceği bir halde piyasaya sürülmüş değil. Bu olay yüzünden Itami’yi mahkemeye veren Kurosawa, davayı kaybedince stüdyolar tarafından kara listeye alınmış ve kendi yolunu çizmiş. Zaten yönetmenin diğer filmlerine aşinaysanız Sweet Home’da Kurosawa’nın psikolojik yönden izleyiciyi sarsan, mesafeli duran soğuk ve ürpertici tonuyla karşılaşamayınca şaşırmanız muhtemel. Film tam anlamıyla gişe için çekilmiş. Seksenli yıllardaki Hollywood’dan çıkmış, şaşırtmayan ama bol bol eğlendiren korku filmlerinin Japon oyuncularla çekilmiş bir varyasyonu gibi duruyor. Tabii bu Itami’nin etkisi de olabilir.

Film, bir televizyon ekibinin belgesel çekme amacıyla zamanında Ichiro adlı bir ressamın ailesiyle beraber yaşadığı ve yaklaşık 30 yıldır kimsenin uğramadığı bir köşke gelmesiyle başlıyor. Yerli halk tarafından lanetli olarak bilinen köşkte Mamiya Ichiro’nun kimse tarafından bilinmeyen duvar resimlerini çekmeye gelen beş kişilik ekibin yavaş yavaş köşkteki lanetle yüzleşmesini anlatan film bana Hausu ve biraz da Evil Dead Trap adlı filmleri anımsattı. Yavaş yavaş dedim çünkü hakikatten olaylar yavaş yavaş gelişiyor. Ekibi köşke gelinlik çağdaki kızı ile gelen yapımcı, yönetmen kadın, sunucu kadın ve kadın delisi -hatta sık sık sunucu hatuna yazan- kameraman oluşturuyor. Duvarları temizleyip aradıklarından fazla resimle karşılaşan ekip aslında bir nevi köşkün hikayesine de tanıklık etmiş oluyor. Ichiro’nun karısının yanlışlıkla çocuğunun ölümüne sebep olup öldükten sonra eve musallat olduğunu görüyoruz ve aksiyon başlıyor. Fakat filmin iki saate yakın süresinin ilk kırkbeş dakikasında pek kayda değer bir şey olmuyor. Ama sonrasında başlıyor ve dur durak bilmiyor. Filmin özel efektlerinden Exorcist, Scanners, Godfather ve The Sentinel gibi bir çok filmde de görev almış olan Amerikalı görsel efekt uzmanı Dick Smith’in sorumlu olduğunu bilmek belki biraz daha ilginizi çeker.

Sweet Home, aynı zamanda oyun dünyasında “survival horror” diye bilinen türün neferi. 1989 senesinde film gösterime girer girmez aynı isimde ve aynı temada bir Famicom -veya daha bilinen adıyla NES- oyunu piyasaya sürülmüş. RPG oyunu olmasına rağmen geçtiği lanetli köşkteki yaratıklara karşı hayatta kalmaya çalışma hissini gayet güzel verdiği için oyun 7 sene sonra, 1996 yılında içindeki rol yapma ögeleri çıkartılarak hala devam eden -ve sürekli evrimleşen- bir franchise’a dönüşmüş. Bu franchise ise tahmin ettiğiniz -belki de edemediğiniz- üzere Resident Evil serisi. Oyundaki konağın içindeki izolasyon duygusu, bulmacalar, inventory sistemi ve hatta yükleme ekranı olarak kullanılan açılan kapı görüntüsü bile aynen kullanılmış. İşin ilginç tarafı ise ikisi de aynı anda piyasaya çıkmış olduğu için ”film mi oyundan uyarlandı, yoksa oyun mu filmden uyarlandı” sorusuna bir cevap bulunamaması.

Lanetli ev temasından hoşlanıyorsanız ve eğer Hausu isimli şaheseri izlemediyseniz (çılgınlığı başınızı döndürebilir) Sweet Home, bu konseptin Asya sularında vücut bulmuş hallerine giriş yapmak için iyi bir fırsat.

Yazan: Mert Kutay (mert@iyikotufilm.com)

Film, iki grubun çatışmasını anlatıyor. Gruplardan biri yirmili yaşlarda, nasıl arkadaş olduklarını bile hatırlamayan ve hepsi de testosteron yüklü gençlerden oluşuyor. Diğer grup ise orta yaşlarda, eşlerinden boşanmış olan ve hepsinin de ismi Midori olan bir grup kadından ibaret. Bu iki grubun tek ortak özelliği Showa döneminin şarkılarına ilgi duymaları. Zaten filmin uyarlandığı kitabın ismi Showa Şarkıları Koleksiyonu gibi bir anlama geliyor. Parçalara bölünmüş olan filmin her bölümüne bir şarkı ismi verilmiş ve her bölümde de bölüme ismini veren şarkı söyleniyor. Filmin müzikal yapısını oluşturan olay bu.

