Filmin yönetmeni Herschell Gordon Lewis, “Godfather of Gore” (Gore’un Babası) olarak biliniyor ve istismar türünde birçok filme imza atmış bir yönetmen. Üniversitede İngiliz Edebiyatı profesörü olan Lewis, bir süre sonra TV için reklam filmi çekmeye başlıyor. Daha sonra kendi yapım şirketiyle çoğunlukla istismar ağırlıklı filmler yapmaya başlayan Lewis, bolca çıplaklık içeren, soft-core sahnelerin yer aldığı filmleri ile Hollywood ana-akım sinemada örneğine çok rastlanmayan işlere imza atıyor.

Cronin Mitchell (Tony McCabe) geçirdiği korkunç bir kaza sonucu hayatta kalmayı başarır fakat yüzünde bir yara oluşur. Ayrıca bu kaza sonucu Cronin, garip psişik yetenekleri ve telekinetik güçleri olduğunun farkına varır. Yüzündeki yaradan dolayı sıkıntılı günler yaşayan Cronin, bir büyücü olan Ellen’ın (Elizabeth Lee) kendisini iyileştirebileceğini öğrenir. Fakat Ellen’ın bir şartı vardır, Cronin kendisinin sevgilisi olacaktır. Ellen her ne kadar herkes için çok hoş bir kadın olsa da, Cronin Ellen’ı gerçek hali olan çirkin bir büyücü olarak görmektedir. Yine de yüzünün düzelmesini istediği için Ellen ile beraber olmaya devam eder. Cronin bir süre sonra çok ünlü bir psişik olur ve Ellen da onun asistanı gibi her yere beraber giderler. Bir kasabada işlenen cinayetlerin sorumlusunu bulmak için psişik yeteneklerini kullanırken, olayı çözmesi için federal ajanlar ile işbirliğine girer.  Dr. Alex Jordan olayın çözülmesinde kendisine yardım edecektir. Fakat olaylar değişik bir boyut kazanır.

Yukarıda da bahsettiğim gibi, filmin konusundan da anlaşılacağı üzere film her şeyden biraz barındırıyor içinde. Ayrıca film oldukça psychedelic bir soundtrack’e sahip. Filmdeki oyuncuların performansları ile ilgili çok büyük beklentiler içinde olmamak gerek, fakat yine de başrollerde yer alan oyuncuların yeteri kadar iyi olduklarını söylemek mümkün. Ayrıca filmden gore sahneler bekleyenler de büyük bir hayal kırıklığına uğrayacaktır. Çünkü Something Weird daha çok psişik olayların işlendiği bir film.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Jeff (Jennifer Gan), azılı bir suçlu olan erkek arkadaşı Rudy’e (Charlie Davao) ait olan eroini taşırken polis tarafından yakalanır ve hapse yollanır. Erkek arkadaşı konu hakkında konuşmamasını ve ağzını kapalı tutmasını, elinden gelenin en iyisini yapıp onu hapisten çıkaracağını söyler. Fakat Rudy’nin başka planları vardır. Jeff ise hapishaneye gittiğinde oldukça zorba tavırları olan başgardiyan Alabama (Pam Grier) ve “the playpen” (oyun odası) olarak adlandırılan sadistik bir işkence odasıyla karşılaşır.

Filipinler ve Amerika ortak yapımı olan film, bir B-film devi Roger Corman’a ait New World Pictures tarafından çekildi. 1970 yılında Roger Corman tarafından kurulan bu film şirketi, 1983 yılında Corman tarafından satılıyor.  Corman’a ait olduğu dönemde exploitation türünde birçok filme imza atan şirket, dönemin düşük bütçeli filmlerinin distribütörlüğünü yapıyor.

