Geçmişten günümüze korku sineması, kendisinden önce gelen gotik edebiyat gibi, karanlık ve bilinmeyen sularda yeni yerler keşfetmeye çalışarak izleyicisine estetik bir doyum yaşatmaya uğraştı. Yolculuk süresince uğranan duraklarda konaklama süresi, popüler sinemadaki üretimi temel alırsak, seyircinin ilgisiyle doğru orantılıydı. Örneğin gotik edebiyatın ilk eserlerinden uyarlamalar, çeşit çeşit canavarlar, zombiler, seri katiller vs. Nihai amaç korku, terör ve ürperme yaratmak olunca, sonsuzluk ve güç gibi kavramları da devreye sokmak gerekiyordu ki aranılan kan, nicedir korku sinemasının anlattığı hikayelerde gizliden gizliye işleniyordu. Spesifik bir inanç sistemi üzerinden dinin, dogmatik düşüncenin, ya da daha cesur bir ifadeyle izleyicinin bilincinde ulvi olanın masaya yatırıldığı korku filmlerinin zamanı gelmişti. Bu yazıyı başlangıç alarak, önümüzdeki haftalarda da film örnekleri ekseninde devam edeceğimiz yazı dizimizde, sözünü ettiğim amaca yönelik kısa ömürlü bir alt türü inceleyeceğiz: Folk horror.

Pagan kavramı bugün genel anlamda semavî dinlerin dışında kalan çok tanrılı dinsel inanışlara sahip birey ve toplumları tanımlamak için kullanılsa da, kavramın arkasında yatan daha az uygarlaşmış olma vurgusunu yok sayamayız. Bununla beraber, uygarlaşmış toplumların irili ufaklı bazı kültürel gruplarının hala geçmişteki pagan inanışlarından kalan birtakım izlerin peşinden yürüdüğünü yadsımak mümkün değil. (daha fazla…)

Sweet Home veya çekiklerin diyarındaki ismiyle Suito Homu tam anlamıyla bir ilklerin filmi. Yönetmen Kiyoshi Kurosawa, Sweet Home’dan önce vasat pinku ve drama\komedi tarzı filmler çeken bir yönetmenken bu filmle yıldızı parlamış. Zaten yönetmenin sonraki filmlerinin ağırlıklı olarak gerilim türündeki başarılı örnekler vermesini de Sweet Home’da kendisini bulmasına bağlıyorum. Bilmeyenler için, oyunculuk da yapan yönetmenin filmografisinde Retribution (Sakebi), Reincarnation (Rinne), Charisma (Karisuma), benim çok sevdiğim ve hatta yönetmenin öncesindeki bütün filmlerini “vasat” olarak saydığı Cure (Kyua) ve Türk sinemasını takip edenleri yakından ilgilendiren Pulse (Kairo) adlı filmler var. Hatırlarsanız 2006 yılında çıkan Dabbe isimli garabetin yönetmeni Hasan Karacadağ, filmini resmen sahne sahne Pulse’dan çal… Daha doğrusu Kiyoshi Kurosawa icat ettiği zaman makinası ile geleceğe giderek Dabbe’yi izledikten ve çok beğendikten sonra 2001 yılına geri dönüp Dabbe’deki beğendiği sahneleri kendi filmi olan Pulse’da kullanmıştı. Pulse daha sonra yine Pulse olarak Amerikalılar tarafından çekilmişti ve hatta yerli sinema sitelerindeki bazı kendini bilmezler tarafından Dabbe’den araklanmış olarak nitelendirilmişti. Gerçi leş bir filmdi.

Sweet Home’a geri döndüğümüzde aslında filmin Kiyoshi Kurosawa’dan ziyade yapımcısı Jûzô Itami’nin filmi olduğu gibi bir söylentiyle karşılaşıyoruz. Film sinemalardaki gösterimi bittikten sonra video ve televizyon versiyonları hazırlandığı sırada filmde de ufak bir rolde görünen yapımcı Itami filme el atmış, baştan kurgulamış, bazı yerlere efektler eklemiş ve filmi böyle pazarlamış. (daha fazla…)

Karaoke Terror, Japon sinemasının sosyolojik eleştiri yapan filmlerinden biri. Aynı zamanda herkese göre olmayan ağır bir kara mizah ile yoğrulmuş. Yalnız filmin adına veya IMDB’de korku türü altında listelenmiş olmasına bakarsanız aradığınızı bulamamanız mümkün. Filmin uyarlandığı  Showa kayo daizenshu adlı kitabın yazarı Ryû Murakami aslında bildik bir isim. Daha önce Takashi Miike’nin yönettiği bir film olan Audition da yazarın romanından uyarlanmış. Tabii bu  filmde Takashi Miike’nin hastalıklı zihninin etkisi de büyük olduğundan Karaoke Terror, Audition ile kıyaslanamayacak bir film. Durağanlık açısından Audition ile benzeşse de Audition kadar boğucu ve rahatsız edici de değil.

Film, iki grubun çatışmasını anlatıyor. Gruplardan biri yirmili yaşlarda, nasıl arkadaş olduklarını bile hatırlamayan ve hepsi de testosteron yüklü gençlerden oluşuyor. Diğer grup ise orta yaşlarda, eşlerinden boşanmış olan ve hepsinin de ismi Midori olan bir grup kadından ibaret. Bu iki grubun tek ortak özelliği Showa döneminin şarkılarına ilgi duymaları. Zaten filmin uyarlandığı kitabın ismi Showa Şarkıları Koleksiyonu gibi bir anlama geliyor. Parçalara bölünmüş olan filmin her bölümüne bir şarkı ismi verilmiş ve her bölümde de bölüme ismini veren şarkı söyleniyor. Filmin müzikal yapısını oluşturan olay bu.

(daha fazla…)

Mommy’s Epitaph ismiyle de bilinen 1987 yapımı bu Amerikan filminde Fulton ailesinin üyelerini Natasha Pavlovich, Delores Nascar ve Jimmy Williams canlandırıyor. Senaryosu ve yönetmenliği Joseph Merhi’ye ait film oldukça düşük bütçeli bir korku filmi.

Anne Fulton, etrafındaki erkeklerin kendisine tecavüz edeceğini düşünerek bir seri katile dönüşmüş psikopat bir erkek düşmanıdır. Cinayetlerden haberdar olan eşi de, karısının işlediği cinayetleri örtbas eder. Kızlarıyla birlikte bu durumdan dolayı sık sık taşınan ailenin öyküsünün anlatıldığı filmde, oyunculuklar oldukça vasat, hatta vasatın bile altında.

Filmle ilgili şöyle bir durum var ki, birçok korku filminin aksine olaylar çok abartılmadan yansıtılmış ve gerçekçi olmayı başarmış. Fakat senaryodaki mantıksızlıklar bu gerçekçiliği ört bas etmiş. Özellikle ailenin diğer fertlerinin, annenin işlediği cinayetleri bu derece tolare etmesi, kadının birden asabileşip bir seri katile dönüşmesi gibi. Filmde bazı gore sahneler de görmek mümkün, hatta izleyenlerin akıllarına kazınacak sahneler de yok değil. Örneğin bir sıçanın kadının karnını yiyerek delip geçtiği sahne unutulmayacak türden. Hatta bu sahne benim çocukluk yıllarıma ait bir filmle ilgili hatırladığım en net sahnelerden biri. Filmle ilgili internette araştırma yaptığınızda da göreceksiniz ki birçok kişi için filmin bu bölümü unutulmaz ve bu sebeple kült haline gelmiş.  (daha fazla…)