Filmin yönetmeni Karaoke Terror’dan bir sene önce çektiği -ve hastası olduğum- Jam Films’i de yönetmiş olan Tetsuo Shinohara. Yönetmenin diğer filmleri ise genellikle melodram ağırlıklı. Midorilerin elebaşı olarak görünen Midori Hemmi’yi ise Takeshi Kitano’nun Dolls, Fireworks, Takeshis’  ve Summer of Kikujiro bir çok filminden hatırlayabileceğiniz Kayoko Kishimoto canlandırıyor. Filmin çoğu oyuncusunun sahip olduğu beyazperde tecrübesi ise Karaoke Terror’u daha fazla merak etmeye yarayabilir, hatta kağıt üzerinde yüksek beklentilere de sebep olabilir fakat sonuç olarak bu beklentileri tatmin edemeyen bir film olmuş.

Gençlerden birinin yolda peşine takılıp taciz ettiği kadından yüz bulamaması ve bunun sonucunda kadını öldürmesi ile olaylar başlıyor. Bu sefer kadınlardan biri intikam almak için genci öldürüyor. Sonra yiğidolardan biri cinayeti işleyen kadını öldürüyor derken bu böyle sürüp gidiyor. Filmin ara kısımlarında ise başta bahsettiğim Japon toplumu ile ilgili gözlemler ve eleştiriler var. Aslında -benim gibi- Japon kültürünün pek içinde olmayan kişiler için sıkıcı olsa da bir sonraki cinayetin nasıl işleneceğinin verdiği merak filmi izlemeye devam etmeyi sağlıyor. Fakat bu cinayet sahneleri de öyle uzun süren türden olmadığı -fakat eğlendirici olduğu- için beklemeye değer mi, değmez mi orasını takdirinize bırakıyorum. Filmin isminde geçen “terör” kelimesinin filmin genelindeki şiddete göre abartı olduğunu düşünsem de burada filmin son sahnesi devreye giriyor.

Yine kendi adıma konuşayım, bu tarz filmlerde seyircinin beklentisi bitmek bilmeyen diyaloglardan ziyade vahşet görmek olduğundan dolayı filmin iki saati bulan süresi de bana uzun geldi, en azından bir 20 dakikasından feragat edilebilirdi. Cinayet sahneleri ise eğlenceli, eğer -hemen aklıma ilk gören örnek olan- Ichi the Killer tarzı bir süre fışkıran kanlardan ibaret sahneler hoşunuza gidiyorsa eğlenmeniz mümkün. Özellikle filmin ikinci yarısındaki saldırı sahnesi de filmin tavan yaptığı yerlerden. Fakat ne yazık ki filmin finali bu saldırının ulaştığı zirve noktasından pek nasibini alabilmiş değil. Ama yine de filmin geneline göre değerlendirildiğinde yeterli. Filmdeki yan karakterlerden biri olan, aşağıdaki resimlerden birinde de görebileceğiniz  ”yaşlı kitapçı” karakterinin göründüğü her sahnede çok güldüm. Özellikle orta yaşlı kadınların Japonya’ya verdiği zararlar üzerine yaptığı çılgın konuşma filmdeki en eğlenceli kısımdı. Filmin afişindeki ve bir sahnesindeki A Clockwork Orange göndermesi de aslında filmin mantığını gayet güzel açıklıyor. Bütün beklentileri bir kenara bırakıp bu filmi kendi gerçeküstü şiddeti ve kendini ciddiye almayan mantığı içerisinde izlemek alacağınız zevki arttırabilir.

Onca çabasına rağmen Karaoke Terror, bana sırf külahının dibindeki “tatlı son”u yiyebilmek için katlanılmış, tatsız tuzsuz bir Cornetto çağrışımı yaptı. Eğer kana bulanmış bir kadın-erkek ya da genç-yaşlı çatışmasını izlemek istiyorsanız ve yazıya rağmen yine de ilginizi çektiyse buyrun.

Yazan: Mert Kutay (mert@iyikotufilm.com)

Anne Fulton, etrafındaki erkeklerin kendisine tecavüz edeceğini düşünerek bir seri katile dönüşmüş psikopat bir erkek düşmanıdır. Cinayetlerden haberdar olan eşi de, karısının işlediği cinayetleri örtbas eder. Kızlarıyla birlikte bu durumdan dolayı sık sık taşınan ailenin öyküsünün anlatıldığı filmde, oyunculuklar oldukça vasat, hatta vasatın bile altında.

Filmle ilgili şöyle bir durum var ki, birçok korku filminin aksine olaylar çok abartılmadan yansıtılmış ve gerçekçi olmayı başarmış. Fakat senaryodaki mantıksızlıklar bu gerçekçiliği ört bas etmiş. Özellikle ailenin diğer fertlerinin, annenin işlediği cinayetleri bu derece tolare etmesi, kadının birden asabileşip bir seri katile dönüşmesi gibi. Filmde bazı gore sahneler de görmek mümkün, hatta izleyenlerin akıllarına kazınacak sahneler de yok değil. Örneğin bir sıçanın kadının karnını yiyerek delip geçtiği sahne unutulmayacak türden. Hatta bu sahne benim çocukluk yıllarıma ait bir filmle ilgili hatırladığım en net sahnelerden biri. Filmle ilgili internette araştırma yaptığınızda da göreceksiniz ki birçok kişi için filmin bu bölümü unutulmaz ve bu sebeple kült haline gelmiş. 