Woman in Cages, içinde her şeyden biraz barındıran bir film. Çıplaklık bolca ve sebepsiz yere kullanılmış, şiddet ise oldukça kaba ve sömürücü. Her ne kadar senaryo çok komplike olmasa da ve bazı performanslar oldukça vasat da olsa film beklentileri karşılayabilecek türden. Filmin oyuncu kadrosu yine 1971 yapımı bir New World Pictures filmi olan Big Doll House’dan birçok oyuncuyu barındırıyor. Fakat bir önceki film Big Doll House’da oyuncuların daha iyi iş çıkardığını söylemek mümkün.  İki filmde de yer alan lezbiyen gardiyan rolündeki Pam Grier ve Roberta Collins’ın oyunculukları vasat. Fakat filmde gardiyanın kurbanlarından birini oynayan Filipinli oyuncu Sofia Moran, her ne kadar filmin ana karakterlerinden biri olarak gösterilmese de başarılı bir oyunculuk sergiliyor.

Woman in Cages, yönetmen Quentin Tarantino’nun ise en sevdiği filmlerden biri. Hatta filmin yönetmeni Gerry de Leon’un da büyük bir hayranı olduğunu belirtiyor kendisi. Yönetmenliği Robert Rodriguez’e ait, yapımcılığını da Quentin Tarantino ile beraber yaptığı 2007 yapımı Planet Terror filminde ise Woman in Cages’e olan beğenilerini görmek mümkün. Filmin bir sahnesinde TV’de Woman in Cages’i görüyoruz.

Film için woman in prison alt türünün en iyi örneği olduğunu söylemeyiz. Belki de en büyük problem biraz daha enerjik bir dokunuşa ihtiyacı olması. Yine de 70’lerin istismar filmlerinden, özellikle exploitation türünün alt türü olan woman in prison filmlerinden hoşlanan İyi”Kötü Film” severlerin beğenecekleri bir film Woman in Cages.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

1976 yapımı bu ultra-sleazy İtalyan Thriller filmi annesini evin köpeği ile seks yaparken gören genç bir kızın hikayesini anlatıyor. Jeanine (Leonora Fani) terasta bisikletine binerken duyduğu garip sesler üzerine pencereden evin içine bakar ve annesini evin köpeğiyle seks yaparken görür. Bu sırada kadının kocası da içeri girer ve köpeği zincirledikten sonra evi ateşe verir. Yıllar sonra, annesini henüz genç bir kızken bir köpekle ilişkiye girerken gören kız, tekrar olayın geçtiği adaya geri döner. Burada bir çiftle tanışan Jeanine aileyle yakınlaşır. Bir süre sonra eve gelen bir dedektifin anlattıklarıyla kızın evden kaçtığını ve hasta olduğunu öğrenirler. Bu arada Jeanine sürekli yanında bir köpekle gezmektedir. Sonradan öğreniriz ki bu köpek Jeanine’nin yangından kurtardığı köpeğidir.

Film ilk sekansındaki bir kadın ve köpeğin seks sahnesiyle birçok izleyici için rahatsız edici ve tahammül edilemez boyutta. Bu ilk şoku atlatan euro trash seven izleyicileri ise oldukça tatmin edici bir film bekliyor. Çıplaklık ve işlediği konu bakımından oldukça ilginç olan film türün gözden kaçan filmlerinden birisi. Benimde İtalya seyahatim sırasında aldığım bir kitap sayesinden filmden haberdar oldum.

Yönetmen Peter Skerl (Vergilio Mattei)’in ilk ve son yönetmenlik deneyimi. Aslında bir ilk filme göre oldukça cesur. Film içerdiği zoofili sahnesi yüzünden gün yüzüne çıkmamış ve sınırlı sayıdaki VHS kopyası toplatılmış. Peter Skerl bu sahne için burjuvazinin ahlaki çöküşünü anlatmaya çalıştığını belirtmiş. Burjuva değerlerinin doyumsuzluğunu, her şeye sahip olmanın bir süre sonra getirdiği tatminsizliğin sonucunu bir kadın ve köpeğin seks yaptığı sahne ile tasvir etmiş. Bu çoğu kişi için uç bir fikir olmasına karşın yönetmenin seçimi ve bizler de genel olarak bu filmleri bunun için seviyoruz.

