Yasuharu Hasebe, Pink filmlerin bir alt türü olan Violent Pink türünde yaptığı filmlerle tanınan bir yönetmen. Assault! Jack the Ripper’ın dışında, Rape! (1976), Rape! 13th Hour (1977) ve Raping! (1978) yönetmenin bu türde yaptığı bazı filmler. Nikkatsu ile çalışmaya başlaması ise 1958 yılına dayanıyor. İlk olarak yönetmen Seijun Suzuki’nin sekiz sene yardımcılığını yapan Hasebe, tek başına ilk olarak Black Tight Killers (1966) filmini çekiyor. 70’lerin başında televizyon için işler yapan yönetmen, 1974 yılında Naked Seven ile Nikkatsu’ya dönüş yapıyor. 1976 yılında Nikkatsu yönetmene Pink filmler için yeni bir alt tür yaratmasını teklif ediyor. Seks filmlerinde pek başarılı olmadığını düşünen yönetmen önce tereddüt etse de kabul ediyor ve Nikkatsu’yu filmlerinde bolca kan kullandığı konusunda uyarmayı da ihmal etmiyor. Nikkatsu film şirketi ise Roman Porno filmlerinin bu yeni yönetmenini yaratıcılığında özgür bırakmaya karar veriyor ve Hasebe kariyerinin belki de en başarılı filmlerini bu türde veriyor.

Assault! Jack the Ripper Yasuharu Hasebe’nin 1976 yılında yaptığı üç Violent Pink filminden ikincisi. Kendisine göre içlerinde en başarılısı Rape!, fakat senarist Chiho Katsura içlerinde en iyisinin Assault! Jack the Ripper olduğunu düşünüyor. En iyi eleştirileri de zaten bu film toplamış. Özellikle en fazla aldığı övgü ise Hasebe’nin Assault! Jack the Ripper’da kan ve seks arasında çok iyi bir denge kurduğu yönünde.

Filmin kadın başrol oyuncusu Tamaki Katsura yönetmen ile görüşmeye gittiğinde Hasebe, oyuncunun uzun olan saçlarını, filmdeki karakterin Afro permalı bir saç modeline sahip olmasını söylüyor. Oyuncu her ne kadar bunun kendisinin kariyerini bir süreliğine kısıtlayıcı bir etken olduğunu düşünse de yine de kabul ediyor. Genellikle oynadığı diğer filmlerde yan karakterleri canlandıran Katsura, bu filmdeki başrol performansıyla Japan Academy Prize’da En İyi Kadın Oyuncu ödülünü alıyor.

Filmin konusuna gelecek olursak kısaca şöyle; bir restoranda çalışan iki genç yanlışlıkla bir otostopçunun ölümüne sebep olduktan sonra, adam öldürmenin, tecavüzün ve işkencenin ortak zevkleri olduğuna karar verir ve onlar için bir çeşit alem başlar. Özellikle cinayet işledikten sonra yaptıkları seks onlara büyük zevk verir. Rastgele seçtikleri yabancılara yaptıkları işkenceler onlar için bir tür afrodizyak etkisi göstermektedir.

Filmdeki tecavüz ve seksüel şiddet sahneleri insanı huzursuz edecek türden. Oyuncuların performansları ise oldukça başarılı. Belki filmle ilgili tam oturmadığını düşündüğünüz şey filmin Jazz soundtracki olabilir. Fakat film kesinlikle yapılmış en iyi pinku violence filmlerinden biri.

Assault! Jack the Ripper kesinlikle herkese hitap edecek bir film değil. Ama Asya korku sinemasını sevenler, şiddet ve seksin çok iyi harmanlandığı bu filmi mutlaka izlemeli. Ana amacı olan izleyiciyi şok etme ve rahatsızlık vermeyi kesinlikle çok iyi becermiş bir film.

Link:

Uzak doğu sineması,  özellikle Japon sinemasında gördüğümüz Pinku Violence karakterleri Japon sinemasında farklı zamanlarda kendine yer bulmuştur. B filmleri yakından incelediğimizde güçlü kadın karakterler, popüler mainstream Japon sinemasında yer bulan sakin, ev kadını karakterlerine karşı bir savaş içindedir. Naked Killer’da da filmin izleyiciye sunduğu bazen feminizmin uç noktalarına kadar ulaşabilen ve ihlal edilebilen kadınıllığın ve baskın cinsiyet kimliğinin mücadelesi gibi.

Naked Killer tam anlamıyla bir CAT III filmi. Özellikle 80’lerin ortalarından sonra ve 90’ların sonralına kadar Hong-Kong sineması için can simidi olan bu +18 ibareli filmler için kullanılan bir kategori tanımlamasıdır.