Filmin birçok kişi tarafından sevilmemesinin bir nedeni belki de filmin kendini çok fazla ciddiye almasından kaynaklanıyor. Hatta anne rolünde izlediğimiz başrol oyuncusunun sanki Oscar’a aday gösterilecekmiş (!) gibi sergilediği oyunculuk fazlasıyla abartılı. Film kendini bu kadar ciddiye almayıp sınırları bilebilseymiş, iyi bir kara komedi örneği olabilirmiş.

Filmin yönetmen koltuğunda oturan Suriye asıllı Joseph Merhi aynı zamanda bir prodüktör. İlk adı City Lights olan daha sonra PM Entertainment olarak değişen ve 2000 yılında kapanan bir film şirketinin de sahibi olan yönetmen, özellikle video piyasası için 80’li yılların sonlarında başlayıp 2000’li yıllara kadar birçok düşük bütçeli işe imza atmıştır. Ülkemizde de özel televizyonların ilk dönemlerinde yönetmenin birçok filmine rastlamış olmak mümkün.

Benim gibi 90’ların başında videoda bu filmi izleyip adını hatırlayamadığı için o ünlü fareli sahneyi internette aratan birçok kişi olduğuna eminim. Bundan sonra da bunu yapacak çok kişi olacağını düşünerek onlara bir yardımım olması açısından filmle ilgili en çok aratılacak kelimeler olan tencere, fare, tencerenin ısıtılıp farenin karnının deşmesi gibi kelimeleri onların bulabilmesi için etiketliyorum. Umarım yardımım dokunur. Siz de eğer bu filmi izlemediyseniz en azından bu sahne için izlenebilir olduğunu belirtmek isterim.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Genç ve yakışıklı freelance fotoğrafçı Pickett Smith, bir dergi için kirlilik ve ekoloji üzerine çekim yapmak üzere, aslında özel mülk olan bir adaya gider. Fotoğraf çekimi sırasında kullandığı kanoya, zengin ve züppe iki genç, son model deniz motorlarıyla çarpar. Sonra da kendilerini affettirmek için Smith’i malikânelerine davet ederler. Sırılsıklam olmuş Smith’in, onlarla gitmekten başka şansı yoktur.

Malikâne Crockett Ailesi’ne aittir. Her yıl temmuz ayında aileden dört kişinin doğum gününü kutlamak için bir araya gelen ailenin lideri büyükbaba Crockett’tir. Bir adaya sahip olabilecek kadar zengin olan büyükbaba, aynı zamanda son derece sevimsiz bir insandır ve oldukça inatçıdır. Ayrıca aile fertlerine davranışından bir o kadar otoriter olduğu da gözden kaçmamakta olup, artık yürüyemese de aileyi yürütme görevi hâlâ ona aittir. Aileyi son günlerde etraftaki kurbağalar ve başka sürüngenler giderek artan bir şiddette rahatsız etmektedir. Ne insan ne de hayvan sevmez büyükbaba mülkünün olduğu araziyi zehirletirken, başta kurbağalar olmak üzere bilumum sürüngen ve şürekâsı da harekete geçmiştir.

Amerika’nın Bağımsızlık Günü 4 Temmuzda doğan büyükbaba Crockett için o gün yapılan hazırlıklar tamamlanmıştır. Lâkin iş pasta kesmeye geldiğinde, doğum gününün tek konuğu, irili ufaklı onlarca kurbağadır.  Üstelik aile için çalışanlardan bir adam ile oğullardan biri ormanda, oğullardan diğeri ise çiçek serasında sırasıyla yılanlar, örümcekler ve komodor ejderleri tarafından öldürülürler. Tüm bu ölümleri ilk fark eden Pickett olmasına rağmen, ölümlerden haberi olmayan diğer aile fertlerinin de uyanmasının zamanı gelmiştir. 

Hiç susmayan kurbağaların konseri eşliğinde tuhaf bir şeylerin döndüğünden nihayet emin olan ailenin büyükbaba hariç diğer fertleri kaçmaya yeltendiğinde, skorun hayvanlardan yana olduğunu bilmem belirtmek gerekir mi? Çünkü bilumum sürüngeni tanıtma görevi üstlenmiş filmde, daha harekete geçecek kertenkeleler, timsahlar ve sürüngen kategorisine girip girmediğinden emin olmadığım ama cehaletimden de utanmadığım için şuracığa yazmaktan kaçınmayacağım sülükler de beklemektedir.