Paul, Yvette ve Jeanine’in orgy sahnesi ise yine filmin akılda kalıcı bölümlerinden biri. Filmin geneline göre oldukça stilize ve görsel olarak başarılı. Üçlünün uçsuz bucaksız Akdeniz’i arkalarına alarak kendinden geçmesi ve onlara eşlik eden Lallo Gori’nin müzikleriyle  Bestiality bir Trash sinema sever olarak beni oldukça şaşırttı.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Filmde iki grup insanla karşılaşıyoruz.  Birinci grup,  bir şoför, genç bir öğretmen   ve dört kız öğrenci, küçük bir  otobüste, ayrıntıları üzerine çok düşünülmemiş bir okul gezisi için çöl yolundan Los Angeles’a gitmektedir. İkinci grup, kanun kaçağı ve  bozulan motorsikletlerinin talihsizliğine uğramış iki kardeş.  Kardeşler, Pete ve Al, yol kenarında, onlara yardım etmek için duran ve daha sonra üçlü bir ekip kurmak için kardeşlere dahil olan Jay ile karşılaşırlar. İlerleyen bölümlerde anlıyoruz ki, otobüsteki fıstıklar da dahil hepsi aynı yöne gitmektedirler ve bir benzin istasyonunda yolları kesişir. Tam da bu noktada, motosikletçilerin karakterlerini çözmeye başlıyoruz – Jay hoş ve iyi kalpli bir adam, Pete in de aynı şeyler söylenebilir, ama kardeşi Al, tamamen serseri  ruhlu birisi. Bunu, Al elindeki pulları sıktıktan sonra, benzin istasyonu çalışanı yaşlı adamı tamir ettiği arabanın altında sıkıştırarak öldürünce öğreniyoruz.

İki grubun istasyondaki bu karşılaşmasından kısa bir süre sonra otobüs bozuluyor ve otobüs şoförü Marvin’in otobüsü nasıl tamir edeceğine dair hiçbir fikri yok. Marvin tamir işiyle meşgulken, dört kız, seks ve ahlak değerleri üzerine eğlenceli bir konuşma yapıyorlar. Üç motorsikletli tekrar otobüsle karşılaşıyor ve çılgın  Al grubun canlı ve akıllı sürtüğü Bobbie ile flört etmeye başlıyor. Öğretmen,  Al’ın gerçek yüzünü görmesine karşın ona sevecen yaklaşır çünkü çok fazla seçeneği yoktur.  Minibüstekiler, motorsikletlerin otobüsü halatlarla çekmesine izin verir   (evet, üç motosiklet küçük otobüsü çekerken görülür), ama Al otobüsü güvenli bir yere götürmemektedir. Otobüsü ıssız bir yere götürürler ve karmaşa başlar.

Trip With The Teacher, cinayet, tecavüz, ve bir parça da çıplaklığı içeren birkaç ekstrem durumu barındırıyor. Aynı zamanda farklı bir konu anlatmaya çalışmak istemesine rağmen zayıf bir hikayesi var – karakterlerin derinliği oluşturulmamış. Film bulunduğu dönemi ve bütçesini göz önüne aldığımızda gerçekçi yapılmış.

Bu film kabul etmek gerekir ki standart bir sinema izleyicisi için ideal bir film değil, aynı zamanda istismar sineması severleri de çok fazla tatmin edecek bir yapım değil. İstismar filmlerinde görmeye alışık olduğumuz şiddet ve çıplaklık filmde tatmin edici değil.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

H.Tjut Djalil’nın yönetiği filmin senaryosu ise Karr Kruinowz’a ait. Endonezya yapımı olan Lady Terminator, Uzakdoğu sinemasının tüm klişelerini içinde barındıran ve mantık sınırlarını zorlayan bir yapım. Tam olarak Terminator’ün rip-off nitelendirebileceğimiz film diyaloglarına kadar benzeşleşmekte. Tabi ki tek bir farkla, bu sefer yok edici gelecekten değil geçmişten, 300 yıl öncesinden geliyor.