Filmimiz oldukça iyi stilize edilmiş bir şiddet sahnesiyle açılıyor. Genç  ve güzel bir kadın sisli, kimsenin olmadığı bir caddede evine doğru yürümektedir. Takip edildiğinin farkındadır. Evine kendini zar zor atar. Fakat hiçbir şey olmamış gibi soyunur, müziği açar ve duşa girer. Tam bu sırada kadını takip eden adam da içeri girer ve kadının duş aldığı banyoya yönelir. Perdeyi açar ve aralarında bir mücadele başlar. Oldukça hareketli bir aksiyon sahnesiyle açılan film ilerleyen dakikalarda yaşanacakların müjdecisi gibi.

Kitty (Chingmy Yau) babası mafya tarafından öldürülmüş genç ve güzel bir kadındır. Babasını öldürenlerden intikam almak için mafyanın peşine düşer. Mafyanın liderinin bulunduğu binaya girer ve içeridekilerle amansız bir mücadeleye girişir. İşler istediği gibi gitmez ve kaçmaya başlar. Bu arada esrarengiz kıyafetli bir kadını rehin alır. Rehin aldığı kadın ise Princess (Carrie Ng) lakablı bir yer altı yakuza kadın çetesinin lideridir. Kitty’e yardım eden Princess onun bu intikam ve öldürme yeteneğinden etkilenir ve onu çetenin bir üyesi yapar. Fakat bu kadın yakuza çetesi biraz faklıdır. Örgütün içinde lezbiyen bir hiyerarşi ve liderlik mücadelesi vardır. Princess’in yeni gözdesi olan Kitty’nin çete içinde liderlik mücadelesi veren Sister Cindy’le araları da hiç iyi değildir.

Clarence Fok Yiu-leung Hong-Kong sinemasında bu tarz aksiyon filmleriyle ismini duyuran bir yönetmen. Kadın oyuncu seçiminde de kesinlikle isabetli davranmış ki Chingmy Yau, Carrie Ng, Wai Yiu gibi dönemin güzel oyuncularını bir araya getirmiş. Filmin +18 gibi bir yaş sınırlamasına takılmasında aşırı şiddet görüntülerinin varlığının yanı sıra bir aksiyon filminde olması gereken dozajda cinsellik içerdiğini de belirtmekte fayda var.

Naked Killer gerçek anlamda aksiyonun doruklarında dolaşan bir film. Genel geçer Hollywood izleyicisinin zevklerine pek hitap etmeyeceğini düşündüğüm filmi bu kategorinin dışında kalan seyirciye şiddetle tavsiye ederim.

Link:

İlk Hong Kong aksiyon filmleri, mistisizm ve eskrime ağırlık veren wuxia türünü benimsemişlerdi. Ancak bu eğilim 1930’larda politik nedenlerden ötürü durmuştur. Yerini, halk kahramanı Wong Fei Hung ile özleşmiş ve izleyenlere dünyadan gerçekçi kesitler sunan silahsız Kung fu’ ya bırakmıştır. Shaw Brothers film stüdyosunun herkesçe bilinir kılan daha cesur Kung fu filmlerinin doğuşunun hemen ardından, savaş sonrası kültürel çalkantılar fazlaca akrobatik şiddet içeren ikinci bir Wuxia dalgasının yaşanmasına neden olmuştur. 1970’ler ise uluslar arası star Bruce Lee’nin yükselişi ve ani ölümüne tanıklık etmiştir. Aynı başarıyı, 1980’lerde Jackie Chan yakalamıştır. Komedi, tehlikeli sıçrayışlar ve aksiyon filmlerinde modern kent yaşamının konu edilmesi onun sayesinde popülerlik kazanmıştır. Ve tabi bir de kendine özgü Wushu yetenekleriyle tüm Batı ve Doğu’yu kendine hayran bırakan Jet Li’den bahsetmeden olmaz. Tsui Hark ve John Woo gibi yaratıcı yönetmenler ve yapımcıların da farklı türleri (örneğin; silahların kullanıldığı filmler, üçlemeler ve doğaüstü temaları) sinemaya kazandırdıklarını vurgulamak gerekir. 1990’larda Hollywood’un önde gelen karakterlerinin çıkışı ile film endüstrisinin ani çöküşü aynı zamana denk gelmektedir.

İlk Dövüş Sanatı Filmleri

Aksiyon sinemasına damga vuran en önemli gelişme, en ünlülerinin Hong Kong’ta yapıldığı  Çin dövüş sanatları filmleridir. Bu tür ilk olarak Çin popüler edebiyatıyla ortaya çıkmıştır. 20.yy. başlarında wuxia romanlarında (sıklıkla “savaş şövalyeleri” olarak karışımıza çıkar) âdeta patlama yaşanmış ve genellikle de gazetelerde seriler halinde yayınlanmıştır. Bunlar çoğunlukla mistik ve fantastik öğeleri konu eden kahramanlık destanları ve kılış kuşanan savaşçıların hikâyeleridir. Bu tür, ilk Çin filmlerinin yerini kolayca almış, özellikle de zamanın sinema başkenti sayılan Shangai’da büyük ilgi görmüştür. 1920’lerden başlayarak, wuxia tarzı filmler genelde romanlardan uyarlanmış (örneğin, 1928′ lerde The Burning of the Red Lotus Monastery ve onu takip eden on sekiz seri) ve son derece de popüler olmuştur. Hatta yıllar boyu bu türün Çin film sektörüne hâkim olduğunu söylemek hiç de yanlış olmaz.