‘Dengesi bozulan doğa, dengesiz insanlardan intikamını alacaktır’ temalı film 1972 tarihli olup, oldukça düşük bütçeyle çekilmesine rağmen, Amerikan sinemasının has oyuncularına sahip. Pickett Smith rolünde Sam Eliott bulunurken, büyükbaba Crockett rolünde Ray Milland bulunmaktadır. Görsel efekt namına fazla bir şey aranmaması gereken filmde asıl, gerilim namına bir şey arayan olursa, alnından öperim. Zira sürüngen fobisi olanın çok korkacağı, sürüngenlere muhabbet besleyenlerin ise keyifle izleyeceği bol konuşmalı-geyikli bir film Frogs. Sahne geçişlerinde kurbağalara bol bol yakın plan çekim yapılmışsa da kurbağaların bile sadece finalde cinayete yeltendiğini spoiler verme namına söylerim. Çünkü büyük kutlamayı yapma hakkı, elbette filmin başrolünde bulunan kurbağalara aittir. Yönetmen George McGowan, kurbanlardan birini, o sevimli kaplumbağa ile öldürdüğünden olsa gerek, hayatının geri kalanında televizyon dizisi çekmekle cezalandırılmıştır.

Tuğba Keleş (ninjatugba@gmail.com)

twitter.com/ninjatugba

Film, 12 yaşındaki Alice’in etrafında geçiyor. Annesiyle babası boşanmış olan Alice, annesinin yanında kendinden birkaç yaş küçük kız kardeşi Karen ile küçük bir apartman dairesinde yaşamaktadır. Katolik olan ailenin kilise ile bağları oldukça güçlüdür. Anne ile kilisenin rahibi arasında seviyeli bir ilişki bulunmaktadır. Dahası Karen, ilk komünyonu için hazırlanmakta iken, nazlı bir bebek edasıyla ortalıkta salınan kız kardeşine karşı sürekli olarak kıskançlık belirtileri göstermekte olan Alice ile ne annesi ne de başka biri baş edememektedir. Kimselerin uğramadığı bodrum katlarında kendine has bir dünya kuran Alice, garip davranışları ve sarı yağmurluğu ile ortalıkta dolaşmaktayken, ailenin çevresine aynı  renk ve tip yağmurluk giymiş ve maske takmış bir katil dadanır.

Nihayet komünyon günü gelir çatar. Kız çocukları masumiyetin simgesi olan beyaz elbiseler ve duvakları içinde altara inci gibi dizilir. Altara doğru giden kuyruğun son sırasında bulunmakta olan Karen ise henüz kapıdan çıkamadan sarı yağmurluklu katil tarafından öldürülerek, kilise içindeki bir  tabuta kapatılır. Henüz komünyon bitmeden ceset, cemaat tarafından fark edilir ve aile, yas sürecini başlatır. Yalnız kardeşiyle arası hiç iyi olmamış sorunlu çocuk Alice, komünyon sırasında kiliseye geç gelmesi dolayısıyla şüpheleri çoktan kendi üstüne çekmiştir.

Olay sonrası aile birbirine kenetlenmeye çalışmışsa da teyzenin tıpkı Alice gibi giyinen yağmurluklu ve maskeli katilin saldırısına uğramasıyla Alice iyice zan altında kalır. Şehir dışında yeni karısıyla yaşayan baba bir süreliğine eve döner. Alice, tedavi görmek üzere bir akıl hastanesine yatırılır. Alice’in dış dünyadan uzaklaştırılması, cinayetleri önleyecek midir? İşte çile çeken, pardon izleyen bilir.

Alice, Sweet Alice’in sanıyorum en önemli özelliği Brooke Shields’ın ilk oynadığı film olması. Alice’in kızkardeşi Karen’ı canlandıran oyuncu, henüz filmin başında öldürülmesine rağmen filme gelecek dönemlerde işine yarayacak büyük bir katkı sağlamış. Zira film, belli ki Brooke Shields isminin azmettiriciliğiyle, aralıklarla tekrar tekrar vizyona sokulmuş. İlk olarak Communion ismiyle 1976’da, Alice, Sweet Alice ismiyle 1978’de ve de Holy Terror ismiyle 1981’de yeniden yayınlanmış.

Alice’i canlandıran Paula Sheppard’ın filmografisindeki film sayısına bakınca yüzünün pek gülmediği anlaşılıyor. Alice’lerin aynı apartmanda oturan ev sahibi obez adamı canlandıran Alphonso DeNoble’ın da ilginç bir hikâyesi var. Filmin de çekildiği New Jersey’de bir eşcinsel barında çalışan DeNoble, yönetmenin isteğiyle bu filmde rol almış, daha sonra yine düşük bütçeli iki adet film de daha boy göstermiş bir isim. Filmde canlandırdığı “iğrenç” karakterine rağmen, sırf beslediği kediler dolayısıyla benden tam puan aldığını da yazmadan geçemeyeceğim.