Yok edici rolünde Barbara Anne Constable yer alıyor. Aynı zamanda bu, oyuncunun rol aldığı tek film. Belki de böyle şaşalı bir rolde yer aldıktan sonra başka bir yapımda gözükmek istememiş olabilir. Yalnızca bu filmde rol almasına rağmen hala adından söz ettirmesi ise bu düşünceyi doğrulamakta. Başrolde yer alan diğer oyuncular ise Christopher J. Hart,Claudia Angelique Rademaker ve Ikang Fawzi. Ikang Fawzi o dönem Endonezya’nın rock yıldızlarından biri.

Yönetmen filmin senaryosunu kendi kafasına göre uyarlamış olsa da kurgu tamamen Terminator filminin aynısı. Queen of the Southern Sea of Java efsanesinden yola çıkarak konuyu Terminator’e bağlıyorlar.

Filmin konusu ise kısaca şöyle; 1000 kocalı şeytani deniz kraliçesi onu sekse doyuran kişiyi azad edecek ve tarihin derinliklerinde yok olup gidecektir. Ancak bu sefer işler tam tersi şekilde gelişir. Kraliçe lanetlenen olur ve denizin karanlık sularına gömülür. Bundan tam 300 yıl sonra bir antropolog olan Tiana Wilson bu olayları araştırmak için Endonezya’nın yolunu tutar. Araştırma yaptığı kütüphanede konuyla alakalı bilgilere ulaşır ve kalenin yerini belirlemek için yola koyulur. Bir deniz kurduyla birlikte Güney Java denizine açılan Tiana dalış yaptıktan sonra ortadan kaybolur.

Artık Tiana deniz kraliçesi tarafından ele geçirilmiş ve Lady Terminator’e dönüşmüştür. Tiana, Lady Terminator’e dönüştükten sonra cinselliğini kullanarak bir çok kişiyi öldürür. Filmin en eğlenceli taraflarından biri de bu. Ölüm sahneleri olabildiğince vahşi.

Endonezya istismar filmlerinin hemen hemen hepsinde gördüğümüz Amerikalı oyuncular bu filmde de karşımızda. Polis teşkilatındaki sarışın polisimiz ve alışveriş merkezindeki temizlik görevlisi gibi beyaz Amerikalılar bu tarz filmlerin olmazsa olmazları.

Abartıya kaçmayan seks sahneleri, mistik kurgusu, kan gölüne dönen çatışma sahneleriyle muhteşem bir rip-off olan Lady Terminator, kesinlikle izlenmesi gereken bir İstismar filmi.

Anıl Koç (magius232@gmail.com)

Senaryo, bir parkın yakınındaki barakada kendi başına yaşayan ve kendisini sadece “O adam” diye tanımlayan, bir kıza saplantılı hale gelmiş  tutkuyla bağlı olan beceriksiz birini anlatıyor. Adam, kız ve erkek arkadaşının düşürdüğü bir fotoğrafı çalar ve barakasının duvarına asar. Kız evine geri döndüğünde, evde bıyıkları olan tuhaf kılıklı ve  bu genç dişi bedene karşı çirkin istekleri olduğu açıkça görülen bir kiracı ile tanışır. Film çözüldükçe, bu iki adamın psikolojilerine daha derinden bakıyoruz; “O adam” kızı kaçırdığında, bu ikisi filmin son dakilalarında dramatik bir “sapık savaşı” ile son bulan bir çatışma içerisine girer.

