Grazie nonna, yönetmenliğini Franco Martinelli’nin yaptığı, 1975 yapımı bir film. Klasik bir İtalyan erotik-komedi filmi.

İlk cinsel deneyimini büyükannesiyle yaşayan bir ergen… Büyükanne ise henüz otuzlu yaşların başında, 70lerin İtalyan istismar filmlerinin unutulmaz güzellikteki aktristi Fransız/Cezayir asıllı Edwige Fenech. Persiquetti ailesinin büyükbabaları, ikinci eşiyle evlendiği gece ölür. Yeni büyükanne üvey oğlunu ve üvey torunlarını görmek üzere Venezuella’dan İtalya’ya ziyarete gelir. Büyükanneyi havaalanında karşılama görevi ise evin en genç üyesi Carletto’ya (Valerio Fioravanti) verilir. Yaşlı bir büyükanne bekleyen Carletto, karşısında Maria Juana’yı (Edwige Fenech) görünce şaşkına döner. Böylesine bir güzellik karşısında heyecanlanmadan duramaz. Büyükannesine, karşı konulamaz bir cinsel arzu beslemektedir.   

Carletto bir süre evdekilerden Maria Juana’yı saklar; fakat çok geçmeden Carletto’nun güzel bir kadınla gece gezmelerinde görüldüğü aile üyelerinin kulağına gider. Bir restoranda babasına yakalanan Carletto durumu daha fazla saklayamaz ve büyükanneyi aile üyeleriyle tanıştırır. Filmin bundan sonrası tahmin edebileceğiniz gibi evdeki erkeklerin güzel büyükanne Maria’yı baştan çıkarma uğraşlarıyla geçmekte. Tabi büyükanne erkeklerin aklını başından alırken aile bireyleri arasındaki kopuklukları da ilerleyen günlerde gidermeye çalışacak ve giderayak aileyi birbirine kenetleyecektir.

Kuşkusuz filmi en önemli kılan özellik Edwige Fenech’in varlığı. Birçok sahnede Fenech’in kusursuz güzelliğini görmek mümkün. Diğer İtalyan erotiklerine nazaran filmde dikkatimi çeken bir başka husus ise filmdeki kadın oyuncuların (Fenech haricinde) çirkinlikleri. İtalyan erotik komedilerinde çok fazla rastlamadığımız bu özellik erkek izleyicileri rahatsız edebilirdi fakat Fenech’in varlığı bu olumsuzluğu yok etmeye fazlasıyla yetiyor. Fenech’in bu filmini baz alarak oyunculuğu hakkında da birkaç kelam etmek gerekirse tam bir fiyasko olduğunu söyleyebilirim. Komedi erotik filmlerdeki oyunculuğunu birkaç istisna dışında çok beğenmesem de bu filmdeki performansı gerçekten içlerindeki en kötüsüydü.

Filmin oyuncu kadrosu ise birkaç istisna dışında çok parlak değil. Yönetmen Martinelli birçok İtalyan yönetmenden alıştığımız üzere çeşitli türlerde filme imza atmış. Bu özelliği filmde elektriklerin kesildiği bir sahnede kendini fazlasıyla hissettiriyor, kendinizi birden gotik bir korku filminde sanmanız olası.

Serinin filmlerinin çoğunda neredeyse aynı komedi oyuncuları yer almıştır. Serinin en çok filminde, yirmi altı film ile Kenneth Williams yer alır. Joan Sims, Charles Hawtrey, Sid James, Peter Butterworth, Kenneth Connor, Hattie Jacques, Bernard Bresslaw ve Barbara Windsor serinin birçok filminde oynamış diğer oyunculardır. Her ne kadar komedyen Frankie Howerd de Carry On filmleriyle özdeşleştirilse de kendisi sadece serinin iki filminde ve 1969 yılındaki TV için yapılan özel yeni yıl filminde oynamıştır.

Carry On filmleri komedi unsurlarını genellikle İngiliz toplumunun geleneklerinden ve yaşamından alır. Monarşi, imparatorluk, hemşire-doktor ilişkisi, Hammer korku filmleri, güzel kızlar, kamp hikayeleri, yabancılar ve karavan tatilleri Carry On filmlerine konu olmuştur.

Carry On Screaming! ise serinin onikinci filmidir. Oyuncu kadrosu Carry On filmlerinin tanıdık yüzleri olan Kenneth Williams, Joan Sims, Jim Dale, Charles Hawtrey, Bernard Bresslaw ve Peter Butterworth’den oluşmakta. Ayrıca misafir oyuncu olarak da Harry H. Corbett, Fenella Fielding, John Pertwee, Frank Thornton ve Angela Douglas yer alıyor. Carry On Screaming!’de serinin alışılagelmiş mizah anlayışı, dönemin popüler Hammer korku filmlerinin gotik havasıyla harmanlanarak iyi bir iş çıkarılmış. Ayrıca senaryo da 1953 yapımı House of Wax ile benzer olunca izlemesi keyifli bir film ortaya çıkmış.