Film, finale varmadan katilin kimliğinin açıklandığı noktaya kadar, yer yer çöp film havası verse de, ilgiyle izlenen bir yapıya sahip. Katilin kimliğinin açığa çıkması sonrası da ilgiyle izleniyor elbette ama daha iyi olabilecekken, ortada sap gibi bırakılmış izlenimi de vermiyor değil. Çocuk katil, yağmurluklu katil, maskeli katil vb. temalardan hoşlanan izleyiciler için iyi bir seyirlikken, isteyen filmi bir kız çocuğunun çocukluktan ergenliğe geçiş dönemi travması olarak da seyredebilir. Zira din ile baskılanan ve babadan ayrı yaşayan bir kızın, ergenlik denilen içine düştüğü kuyudan çıkmak üzere çabalamasına rağmen, çevre tarafından kuyunun dibine itilme hikâyesi olarak da bakılabilir filme. Öyle ya, her tavşan bizi ferah bir kuyuya götürecek değil…

Tuğba Keleş (ninjatugba@gmail.com)

twitter.com/ninjatugba

Meksika Sineması denilince ilk akla gelen güreşçi kahraman filmleridir. Lucha Libre yani Maskeli Güreşçi filmleri, ilk örneklerini 1950’li yıllarda vermeye başlar. Maskeli güreşçi kahramanlar arasında en bilineni ise asıl adı Rodolfo Guzman Huerta olan El Santo’dur. Suçluların korkulu rüyası bu süper kahraman, Meksika’da oldukça popüler olmuş ve hatta ünü ülke sınırlarını aşmayı başarmıştır. Santo’nun Amerika’da bilinen adı ise Samson’dur.

Santo’nun Meksika dışında en çok bilinen filmi ve belki de filmleri içinde en iyisi 1962 yapımı Santo vs. las Mujeres Vampiro’dur. Santo’yu uluslar arası üne kavuşturan ilk film olan Santo vs. las Mujeres Vampiro’nun konusu kısaca şöyle; Profesör Orlof’un (Augusto Benedico) kızı kadın vampirler tarafından kaçırılır. Amaçları kızını şeytanla evlendirmek olan vampirlerlerden kurtulmak için profesör, maskeli kahraman Santo’yla anlaşır. Santo’nun bu kez vampirlere karşı savaştığı filmde, bol aksiyon ve ateşli vampirellaları görmek mümkün.

Diğer Santo filmleriyle kıyaslandığında prodüksiyon değerleri olarak daha iyi bir yerde olan Santo vs. las Mujeres Vampiro, aynı zamanda gişede de en çok hasılatı elde eden Santo filmi olmuştur. Ayrıca İngilizce dublajı yapılan 4 Santo filminden birisidir. Bunda Santo filmlerini Amerika pazarına sokan yapımcı K.Gordon Murray’in payı büyüktür. Murray, Santo’nun ismini Samson olarak değiştirir ve filmlerin İngilizce dublajlarını yaptırır.

Film düşük bütçesi, ucuz efektleri ile tipik B filmi özelliklerini taşırken oyunculuk ve özellikle sinematografi açısından iyi bir noktada yer alıyor. Senaryosu ile ilginç bir hikayeyi ele alan filmi sevmeniz için güreş meraklısı olmanıza hiç gerek yok. Bazı durumlarda aksiyon sahneleri gereğinden fazla uzun gelse de Santo’nun enerjisi filmi fazlasıyla izlenir kılmaya yetiyor.

Kült bir figür haline gelmiş Santo’yla ve Meksika Sineması ile henüz tanışmadıysanız bu film iyi bir başlangıç için birebir. Maskeli, gizli kahraman, kötülerin düşmanı Santo’nun aksiyonlu sahnelerinin ve bolca seksi vampirin yer aldığı Santo vs. las Mujeres Vampiro izlemesi keyifli bir Meksika yapımı.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Açıkçası filmin gayet dağınık bir konusu var. Veya ben anlamakta güçlük çektim, tam bilemiyorum. Birbirinin ortağı olan iki polis bir gece eğlenceden dönerken belalarını ararlar ve ziyadesiyle bulurlar. Polislerden birini neredeyse ezecek olan bir arabanın peşine düşerler fakat geldikleri ıssız yerde arabayı bulamazlar. Arabanın yerine mekandaki evde karısını öldürmek üzere olan bir adamı öldürürler. Zaten bundan sonra da fantastik olaylar başlar. Anlaşılan hayaletler yine bir şeylere çok sinirlenmiştir. Film bir tesadüfler silsilesi halinde ilerlediği için konuya pek konsantre olmayıp ekranda dönen çılgınlığa kanalize olursanız alacağınız zevk artar diye tahmin ediyorum.

Film bir çok filme -yerseniz- saygı duruşunda bulunuyor. Diğer Hong Kong korku filmlerindeki Shaw Brothers tarafından piyasaya sürülen filmlerin taklidinden ziyade Amerikan sinemasındaki sayısız filme göndermeler yapıyor. Bu filmlerin başında ise Poltergeist ve The Entity geliyor. Poltergeist’taki surat soyma sahnesinin benzeri bu filmde de kullanılmış. Fakat yazarı Spielberg olduğundan olsa gerek PG13 yaş sınırı ile izleyiciyle buluşan Poltergeist’in aksine Possessed, daha o yıllarda ortaya çıkmamış olan CATIII kategorisi sularında yüzüyor . İşte burada devreye bir sene öncesinde The Entity’de kullanılmış olan görünmeyen bir varlığın tecavüzüne uğrama konsepti devreye giriyor. Fakat buradaki tecavüz sahnelerini görsel efekt bazında The Entity’dekinden daha vahşi ve daha başarılı buldum. Entity’deki Barbara Hershey’nin ilk tokat yediği sahne her zaman beni ürpertmiş olsa da Possessed’da daha yoğun, daha ağır ve daha uzun bir tecavüz sahnesi var. Fakat görünmeyen bir hayaletin sperminin görünmesi beni biraz şaşırttı. Aynı zamanda filmde Poltergeist’ın aksine çıplaklık da var fakat bu açıdan The Entity’nin altında kalmış.