Film kendini çok fazla ciddiye alıyor. Ne tam olarak iyi ne de kötü; pek eğlendirici olduğu da söylenemez; ama filmin içine girmek için sağlam bir çaba gerektirdiğini söylemem gerek. Film genellikle sessiz film görünümünde ilerlemekte. Bunun sebebi de filmin tamamına yakınının 8mm ile çekilmiş olmasına rağmen 16mm baskıdan alınan kopyaların eklenmesi. Bu sıra dışı çekimler ve filmin değişken temposu ona kötü bir rüya hissi ve karmaşık ses desenleriyle daha da tuhaf bir boyut katıyor. Sonradan eşleştirilmiş kötü diyaloglar, eksik ses efektleri (bazen bir kapı kapanıyor, ancak hiç bir şey duymuyoruz) ile ani ve esrarengiz müzik tınıları… Sizi bir şekilde film boyunca sürükleyen bu eksiklik ve karmaşıklığın heyecanı filmi sadece biraz daha ilginç kılıyor.

Film sessiz sinemayla bağlantısı tuhaf bir şekilde sadece belirli sahnelerin görünümü ve özelliği olmaktan daha ileriye gidiyor. The Lonely Sex konu olarak D.W. Griffith ve 1960′ların ortasından sonlarına kadar hâkim olan sexploitation türü “roughie” arasında bir tür sıçrama tahtasıdır. Griffith’in şüphe yaratmak için en sık kullandığı ve favorisi olan araçlardan biri de kaçırılan ya da takip edilen (genelde genç bakireler), sıklıkla bir odada tuzağa düşürülen kızdır. Tecavüz ve cinsel saldırıyla tehdit edilir, ancak kaşla göz arasında oracıkta bitiveren bir kurtarıcı buna engel olur. Bu basit dramatik durumu işinin çeşitli dönemlerinde The Birth of a Nation filminde ve 1920′lere doğru çok kez kullandı. Roughie cinsel tehlike yaratacak darbeleri paylaşır ve bunları estetik açıdan cazibeli bir şekilde ekrana taşır, buna çıplaklık katarak ve tecavüzcünün kızı “yakalamasına” izin vererek bahsini daha da yükseltir. Aslında, roughie türünde hiç “kahraman” olmaması sıklıkla rastlanan bir durumdur, bunun yerine bir dizi şiddet/cinsel içerikli sahnede tecavüzcüyü/katili izler, onun kaçınılmaz çöküşüne sebep olacak bazı hataların ortaya çıkmasını bekleriz. The Lonely Sex ekrandaki seks/şiddet/çıplaklık görüntülerinin daha fazlasından sakınır, ancak psikopatı dramatik bir şekilde başkahramana (ve dahası, onu sempatikleştirir) dönüştürür. Filmin final sahnesinde,  başkahramanın barakasında mahkum tutulan “O Kız”  ve onu kurtarmaya çalışan Kızın Babası ile Tuhaf Yaşlı Adam her ikisi de Griffith’in “yaklaşan tecavüz” durumunu ve The Defilers (1965) filmindeki kızın mahkumiyetini andırır.

Ünlü (ve oldukça gösterişli) Violent Midnight (1963) filminde beliren bazı fikirlere yönelik bir tür ön taslak olmuştur The Lonely Sex. Yapımcı Del Tenney’in özellikle bu filmin tarzından sorumlu olduğu belirtilirken, The Lonely Sex filmi Hilliard’ın büyük olasılıkta çok kontrollü olduğuna kanıttır. Hilliard, The Lonely Sex filmini kendi çekti ve bu yeteneğini Tenney’nin Curse of the Living Corpse ve The Horror of Party Beach filmlerinde görüntü yönetmenliği yaparak geliştirmeyi seçti ki bu ileride Hilliard’ı Tenney’in yaratıcı ekibinin önemli bir üyesi yaptı. The Lonely Sex saplantılı düşünceler ve kederle dolu. (özellikle O Adam ve kız kardeşi arasında geçen tuhaf ve uzun sahnede) The Peeping Tom ve Psycho’dan önce işlediği kadın düşkünü sapık portresiyle de türünün öncü filmlerinden biri The Lonely Sex. Hilliard, merak uyandıran The Marquis De Sade (1967) ve The Secret Files of Detective ‘X’(1968) ile birlikte diğer pek çok exploitation filmlerinin yönetmenliğini yaptı.