Albert Potter (Jim Dale) ve Doris Mann (Angela Douglas) genç bir çifttir. Ormanlık bir alanda bulundukları sırada Albert ve Doris garip sesler duyarlar. Sesin nereden geldiğini anlamak için Albert biraz uzaklaşır ve geri geldiğinde Doris yoktur. Scotland Yard’ın başarılı dedektiflerinden Sidney Bung (Harry H. Corbett) ve sağ kolu dedektif Constable Slobotham (Peter Butterworth) olayın olduğu yerde daha önce de meydana gelmiş genç kadınların ortadan kaybolmaları üzerine çalışmaktadır ve bu olayı da onlar araştırmaya başlar. Olayın meydana geldiği yerde yapılan aramalar sonucu sadece kıllı, kesik bir parmak bulunur. Bu arada Doktor Orlando Watt (Kenneth Williams) ve kız kardeşi Valeria (Fenella Fielding)’nın beraber yaşadığı büyükçe bir eve rastlarlar. İki kardeş ismi Oddbod (Tom Clegg) olan kıllı bir canavarı kadınları kaçırmakta kullanmaktadır. Kaçırılan kadınları daha sonra cansız mankene çevirerek, satmaktadırlar. Bung kardeşleri sorgular fakat şüpheli hiçbir ipucu bulamaz.

Carry On Screaming!, serinin en başarılı filmlerinden birisi. Carry On filmleriyle henüz tanışmamış izleyici için iyi bir başlangıç olabilir. İngiliz tarzı komedi ve korkunun iç içe geçtiği film, izlenmeyi hak ediyor.

Link:

The Sexplorer ya da bilinen diğer adıyla The Girl From Starship Venus tipik bir İngiliz filmi. Film bir İngiliz filmi olmasına rağmen çekildiği dönemde İngiltere’de çok fazla ilgi görmemiş, fakat Amerika’da özellikle Drive-In sinemalarda ilgiyle karşılanmış. Film softcore erotik sahneler ve tipik İngiliz komedilerinden aşina olduğumuz diyalogları içeriyor.

Filmimiz bir dış ses eşliğinde uzay görüntüleriyle açılıyor. Purple gezegeninden bir araştırma ekibi Dünyamıza araştırma için gelmektedir. Fakat geldikleri uzay aracı alışılmışın dışında, bir UFO değil metal bilye şeklinde bir cisimdir. Bilye yeryüzüne, Londra’nın arka caddelerinde bir su birikintisine iniş yapar. Su ile temas ettikten sonra birden karşımızda Explorer (dönemin Alman erotik modellerinden Monika Ringwald)’ı görürüz. Explorer aniden soluğu bir masaj salonunda alır. Olan bitene yabancı olan Explorer meraklı gözlerle etrafını süzmektedir. Masaj salonu, seks shop, seks filmi gösterimi yapan bir sinema salonunda yaşadığı küçük birkaç maceradan sonra bir çamaşırhanede iyi kalpli Lecher (Mark Jones) ile tanışır. Lecher gidecek yeri olmayan bu tuhaf kadını evine kabul eder. Fakat Explorer geldiği bu yenidünyayı tanımak istemektedir ve onun bu saf halinden faydalanmak isteyen etrafta birçok erkek vardır…

Filmde Explorer’ı yönlendiren erkek dış ses vardır ve telepatik bir şekilde konuşmaktadırlar. Explorer’a ne yapması gerektiğini söylemekte ve onu yönlendirmektedir. Aralarında oldukça komik diyaloglar da geçmekle birlikte filmin sonunda Explorer’ın artık bu sesi dinlemeyişi ve kendini Lecher’ın kollarına bıraktığı sahne ise filmin en feminist sahnesi olarak karşımıza çıkmakta. Explorer burada artık kendine yön veren bir erkeği değil, kendi duygularının sesini dinleyecektir.

Filmde Explorer rolünü canlandıran Monika Ringwald Alman bir model ve bu rol kendisinin ilk ve tek başrolü. Health and Efficiency dergisinin modeli olmasının yanı sıra The Benny Hill Show’da da yer almış.  Her ne kadar The Sexplorer’da başrolü oynasa da bu da onu bir star yapmaya yetmemiş ve 1978’de evlenerek kariyerine son noktayı koymuş.