Filmin oyuncuları arasında en bilineni muhtemelen Shaolin Soccer filmindeki Demir Kafa rolüyle hatırlayacağınız Yut Fei Wong’dur. Kendisi bu filmde kör rahip\falcı Master Chen’i oynuyor. Başroldeki Hsiao’yu sadece on filmde oynamış olan Gary Siu, Hsiao’nun ortağı polis Kung Hsiao-Ming’i ise hala filmlerde oynamakta olan Siu-Ming Lau canlandırıyor. Yine hala Hong Kong filmlerinde boy gösteren Irene Wan ise Hsiao’nun kız kardeşi rolünde karşımıza çıkıyor. Filmin IMDB sayfasında sadece bu dört oyuncunun ismi olduğundan ve kanton çincesi bilmediğimden dolayı diğer oyuncular hakkında fikir sahibi değilim. Özellikle Master Chen’in ustası yaşlı teyze çok tanıdık gelmişti, nereden hatırladığımı bulma isteği kursağımda kaldı.

Possessed, 1983 yılında Hong Kong’dan çıkan Seeding of a Ghost, Boxer’s Omen, Devil Fetus ve Red Panther gibi filmlerin yanında daha az mide bulandırıcı ve gerçekliğe daha bağlı kalıyor. Tabii burada diğer filmlerden bazılarının Shaw Brothers gibi büyük bir stüdyodan çıktığı veya daha yüksek bütçelerle çekildiğini de göz önünde bulundurmak lazım.  Yine de Possessed bu tarz filmlerden hoşlananlar için gayet güzel bir seçim. Eğer bu tarz filmleri merak ediyorsanız da giriş yapmanız için iyi bir fırsat. Filmin ikincisi ise tam bir manyaklık, burada bahsedip harcamak istemedim, o da başka bir yazının konusu olsun.

Yazan: Mert Kutay (mert@iyikotufilm.com)

Film, Universal’ın Dracula’sının devamı ve bir öncekinin tam da bıraktığı yerden devam ediyor. Kurnaz Lugosi’yi bir tabut içinde ve Van Helsing’i onun katili olarak tutuklanmış görüyoruz. Bu prodüksiyonun odak noktası, şaşırtıcı derece melankolik olan Gloria Holden’ın oynadığı Dracula’nın kızı, Macar kontes Maja Zaleksa üzerinde. Dracula’nın babası olduğu diğer kızlar arasından sıyrılıp nasıl en öne çıktığı hala cevaplanamamış olsa da aynı klasik repliği ondan da duyuyoruz: “Ben şarap içmem.”

Asıl peşinde olduğu psikiyatrist Dr Jeffrey Garth (Otto Krueger) olsa da aynı zamanda iki kadın kurbanı daha var. Çekildiği zaman için çok da şaşırtıcı olmayan bu lezbiyen durum çok ince şekilde işlenmiş ama bu listeye girmeyi kesinlikle hak ediyor. Dracula’s Daughter film tarihindeki ilk lezbiyen vampir olabilir ama bundan daha da önemlisi kendisi aynı zamanda insan kanına olan tutkusuna karşı psikolojik çare arayan ilk neurotik vampir.

9. Blood and Roses (1960)

Dracula’s Daughter ilk lezbiyen vampir filmiyse, Blood and Roses da ilk gerçek erotik vampir filmi olmayı hakediyor. Ayrıca Sheridan Le Fanu’nun romanı Carmilla’nın ilk kez sinemaya uyarlanmış hali, her ne kadar bu modern bir uyarlama olsa da.  Bundan böyle Dracula nasıl tüm erkek kan emicilerin ilk örneği ise Carmilla Karnstein ismi (ya da diğer isimleri olan Mircalla veya Marcilla) yakın zamanda kadın vampirler diyince ilk akla gelen isim olmalı.

Her zaman başrolde oynayan kadın aktrislerle evlenmiş olan Roger Vadim’in yönettiği bu filmde, o zamanki karısı Annette Vadim, Carmilla olarak karşımıza çıkıyor. Oldukça çarpıcı,güzel renkler ve görüntülere ve aynı zamanda keyifli bir soundtrack’e sahip olan bu film gözlere bayram yaptırıyor ve The Tingler’deki gibi bazı siyah-beyaz rüya sekansları içeriyor.