Kaba, düşsel ve gelişigüzel (58 dakikası için), The Lonely Sex filmi saplantılı kimselere, duygusal sapıklara ve sexploitation film tarihçilerine yönelik bir filmdir. Kısacası, kendine saygı duyan tüm İyi “Kötü Film” takipçilerine yönelik bir film.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Genç bir Afro-Amerikan olan yetim Sweetback (Mario Van Peebles)1940’lı yıllarda bir genelevde havlucu olarak çalışmaya başlar. Burada çalışan bir fahişeyle bekaretini kaybedince, fahişe kendisine büyük penisi ve seksteki başarısı sebebiyle Sweet Sweetback ismini takar. Büyüyüp bir yetişkin olduğunda (Melvin Van Peebles) ise genelevde seks show yapmaya başlar. Bir gün geneleve polisler gelir ve Sweetbeck’in patronu Beetle’la (Simon Chuckster)görüşürler. Siyah bir adam öldürülmüştür ve siyah toplumun baskısıyla bir şüpheli bulmak zorundadırlar. Bunun üzerine Sweetback’i gözaltına almayı ve birkaç gün sonra serbest bırakmayı teklif ederler. Patron Beetle bunu kabul eder ve Sweetback gözaltına alınır.

Sweet Sweetback’s Baadasssss Song birçok açıdan önemli bir film. Günümüz modern stildeki bağımsız filmlere öncülük etmiş bir film, ilklerden birisi. Kastın siyahlardan oluşması da bir diğer özelliği. Ayrıca yaklaşık 150,000$ lık bir bütçeden 15milyon$ gibi bir hasılat elde etmeyi başarmış. 70lerdeki blaxploitation çılgınlığının da öncülerinden bir film.

Filmin hem yönetmenliğini yapan, aynı zamanda senaryosunu yazan, yapımcılığını yapan, başrolünde oynayan Van Peebles, filmin müzikleri için para bulamayınca bunu da kendisi yapmış. Başarılı olduğunu söylemek mümkün. Filmde bolca grafik seks sahnesi ve anlamsız çokça çıplaklık mevcut.

Oldukça düşük bir bütçeyle finanse edilip gişede büyük bir başarı kazanan filmin bu denli başarılı olmasındaki en büyük etkenlerden biri ilk aşamada ismiydi. Blaxploitation çılgınlığının da etkisiyle kazandığı başarı ve bu çılgınlığın devamını sağlamasıyla başka filmleri etkileyen Sweet Sweetback Baadasssss Song, türün sevenleri için kaçırılmayacak bir film.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Filmde başrolde yer alan striptizci Sayuri Ichijo kendisini oynuyor. Ayrıca Ichijo dışında Kazuka Shirakawa ve Hiroko Isayama yer alıyor. Oyuncu kadrosunda yer alan Kazuka Shirakawa 70ler boyunca Nikkatsu Roman Porno filmlerinde yer almış bir aktris. Nikkatsu’nun Roman Porno serisinin ilk filmi 1971 yapımı Apartment Wife da yer alan oyuncu, Nikkatsu Kraliçesi olarak gösteriliyor. Yönetmen Tatsumi Kumashiro ise yaptığı Roman Porno filmleri ile üne kavuşmuş bir yönetmen. Ichijo’s Wet Lust dışında The Woman with Red Hair (1979) filmleriyle ödül kazanmış. Ichijo’s Wet Lust Roman Porno serisi filmler içerisinde en başarılılarından biri olarak gösteriliyor.