Filmin yönetmeni Derek Ford ise 70lerde çevirdiği düşük bütçeli seksploitation filmleriyle (The Wife Swappers, Keep It Up, Jack!, What’s Up Nurse) tanınıyor. İngiliz yönetmen kariyerine ilk olarak erkek kardeşi Donald Ford ile televizyon ve radyolar için yazdığı senaryolar ile başlamış. Yönetmenliğe geçişi ise 60ların sonunda yapımcı Stanley Long ile çalışmaya başlamasıyla olmuş. Yönetmenliği 80lerde bırakan Ford, bu tarihten sonra iki kitap yazmış.

Link:

Russ Meyer, David Lynch ya da Alejandro Jodorowsky gibi filmlerinde kendi ütopik dünyasını yaratan ve bu dünyaya sizi davet eden bir yönetmen. Her ne kadar bu dünyada yaşamak istemesem de, bu dünyayı ziyaret etmek büyük keyif veriyor. Tabii bu durum herkes için geçerli olmayabilir, çünkü Meyer filmlerini ya seversiniz ya da sevmezsiniz. Çoğu izleyici için Pussycat ya da Beyond The Valley Of The Dolls Meyer’in en başarılı filmleri olarak gösterilse de Supervixens de aynı derecede övgüyü hak eden bir film.

Clint (Charles Pitts) bir benzin istasyonunda çalışmaktadır. Müşterisi Super Lorna (Christy Hartburg) tarafından ayartılmak istenir, kız arkadaşı Super Angel (Shari Eubank) bu olayı duyar ve kıskançlıkla kavgaya girişir. Polis memuru Harry (Charles Napier) bu olaya şahit olur. Bu arada Super Angel’a abayı yakan polis memuru Harry, Super Angel’ı öldürür. Fakat cinayet Clint’in üzerine kalır ve yaşadığı yerden kaçar. Bu kaçış sırasında Clint birçok maceraya karışır ve bu maceraların içinde tabii ki Meyer’in olmazsa olmazları iri göğüslü kızlar da vardır. Fakat bu kaçış bir benzin istasyonunda karşısına çıkan Super Vixen (Shari Eubank) ile son bulur. Super Vixen, Super Angel’ın tekrar ete kemiğe bürünmüş halidir. Sonunda tekrar yakalanan bu mutluluk da uzun sürmez, çünkü Harry tekrar ortaya çıkar.

Meyer Supervixens’de seyirciyi erotik imaj bombardımanına tutuyor. Fakat çoğu filminde yaptığı gibi erotizm ile porno arasındaki o ince çizgide dolaşıp, pornoya yönelmiyor. Ayrıca bütün bunları bir çizgi romanın hayata geçmiş hali olarak içine mizahı, şiddeti ve seksi katarak harmanlıyor.

Filmde polis memuru Harry rolündeki Charles Napier oldukça başarılı. Canlandırdığı psikopat, iktidarsız, kadın katili polis rolünde belki de kariyerinin en iyi işini çıkarmış. Ayrıca filmde canlandırdığı iki ayrı rol ile (Super Angel/Super Vixen) Shari Eubank da rolünün hakkını veren bir diğer isim. Fakat Shari ekrandaki karizmasına rağmen sadece iki film çevirmiş. Supervixens’den sonra Timothy Carey ile Chesty Anderson, USN de oynadı ve trash sinemaseverlerin gönlünde taht kurmayı başardı.

Supervixens mizahın, şiddetin, dolgun hatlı kızların, seksin bir sürreal karışımı olarak başka hiçbir filme benzememekte. Tabii ki Russ Meyer’in diğer filmleri hariç.

Link:

Film çeşitli ülkelerden au pair olarak İngiltere’ye gelmiş dört kızın maceralarını konu alıyor. Tabii ki dadılık değil, seks maceralarını. Kızlardan birisi Alman, biri Çinli, diğerleri ise İsveçli ve Danimarkalıdır. Randi (Gabrielle Drake), Anita (Astrid Frank), Nan Lee (Me Me Lai) ve Christa (Nancy Wait) aynı gün Londra’ya au pair olarak gelirler ve başlarından komik, seksi maceralar geçer.

Dönemin İngiltere’sinde henüz hard core porno filmleri izlemek mümkün değilken bu tarz filmler oldukça revaçtaydı. Yani Benny Hill tarzı bir komedi anlayışı ve içinde bolca çıplak güzel kızın olduğu görüntüler. Her ne kadar aradan geçen kırk yıldan sonra çoğu izleyiciye göre bu tarz ucuz gelse de, döneminde oldukça popüler olup talep gören bir tarzdı. Au Pair Girls filmi için şunu belirtmekte fayda var ki film bolca çıplaklık içeriyor seks değil.