Bu model bir film için olağandışı olarak bu prodüksiyon bazı kısa çıplaklık sahneleri barındıyor. Carmilla’nın tüm kadınlara ilgisi olmasına rağmen, asıl amacı Mel Ferrer karakterininin nişanlısı (Else Martinelli) nın bedenini ele geçirmek, bu da kızkardeşlik kurallarına çok da uymayan bir zafer.
8. Herhangi bir Jean Rollin Lezbiyen Vampir Filmi

Fransız yönetmen Jean Rollin Lezbiyen Vampir filmlerinden kendine koca bir kariyer yarattı. Rape of the Vampire (1969), The Naked Vampire (1970), The Shiver of the Vampires (1971) ya da Lips of Blood (1975) filmleriyle kendi tutkusunu bir sinema kariyerine dönüştürmeyi başardı.

Erotizimle art-house’u birleştirmesiyle prodüksiyonları seyretmeye doyulmaz hal aldı ancak aynı zamanda süregelen geleneksel anlatım biçimleri ve sessiz, diyalogsuz gerçeküstü görüntülere odaklanması filmlerini sıkıcı hale getirdi. Jean Rollin filmlerini bir uyku hapı olarak görebilirsiniz – tabi bir sürü çıplak kadın içinde uyuyabilirseniz.
7. Vampyros Lesbos (1971)

Çoğu kişi lezbiyan vampir filmleri top 10 listesinin hepsinin Jess Franco filmleriyle doldurulabileceği ve “en iyi” ile “Franco”nun artık aynı anlama geldiğini iddia edecek olsa da en azından İspanyol yönetmenin bir prodüksiyonu daha bu listede yer almalı, bu da tabii ki Vampyros Lesbos olmalı.

Listede olmayı hakeden diğer bir filmi Female Vampire (1973) olabilir ama böyle bir isme sahipken nasıl olur da Vampyros Lesbos’u dahil etmem? Female Vampire’da fazlaca abartılmış Lina Romay rol alırken, bu filmde, genç yaşta hem de filmin çekimleri bittikten çok kısa süre sonra bir araba kazasında ölmüş olan inanılmaz derecede güzel ve Franco’nun trajik ilham perisi Soledad Miranda oynuyor.

Daha gerçeküstü olan diğer devam filmlerinde oyanayan Ewa Strömberg’in dünyevi varlığını ondan çalan bir karakteri oynuyor. İçimdeki kadınla gayet uyumlu gözüküyor olabilirim ama Franco’nun bir yönetmenden çok kostüm tasarımcısına benzediğini tek ben mi düşünüyorum?  Filmdeki bazı fetişik kostümler tek başına izlenmeyi hakediyor.

6. Lust for a Vampire (1971)

Bunun Tüm Zamanların En Zeki Fimleri Top 10′u olmadığını hatırlayın ve evet, finaldeki şarkı da utanç verici ama kendinizi iyi çekilmiş – ama çoğunlukla yavaş ilerleyen – film müzikleri içinde kaybedince en azından sizi uyanık tutacak aptalca ama eğlenceli bir Hammer prodüksiyonuna ihtiyaç duyuyorsunuz. Gerçekçi olalım : Lust of a Vampire’ı düşününce aklınıza ilk gelen şey şarkısı ya da kanlar içindeki Yutte Stensgaard’ın mezarından çıkışı değil mi? Bu kadar yeterli.
5. Vampyres (1974)

Vampyres’ın daha ilk sahnesinden karizmatik ve muhteşem Marianne Morris ve Anulka’nın (şaşılcak şey, her ikisi de daha sonrasında pek iş yapmamıştır) oynadığı iki başrol oyuncusunun birbirinden hoşlandığı çok aşikardır. Her ikisi de sürekli olarak erkek sürücüleri baştan çıkarır ve kanlarının son damlasına kadar onları emerler. Köpek dişlerini kullanmak yerine kollarını bıçakla keserek bu işi yaparlar. Beslendikleri kesik yaranın vajinal bir görüntüsü vardır.

İspanyol yönetmen Jose Ramon Larraz’ın İngiliz kırsalında çektiği bu film daha sonrasında kült bir prodüksiyon haline geldi. Sonuç olarak herşey göründüğü gibi değil ve bu tür filmlerde genellikle durum hep böyledir, seyrettiğinize göre kararınızı vermeye hazırlıklı olmalısınız.

4. The Blood Spattered Bride (1972)

The Blood Spattered Bride görsel olarak muhteşem, anlatım olarak şaşırtıcı ve gerçek anlamda erotik bir film. Vicente Aranda’nın yönettiği bu İspanyol prodüksiyonda Alexandra Bastedo (TV’de The Champions’dan tanıdığımız) rol alıyor; yeni evlenmiş Susan’ın (Maribel Martin) önünde gelinliğiyle duran diğer bir Karnstein kadını onu isimsiz ve tamamen sadistik kocasını (Simon Andreu) terketmeye ikna ediyor.

Feminist bir film olarak görülebilse de karakterlere duyulan sempati yavaş yavaş filmde değişiyor. Koca başta tamamen nefret edilen biriyken kontrolü dışındaki gizemli güçler tarafından takip edilen karakteri bozuk biri olduğunu anlayıp filmin sonunda onu anlayabiliyoruz.