Yukarıda da bahsettiğim gibi filmde gerçek hayatta da ünlü bir striptizci olan Sayuri Ichijo kendisini oynuyor. Filmde Ichijo’nun iki erkek arasında geçen ilişkisi konu alınıyor. Erkek arkadaşı ve çalıştığı striptiz kulübünün patronu arasındaki ilişki. Ichijo yaptığı işi bir sanat olayına dönüştürme çabası içinde ve bu da yasallık sınırlarını zorlamakta. Harumi (Hiroko Isyama) de genç bir striptizci ve Ichijo’yu başarı olarak geçmeye kararlı. Artık striptizin dozu iyice artınca polisle sürekli sorunlar çıkmaya başlıyor. Her ne kadar filmin ismi Ichijo’yu ön plana çıkarsa da Isayam da kesinlikle Ichijo kadar ön planda ve başarılı.

Ichijo’s Wet Lust gösterildiği dönem box-office de büyük bir başarı yakalamış. Hakkında yapılan olumlu eleştirilerin de bunda katkısı büyük şüphesiz. Film eleştirileri yapan Kinema Junpo (Kinema Junpo, 1919 yılında yayın hayatına başlamış Japonya’da oldukça popüler bir sinema dergisi) yönetmen Tatsumi Kumashiro’ya bu filmiyle 1972 yılının En İyi Yönetmen ve En İyi Senaryo ödüllerini vermiş. Aynı zamanda Harumi’yi canlandıran Hiroko Isayama da aynı gazeteden En İyi Aktris ödülünü almış. Eleştirilerin bu denli olumlu olması filmin bir anlamda büyük saygınlık kazanmasına sebep olmuş ve film 1999 yılında yine Kinema Junpo tarafından 20. yüzyılın en iyi 100 Japon filmi arasında gösterilmiş.

Ichijo’s Wet Lust, yönetmen Tatsumi Kumashiro’nun ikinci Roman Porno filmi. Bir seks çalışanının hayatını konu alan filmler yönetmenin başlıca konusunu oluşturmuş. İlk filminde de yine bir striptizciyi konu alan yönetmen, ilk işinde pek başarılı olamamış. 1974 yılında Ichijo’s Wet Lust’ın gayri resmi devamı niteliğinde olan Wet Lust: Twenty One Strippers’da da yine aynı konuyu ele almış. Hatta bu film selefinden daha başarılı olmuş. Ardından 1984 yılında da Madoka Mika: The Woman Who Wets Her Finger’ çekmiş.

Ichijo’nun şovlarında yaptığı izleyiciler arasından seçilen kişilere büyüteçli gözlükler vererek genital muayene yapması, Japon pornografisinin maruz kaldığı sansür nedeniyle filmde gösterilememiş fakat diğer lezbiyen mastürbasyonu ya da kendi üzerine sıcak balmumu damlatması gibi sahneler filmde yer alıyor. Yönetmenin sansüre karşı oldukça mücadele verdiği film, Roman Porno türünün en iyilerinden birisi.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

1975 yılına ait olan Juan Bosch imzalı Exorcismo filminde başrolde Paul Naschy gibi bir korku sembolünün yer alması  filmin ilk beyazperdeye yansıtıldığı yıllardan bu yana daha fazla izleyiciyle buluşmasındaki en büyük etken. Paul Naschy’e bu filmde Maria Perschy,Maria Kosty ve Jordi Torras eşlik etmekte.

Alışıla gelmiş olan Exorcist uyarlamalarından farklı olarak film, dönemin zirvede olan tarzı giallovari yaklaşımının yanı sıra Hammer yapımın satanik furyasıyla Exorcist mevzusunun muhteşem bir karması. Filmde kanımca en garipsediğim mevzu Paul Naschy’nın rahip rolünde yer alması. Kötü adam olarak görmeye alışık olduğumuz Naschy’ı böyle masum bir rolde görmek şaşırtıcı. Tam manasıyla Avrupa korku sinemasını yansıtan filmin belki de tek eksiği vahşet ögeleri.