Yönetmen Val Guest İngiliz film endüstrisinde oldukça saygın bir figür. Diğer birçok saygın yönetmen ve oyuncu gibi 1970lerde, o da dönemin furyası olan seks komedilerine el atmış, atmak zorunda kalmış. Au Pair Girls’den iki yıl sonra ise kendisine büyük bir başarı getiren Confessions of a Window Cleaner isimli, aynı tarzda filmin yönetmenliğini yapmış.

Filmle ilgili bir ayrıntı ise filmde Çinli kızı oynayan Me Me Lai’nin, oynadığı cannibal filmleriyle oldukça ün yapmış bir aktrist olması. ‘Man From Deep River’, ‘The Last Cannibal World’ ve ‘Eaten Alive’ bu filmlerden bazıları. Au Pair Girls ise Me Me Lai’nin oynadığı cannibal olmayan nadir rollerden birisi.

Link:

60’lı yıllara bakış ve İtalyan sineması ile Yeşilçam arasındaki benzerlikler:

Dünya sineması 1960′lı yıllardan itibaren değişmeye başlamış ve beyazperdeyi alışılmamış derecede açık erotik filmler doldurmuştu.  1950′li yıllarda Hollywood öyle bir duruma gelmişti ki, filmcilerden oluşan özel sansür anlayışına göre Amerikan filmlerinde bir kadınla bir erkeğin aynı yatağı paylaştıklarını göstermek bile (evli bir çift olsa bile) yasaktı. İşte bu dönemde New York’a sanat açısından büyük  önem taşıyan bir İsveç filmi geldi. Bu filmin öyküsü iki genç arasındaki tatlı bir aşkı içeriyordu. Ama filmin 6 dakika süren bir deniz kıyısı sahnesinde her iki genç çıplak olarak göle giriyor, mutluluk içinde yüzüyorlar ve sonra da kıyıda çırılçıplak sevişiyorlardı. Sevişmeye başlamadan önce genç çocuk bakire olan kıza şöyle bir soru soruyordu: “Bunun ne demek olduğunu biliyor musun?”. Bu soruya genç kız “Evet” diye yanıt veriyordu. Times dergisi bu filme yer verdiği bir yazıda şunları yazdı: “Genç kızın bu sorunun anlamını bilip bilmediğini bilmiyoruz. Ama filmi Amerika’ya getiren şirket söz konusu sorunun yanıtının yaklaşık 10 milyon dolar olduğunu herhalde biliyordur.” Gerçekten de İsveç filmi bu sahnesiyle Amerika’daki gösterimleri sonucunda cinsellik sömürüsüne bir daha engellenemeyecek biçimde adım atılmasını sağladı. Artık piyasaya sırayla çıplaklar kampında çekilmiş filmler, cinselliği ve şiddeti içeren filmler ve gerçek sanat değeri bulunmasına karşın son derece açık sahneleri ve konuşmaları içeren filmler çıkacaktı. 1960′lı yıllara gelmiştik.

1960′dan sonra televizyonun sinemaya vurduğu darbe adamakıllı etkilerini göstermeye başlamıştı. Sinema televizyonla ekonomik bakımdan yarışabilmek için cinsellik sömürüsüne ağırlık verdi. Ortaya yeni film türleri çıktı. Bu türlerin ilki ABD’de ve İngiltere’de çıplaklar kampında çekilen filmlerdi. Bunlar insanları çıplak gösteren, ama cinsel organların görüntüsüne yer vermeyen, özentisiz ve beğenisiz filmlerdi. Ama bu filmlerde insanların cinsel organları değil, cinsel birleşmeleri gösteriliyordu. Bir de softcore erotik filmler vardı ki bu türe en iyi örnek herkesin bildiği üzere Emanuel’dir. Bu filmde sözde cinsellik sömürüsü bir felsefe arkasına gizlenir. Gerçek amaç insanlara cinsel eylemin olduğu izlenimini vermektir. Yine de bol bol çıplaklık ve sevişme sahnesi vardır.

60′lı yıllarda Avrupa’da dönemin özgürlükçü hareketleriyle birlikte Amerika’dan daha serbest ve ılımlı bir hava yaşanıyordu. Zaten 60′lı yıllarda İsveç Porno filmlerin gösterimine izin vererek bu konuda öncü ülke oluyor ve kapıyı aralıyordu. Dönemin Avrupa’daki en büyük film ülkesi kuşkusuz İtalya’ydı. Katolik mezhebinin de kalbinin burada olduğunu düşünürsek Vatikan’ın da İtalyan sinemasına alttan alta gizli bir sansür uyguladığını söylemek yanlış olmaz. 60′lı yıllarda İtalyan Yeni Gerçekçi (Pink Neorealism) akımı ile birlikte Eleonora Rossi Drago, Silvana Mangano, Claudia Cardinale, Stefania Sandrelli, Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Silvana Pampanini, Lucia Bose gibi güzellikler dünya sinemasına kazandırılıyordu. Ve bu akımın sonralarına doğru 70′li yıllarla birlikte İtalya’da Seks komedileri furyası başlıyordu.