Bu film neler oluyor manasında Lynch filmlerine benziyor ama Aranda geleneksel anlamda çok bir anlam taşımasa da orjinal ve etkileyici bir dünya yaratmayı başarıyor. Bu filmi izleyin ve Bastedo’nun oynadığı karakterin kumda gömülü olduğu ve sadece göğüslerinin gözüktüğü sahnede ağzınızın açık kalmadığını söyleyin!
3. The Hunger (1983)

Bu Top 10’deki filmlerin çoğu Avrupa’dan. Nedense lezbiyen vampir filmleri Hollywood’da pek etki yapmadı. Benim anlayamadığım bir mesaj olmalı bi yerlerde. Bu türdeki nadir Amerika filmlerinden birinin Avrupa’da çok güçlü bir yeri olması bu yüzden şaşırtıcı değil. İngiliz yönetmen Tony Scott ve Catherine Deneuve ve David Bowie’nin tek bir Amerikalıya, Susan Sarandon’a yer açmasıyla film bu özelliği kazanmış.

Diğer yandan filmin kaynağı olan Whitley Streiber’in romanının Amerikan etkisi, geleneksel Olde Worlde Karnstein liginin dışında bir filmimiz olduğu gerçeğini garantiliyor.  The Hunger günümüz New York’unda geçiyor ve Bauhaus’un içinde olduğu bir soundtrack’e sahip.  Ayrıca bu filmdeki vampirler Avrupa tipinden çok uzak ve  daha genel anlamda insan hayat gücünden beslenen varlıklar.

Bu oldukça orjinal bir film ve zayıf hikayesinin görüntülerle kapatılmaya çalışıldığı bir alt-tür için içeriğin stilden daha üstün olduğu vurgusunu eleştirmesiyle yerini sağlamlaştırıyor.  Çoğu sahne yönetmenin istediği kadar poüler değil artık ama bunlardan hiçbiri The Hunger’ın bu sınıftaki değerini düşüremez.
2. Daughters of Darkness (1971)

Harry Kumel’in Daughters of Darkness filmi Belçika’nın ilk gerçek korku filmi olma gururuna sahip. Ülke bira dışında hiçbir şey üretemezken bu filmle işler değişiyor.  Daughters Bathory efsanesi üzerie kurulu, ölümsüz kontesi oynayan Delphine Seyrig güzel kadın arkadaşıyla (Andrea Rau) Ostend’de terkedilmiş bir otele doğru seyahet ediyor.

Burda yeni evlenmiş bir çiftle (John Karlen ve Daniele Oumet) tanışıyorlar. İki çift de duygusal anlamda hasarlı durumda: çiftlerden biri üstün olma krizinde ve damadın sıradışı annesiyle uğraşmak durumda, diğer çift ise sürekli yeni ve değişim isteyen bir ilişki ihtiyacında olan ölümsüz birini içinde bulundurduğundan zor durumda.

Film, bazı vampir klişelerini gözardı ederken (köpek dişi yok mesela), ayrıca klasik özü de kabul ediyor: genelde vampirler akan suya alerjikken, duşa girmeleri onlar için trajik bir sonuç doğuruyor (Vampir kadınların duşu paylaşmaları sorun değil benim açımdan). The Shining’e benzer olarak seçkin ama boş otel bu güzel atmosfere büyük bir değer katıyor.
1. The Vampire Lovers (1970)

Hammer’ın The Vampire Lovers her alanda tamamen öne çıkan bir prodüksiyon, listedeki diğer filmlerde olduğu gibi zorlanmış konu dönüşümlerinin olmadığı tamamen düz bir hikayeye sahip.  Uzman bir yönetmenlik ve sinematografiye sahip bu filmde ayrıca bu tür filmlerde görebileceğiniz en iyi aktörlere sahip olmakla övünmekte haklı.

Diğer lezbiyen vampir filmlerinde kadın oyuncuları bulmaya çok özen gösterilmiştir ancak iş erkek oyuncu bulmaya gelince aynı özen ve başarıyı gösterememişlerdir. Ama bu filmde öyle değil; Peter Cushing, Ferdy Mayne, Douglas Wilmer, Jon Finch ve John Forbes-Robertson gibi iyi aktörler kadın oyuncuların ellerinden bu övgüyü çalmışlardır.

Filmdeki sevgililer Ingrid Pitt, Kate O’Mara, Madeline Smith, Dawn Addams, Pippa Steele ve Kirsten Lindholm’dur (daha sonraları Hammer Karnstein filmlerinin üçünde de küçük rollerde oynamıştır).  Ingrid Pitt kesinlikle öz Carmilla Karnstein ve bu film kült kariyerinin dönüm noktası olmuştur.

Ve son olarak unutmadan : The Vampire Lovers olmasaydı Steve Coogan’ın Dr Terrible’s House of Horrible serisinden Lesbian Vampire Lovers of Lust filmi olmazdı…
Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)