Kısaca özetlediğimizde,

Adrian Dunning (Paul Naschy) küçük bir İngiliz kasabasında rahiptir. Karışık aile bağlarına sahip olan değişik bir ailenin kızının başına gelen talihsiz kazanın ardından yaşanan olaylar doktorlar tarafından önemsiz bir olay gibi görülse de evin abisi olayları anlar. Filmin hemen başlarında evin abisinin hizmetçi kızla yaşadığı ateşli sevişme sahnesi kanımca filmin en exploit sahnelerinden biri ve film cinsel istismarı sonuna kadar kullanmaktan çekinmiyor.

Rahib Adrain’nın da konuya dahil olmasıyla gizem dozu artan filmin belirsizliği son saniyelere kadar sürer. Bu esnada yaşanan garip cinayetler ve içten içe çözülen satanik grup ve evle olan bağlantıları herşeyi son 15 dakikaya tıkar. Avrupa sinemasının kesinlikle en sevdiğim yönü bu. Filmin hemen hemen tamamına yakın bir kısmı durağan geçerken son 15 dakikaya sıkıştırılmış final ve patlama şaşkınlık verici.

Son 15 dakikasında kızın vucüdunda hayat bulan şeytan Rahip Adrain’nın ilahi gücüyle def edilip mutlu sona bağlanıyor. Bu sahneler güzel uyarlanmış. Bire bir Regan’ı taklit etmek yerine kendi Reganlarını yaratmışlar demek yanlış olmaz. Bunun dışında filmde yeralan  satanik ritual sahnesinde yaratılan atmosfer oldukça başarılı. Filmin afişi ise filmle ilgili öne çıkarmak istediğim en önemli konulardan biri. Çünkü afiş gerçekten çok başarılı ve olabildiğince ilgi uyandırıyor.

Son olarak Avrupa korku sineması sevenleri tatmin edecek bir film olmasına rağmen Paul Nashcy gibi bir isimle tanışmak için doğru yapım olduğunu söylemek kesinlikle yanlış olur.

Anıl Koç ( xtrm4haribo@gmail.com)

Akasava’da bir madeni çıkarmakla görevli bir bilim adamı olan Forrester, asistanının öldürümesiyle madenle beraber ortadan kaybolur. Söylentiye göre bu maden felsefe taşıdır ve taşı altına çevirebilip insanları zombi-köleler haline getirebilmektedir. İngiliz Gizli Servisi ve Scotland Yard aralarında anlaşma yapar ve madeni bulmak için iki ajan görevlendirilir. Ajan Lambert (Alberto Dalbes) ve Ajan Jane (Soledad Miranda) Akasava’da dönen dolapları aydınlatmakla uğraşırken işin içine Scotland Yard’dan gelen Sir Phillip adında bir dedektif (Siegfried Schurenberg) ve Forrester’ın kimsenin bilmediği yeğeni (Fred Williams) da girecektir.

Ünlü “krimi” yazarı Edgar Wallace’ın bir öyküsünden uyarlanıp uyarlanmadığı tartışılan The Devil Came from Akasava, Eurotrash filmlerini sevenlere ilaç gibi gelecek bir film. Soledad Miranda’nın sürekli yarı çıplak gezip “sleaze” faktörünü arttırması, bazı sahneler, oyunculuklar ve senaryo o kadar tuhaf\tutarsız ki insan ister istemez bir parodi filmi olduğunu düşünebiliyor. Jesus Franco filmografisinde zayıf bir halka olmasına rağmen filmin bir parodi olup olmadığını düşünmeyi bıraktığınız takdirde iyi vakit geçirebilirsiniz fakat tam anlamıyla bir zombi filmi arıyorsanız izlemeyin çünkü film 60′lı yıllar öncesi “zihin kontrolü” temasını içeriyor.

Mert Kutay (mert@iyikotufilm.com)