Aslına bakarsak İtalyan sineması ve Yeşilçam’ın yaşadığı bu sinemasal değişimi birbirine her zaman benzetmişimdir. Türkiye’de de bu tarz filmler 70′li yıllarda yani televizyonun sinemaya ekonomik bakımdan büyük bir darbe indirmesinden sonra, gerek yurtdışından getirilerek ya da yurt içinde çevrilerek gösterildi.

Türk sinemasındaki bu tür filmlerin konularının aşırılığı, bayağılığı hatta erotizmden uzak cinselliğin yanısıra macera, komedi benzeri sözde güldürü öğeleri de filmlere konu oluyor ve Yeşilçam’ı hızla ele geçiriyordu.

Yukarıda da belirttiğim gibi “Yeni Gerçekçi” akımının 60’lı yılların sonunda etkisini kaybetmeye başladığı dönemlerde bu tarz filmleri izleyiciye erotik soslarla sunmaya başlamışlardı. 60’lı yıllar İtalyan komedi filmlerinin altın çağıydı. Filmler konularını doğal olarak İtalyan köklerinden alıyordu. Oyunculuğun Commedia dell arte’deki gibi (İtalya’da sokaklarda oynanan ve kalıplaşmış tipleriyle bir çok tiyatro akımını son derece etkilemiş tiyatro türü.rönesans italyasında saray tiyatrosuna karşı halkın tiyatrosu olarak ortaya çıkmıştır) mimiklere ve vücuda dayalı olması filmlerin bir diğer özelliğiydi. Filmlerdeki tiplemelerde de Commedia dell Arte’nin etkilerini görmek mümkün.

Commedia dell`arte kişileri kalıp karakterler olup 3`e ayrılıyordu. (Kimileri ikiye ayırır- maskeliler, maskesizler (aşıklar). Aşıklar, efendiler, hizmetkarlar. Aşıklar en gerçekçi tiplerdi. Genç, yakışıklı, maskesiz ve son moda giyinirlerdi. Her toplulukta en az bir, en çok iki çift aşık bulunurdu.

En çok tekrarlanan üç efendi: Pantalone – Venedikli yaşlı bir tüccardır. Ya aşıklardan birinin babası, ya da kendisi genç kıza tutulan bir yaşlıdır. Giysisi kırmızı vücuda oturmuş bir ceket-pelerin, yumuşak terlikler, kenarsız yumuşak bir kep, uzun burunlu kahverengi yarım bir maske ve düzensiz bir gri sakal. Dottore, Pantallone`nin ya arkadaşı ya da rakibidir. Ya avukat ya  doktordur ya da akademisyendir. Bilgiçlik taslar ve çoğu kez yanlış söylediği latince atasözleriyle bilgisini göstermeye çalışır. Akıllı olduğu savına rağmen saftır ve kolayca aldanır. Kılığı zamanın akademik giysisi ve kepidir. Capitano, aşıklardan biridir ama zamanla palavracı ve korkak bir askere dönüşmüştür. Savaş ve aşktaki başarılarıyla övünür fakat her ikisine de güvenilemez. Daima bir pelerin, kılıç ve tüylü bir şapka giyinir. Genellikle genç kızların hoşlanmadığı bir aşıktır.

Komedya tipleri en çeşitli olarak hizmetkarlar içinde bulunur. Zanni denilen hizmetkarlar kadın ve erkek olarak ikiye ayrılır; aptal, saf ve hilekar olarak da farklı huyları bulunur. Erkekler iki ya da dört tanedir. Özellikle aksiyonları yaratırlar; efendilerine yardım eder veya işlerini bozarak aksiyonun da ilerlemesini sağlarlar. Kadın hizmetkar genellikle bir tanedir ve hanımına yardım ederken erkek hizmetkarlarla kırıştırır.

Zannilerden Arlecchino en popüler olanıdır. Kurnazlık ve aptallık karışımıdır, mükemmel bir akrobat ve dansçıdır. Genellikle entrikanın merkezidir. Giysisi çok renkli, yamalı parçalardan oluşmuş sonra elmas biçimi almış kırmızı- yeşil- mavi desenlere dönmüştür. Siyah bir maske üzerine yana eğik bir külah giyer ve tahtadan bir kılıç taşır. Bazen de kılıç değil tahtadan ve aşağıdan ikiye bölünmüş bir değnek taşır. Birine vurduğu zaman keskin bir ses çıkaran bu değneğe ingilizcede “slapstick” (şamar değneği) denmiştir. Ve şamarlı gürültülü komedyalara verilen adın kaynağı da buradan gelmiştir (Slapsitck comedy). Her topluluğun bu kurnaz-aptal karışımı uşağı vardır. Bazen ismi Truffaldino ya da Trivellino olarak değişmiştir.

Arlecchino`nun en yakın arkadaşı çıkarcı, hınzır, cinsel dürtüsü çok ve bazen yalın olan Brighelladır. İsmi çeşitli topluluklarda Scapino, Mezzetino ve Flavtino olarak değişir. Kanca biçiminde burun ve bir sakalı olan maske takar, yeşil şeritlerle süslenmiş ceket ve pantalonu vardır. Bir üçüncü uşak Pulcinella’dır. Napolili olup bazen de han sahibi ya da bir tüccardır. Kocaman karga burunlu, kambur olup sivri uçlu bir şapka giyer. İngiliz kuklası Punch`ın atasıdır. Bunun da çeşitli topluluklarda adı değişmiş ve çeşitli nitelikler kazanmıştır. Bu saydığımız özellikler, bilhassa İtalyan Z serisi filmleri anlamamızda bize yardımcı olacağından önemlidir. Bunun yanı sıra  İtalyan komedi filmlerinde bulunan iki özellik her zaman var olmuştur: Cinsellik ve Politika.

İtalyan Seks Komedileri:

Yukarıda da bahsettiğim gibi 70’li yıllar İtalyan sineması içinde bir kaos dönemiydi ve bizim yaptığımız gibi en kolay yol (belki de en zor) olarak erotizme yöneliyorlardı. Bu filmleri hem ülke içinde hem de ülke dışında pazarlamak oldukça kolaylaşıyordu.

70’li yılların Seks komedileri 60’lı yılların “Yeni Gerçekçi” akımının izlerini doğal olarak taşıyordu. Zaten filmlerin künyesine baktığımızda oyuncuların ve yönetmenlerin birçoğunun o dönemki filmlerde de görev aldığını görmekteyiz. Pasquale Festa Campinale, Alfonso Brescia, Giovanni Grimaldi gibi isimler dönemin popüler yönetmenlerinden bazılarıydı. Yönetmen dışında bu dönemde öne çıkan erkek oyuncuları da şöyle sıralamak mümkün Lando Buzzanca, Renzo Montagnini, Alvaro Vitalli, Lino Banfi… Şunu da belirtmekte fayda var ki korku ve giallo filmlerinin usta yönetmenleri de bu furyaya az da olsa katkı yapmıştır. Lucio Fulci; The Eroticist (1972), Mario Bava; Quante volte…quella notte (1972) ve Sergio Martino; Caguni carnali (1974) filmleriyle diğer pek çok tür gibi bu türden de örnekler vermiştir.

70’li yılların ikinci yarısı ile birlikte bu filmlerin afişleri sinema duvarlarımızı süslemeye başlayacaktı. Şüphe yok ki bu dönemde furyanın en önemli üç kadın oyuncusununda şu isimlerden oluştuğunu söyleyebiliriz; Esmer güzeli Edwige Fenech, sarışın bomba Gloria Guida ve kumral güzeli Laura Antonelli. Bu üç oyuncunun da ortak özelliği sinemaya fotomodellikten geçmeleridir. Ve dönemin seks komedilerinin en çok aranan kadın oyuncularıdır. Aslında bakarsak oynayacakları rollerde üç aşağı beş yukarı bellidir. Ya bir kadın doktoru, ya bayan polis memurunu, hemşireyi, öğretmeni, seksi ve ortalıkta jartiyerle dolaşan bir hizmetçiyi veya okula yeni gelmiş seksi bir liseli öğrenciyi canlandırırlar. Bu tarz filmler aslında sinemada bir kadın devriminin de işaretiydi. Çünkü izlediğimiz bu kadınlar istedikleri erkekle birlikte oluyor çok rahat hareketleriyle bizleri şaşırtıyorlardı. Kadının erotizm gücüne odaklanmış bu filmlerde diğer rollerde çok fazla değişiklik göstermiyordu. Yardımcı rollerde ise oldukça abartılmış bir oyunculuk ve komedi anlayışı hakimdi. Genelde genç kadının etrafında pervane olan orta yaş ve üzeri tiplemelere bu filmlerde sıklıkla rastlarız.

Filmlerle ilgili bahsetmek istediğim bir diğer konuda filmlerin posterleri ile ilgili. Filmlerin posterleri karikatürleri aratmayacak bir mizahı barındırmaktadır. Filmlerle ilgili küçük ipuçlarını verir ve bunu da yaparken erkek izleyicinin en zayıf noktasına basar.

İtalyan seks komedileri günümüzde TV kanallarında çok rahat oynayacak türden filmlerdir. Filmlerde seks sahneleri soft anlamda dahi birçok filmde kullanılmamıştır.

Sonuç: Bu yazıyı derlememde ki en büyük neden 70’lerdeki Sinema anlayışı, Yeşilçam’ın da bu anlayıştan (Özellikle İtalya ve İtalyan sineması Yeşilçam’ın en çok esinlendiği ve ortak işlere imza attığı bir ülkedir.)ne kadar etkilenmiş olabileceğini ve dünya üzerinde bu filmlere birer mihenk taşı gözüyle bakılıp saygı duyulurken bizim değerlerimize neden sırt döndüğümüzü anlamaya çalışmaktır.

Filmin ilk otuz dakikası kelimenin tam anlamıyla bir zaman kaybı. Queen Kong’dan eser yok. Kendisini ancak otuz dakika sonra görüyoruz. Görüldüğü oldukça zavallı birkaç sahneden sonra, yaklaşık yirmi dakika sonra, Queen Kong yakalanıyor ve İngiltere’ye götürülüyor.

Filmin tamamı için fiyasko demek sanırım yanlış olmaz. Oyunculuk, efektler son derece kötü. Belki de filmle ilgili tek iyi şey, güzel kızların oynuyor olması. Anlaşıldığı üzere film King Kong’un bir paradosi niteliğinde. Film ucuzluğundan ötürü komik fakat sanırım yönetmen bunun farkına varmamış ki  komik olmaya çalışan sahneler, diyaloglar, şarkılar ve danslar eklemiş. Filmi izlerken bazı bölümlerde sanki bir müzikal izliyormuş hissine kapılabilirsiniz.

Filmin yönetmen koltuğunda Farouk Agrama oturuyor. senaryo ise Agrama ve Ronald Robin (Robin Dobria) tarafından yazılmış. Yönetmenle ilgili bir ayrıntıyı belirtmekte yarar var, çektiği 1972 yapımı L’amico del padrino (Babanın Arkadaşı) filminde iki Türk oyuncu yer almış. Ayhan Işık ve Figen Han.

The Toxic Avenger 1984 yılında Troma Entertainment tarafından çekilmiş, komedi korku türünde kült bir Amerikan klasiği. Film Troma Entertainment’ın kuşkusuz en ünlü filmi ve gerçek bir B-movie. Troma Entertainment bilindiği üzere 1974 yılında Lloyd Kaufman ve Michael Herz tarafından kurulmuş bir film prodüksiyon şirketi. Şirket filmlerinin çoğu düşük bütçeyle çekilmiş ve yine birçoğu kült mertebesine erişmiş filmlerdir. Bazı çevrelerce filmler shock exploitation kategorisine sokulmaktadır. Filmlerde genellikle seks, grafik şiddet, gore ve çıplaklık unsurları yer alır. Troma’nın sloganı “Movies of the Future” yani ”Geleceğin Filmleri”dir. Ayrıca yapım şirketinin bir özelliği de aynı sahneleri, aynı dekorları ve aynı oyuncuları tekrar tekrar kullanmasıdır (tabii ki daha az para harcamak için).

Film diğer birçok Troma filminde olduğu gibi hayali şehir Tromaville’de geçmektedir. Melvin Tromaville’de yerel bir sağlık kulübünde temizlik görevlisi olarak çalışmaktadır. Bir gün ikinci kat balkonundan yanlışlıkla bir toksik varilinin içine düşer. Bir süre sonra “toxic avenger”a dönüşür. Artık bir kahramandır. Kaslı, güçlü ve aklında sadece intikam olan çirkin bir kahraman. Tomaville’deki bütün kötüleri ortadan kaldırır. Kör bir kızla tanışır ve ona âşık olur. Bundan sonra Tromaville’de yaşayanlar için kötülere karşı birlikte savaşmaya başlarlar.

Filme teknik açıdan bakacak olursak oyunculuk bir B-filminden beklenilecek kadar kötü. Filmdeki gore efektler ve bunun yanı sıra Toxic Avenger’ın makyajı oldukça başarılı. Dikkati çekecek ve övgüyü hak edecek diğer bir konu da soundtrackin başarısı. Ayrıca filmdeki dövüş sahneleri de tüm ucuzluğuna rağmen iyi kotarılmış.

Filmle ilgili bir ayrıntı da 1975 yılında Cannes Film Festivali sırasında Lloyd Kaufman artık korku filmlerinin popülaritesinin giderek azalacağını anlatan bir makale okur. Bu makaleden sonra korku filmlerine kendi yorumunu katarak yeni bir soluk getirmenin kararını alır. Komedi ve korkuyu bir arada kullanarak bu kararını gerçekleştirir.

Henüz bir Troma filmi izlemediyseniz ilk film olarak kesinlikle The Toxic Avenger iyi bir seçim olacaktır.

Film Wife Swappers stiliyle başlıyor ve Londra’dan enstantaneler sunuyor izleyiciye. Piccadilly Sirki’nden görünüş, hareket halindeki bir arabadan cadde manzaraları, çiftlere yapılan yakın plan çekimler ve yalnız, biraz da sapık görünümlü yaşlı adamlar.  Daha sonra TV izleyen takım elbiseli ve kravatlı bir adam sekreteriyle ilgili  fantazilere dalıyor.TV’deki sesten şunlar duyuluyor : “herkesin kendine ait özel ve gizli düşünceleri vardırve bu düşüncelerin içinde seksüel fantaziler de yer alır.”

TV’deki ses Gottlieb’e (George Baker) aittir. Gottlieb Oxford’da profesördür ve öğrencilerine seksüel fanteziler üzerine ders vermektedir. Öğrencilerini birbirleriyle eşleştirir ve böylece birbirlerinin fantezileri hakkında bilgi sahibi olmalarını sağlar. Filmde dönemin neredeyse bütün İngiliz seks yıldızlarını görmek mümkün. Bergman, Mandel, Devonshire, Dealy gibi.

Film yönetmen Tudor Gates’in  önceki filmlerinden biri olan The Love Box’la benzerlikler gösteriyor. Ayrıca başrol oyuncusu George Baker İngiltere’de oldukça popüler bir aktör ve son dönemlerde bir çok popüler dizi ve sit-com’da yer almakta.

Film sıkıcı İngiliz mizahını barındırmıyor. Dönemin İtalyan ve Amerikan erotik komedileri gibi eğlenceli.

İtalyan sinemasının sıra dışı yönetmenlerinden biri de hiç kuşkusuz Lucio Fulci’dir. Fulci’nin korku filmi fanatikleri arasındaki yeri başkadır.

Fulci sinemaya 50’li yıllarda atılır. Bu dönemde senarist ve yönetmen yardımcısı olarak çalışır. 1959 yılında yönetmenliğe terfi eden Fulci’nin ilk filmi The Thieves (I Ladrdi)’dir. Fulci de diğer bir çok İtalyan yönetmen gibi Komedi, Western, Korku, ve Aksiyon filmleri yönetmiştir.

Çok fazla Komedi filmine imza atmasa da bu filmlerden biri de The Eroticist (1972)’dir. Filmin adından The Exorcist’in bir parodisi gibi görünse de aslında The Exorcsit ile her hangi bir benzerliği yoktur. Yapım yılları da bunu gösteriyor.

Film çoğu seks komedileri gibi aptalca bir mizahı barındırmıyor. İtalyan bürokratik sistemi ve Katolik kilisesinin bir eleştirisini görüyoruz filmde. Filmin konusuna gelecek olursak; Giovanni Puppi (Lando Buzzanca) başkan adayı bir senatördür. Ve cinsel bir kompülsiyonu vardır. Kadınların popolarını ellemek. Başkanlık seçimlerinin yaklaştığı dönemde, senatör Giovanni Puppi bu karşı koyamadığı davranışının ıslahı için kendisini manastıra kapatır. Giovanni burada da rahat durmaz ve rahibeleri gözüne kestirir.

Giovanni’nin kendini manastıra kapattığını öğrenen rakip başkan adayları da onun başına güzel ve çekici bir rahibeyi sararlar. İspanyol surrealist yönetmen Luis Bunuel’in THE EXTERMINATING ANGEL (1962) filmiyle de benzer özellikler taşımaktadır film. The Exterminating Angel’da da Burjuvazi, Siyaset, Kilise ve Kamu alanlarındaki çöküşe işaret etmektedir.

Bir paragrafta filmin başrol oyuncusu Lando Buzzanca’ya açmak istiyorum. Bazzanca rolünün hakkını fazlasıyla vermiş takıntılı rolünün üstesinde başarıyla gelmiş.

Fulci fanatikleri için ilginç bir deneyim olacak güzel bir yapım.