Bu hızlı  yükseliş 1930’larda kültürel ve siyasi tabakadan birtakım kişilerin resmi itirazları neticesinde sona ermiştir. Özellikle de Kuomintang hükümeti, bu tarz filmlerin insanları boş inançlara sevk ettiği ve şiddete yönlendirdiği görüşündeydi. Hong Kong iyi durumda bulanan liberal ekonomisi, kültürü ve gelişmekte olan film endüstrisi ile bir İngiliz Kolonisi iken Wuxia film yapımına ilk adımı atmıştı. İlk dövüş sanatları filmi temelde Çincenin baskın olduğu Hong Kong’un kanton lehçesinde çekilen The Adorned Pavilion’du (1938).

Savaş  sonrası Dövüş Sanatları  Sineması

1940’ların sonlarında, İkinci Çin-Japonya Savaşı, Çin İç savaşı ve Çin Kommunist Partisinin iktidara gelmesiyle Çin’de yaşanan büyük ve ani değişiklikler Çince film yapımı devrini kapatarak rolü Hong Kong’a devretti. Daha saygın olarak kabul edilen Mandarin dilindeki sinema çevrelerince bu türe önem verilmezken, film endüstrisi Wuxia geleneğini Kanton lehçesinde “B filmler” ve diziler ile sürdürmeye devam etti. Animasyon ve filmde doğrudan kullanılan özel efektler karakterleri sanki uçuyorlarmış ve doğaüstü güçleri varmış gibi göstermek amacıyla kullanılırdı. The Six-Fingered Lord of the Lute (1965), Sacred Fire ve Heroic Wind (1966) bu türlere örnek olarak gösterilebilir.

En ünlü  gerçek hayat dövüş sanatları oyuncusuna örnek olarak Kwan Tak Hing’i gösterebiliriz. Yüzlerce filmde halk kahramanı Wong Fei Hung’u canlandırarak birkaç nesli kendine hayran bırakan babacan bir sinema yüzü oldu. Oynadığı yüzlerce filmden en bilindik olanları hiç kuşkusuz The True Story of Wong Fei Hung (1949), Wong Fei Hung Bravely Crushing the Fire Formation (1970) filmleridir. Bu filmlerle sayısız ölmeyen isim ve tarz sinemaya kazandırıldı ve aynı zamanda sinemadaki yerleri de sağlamlaştırılmış oldu: “Master Wong” un hala popüler olan karakteri; geleneksel biçimde sunulan dövüş sanatları ve akrobasi ile Çin operasının etkisi; Konfüçyusçu ahlakı sistemin savunucuları olarak görülen dövüş sanatları kahramanları kavramının doğuşu.

“Yeni Okul” Wuxia

1960’  ların ilk yarısına gelindiğinde, dönemin en büyük stüdyosu Shaw Brothers, Wuxia ile yeni bir film kuşağı başlattı. Xu Zenghong‘ın Temple of the Red Lotus (1965), 1928 klasiğinin bir tekrarı niteliğinde güzel bir başlangıçtı. Bu Mandarin yapımlara daha çok bütçe ayrılmıştı ve daha renklilerdi, yani tarzları daha az gerçek dışı olmakla beraber daha güçlü ve akrobatik şiddet öğeleri sayesinde daha çarpıcıydı.  1950’lerde Jin Yong ve Liang Yusheng gibi yazarların öncülük ettiği “Yeni Okul” Wuxia romanların rüzgârından ve Japonların meşhur samuray filmlerinden etkilenilmişti.

“Yeni Okul” Wuxia erkek odaklı aksiyon filmleri Hong Kong sinemasının merkezine taşıdı. Daha önceleri çok uzun bir süre kadın starların ekranlarda olduğu veya kadın izleyiciler düşünülerek yapılmış romantik filmler ve müzikaller artık yerini bu filmlere bırakmıştı. Gelgelelim, Cheng Pei Pei ve Connie Chan Po-chu gibi kadın aksiyon starlar, erkek starlarla aynı sahneyi paylaşacak kadar da kadar ünlülerdi. Daha önceleri yüzme şampiyonu olarak bildiğimiz Jimmy Wang Yu’da verilebilecek en güzel örnek. Onlar, Wuxia öykülemesindeki kadın savaşçı geleneğini sürdürmeye devam ettiler. Dönemin önemli yönetmenleri: One-Armed Swordsman (1967), ve Golden Swallow (1968) ile Chang Cheh ve Come Drink with Me (1966) ile King Hu. Hu, daha sonraları Swan Brothers’tan ayrılıp Tayvan’da wuxia yapımından bağımsız çalışıp kendi yolunu çizmeye karar verdi. Tarifsiz bir başarı yakalayan Dragon Inn (1967, aka Dragon Gate Inn) yönetmenin kendi yolunda ilerlerken ortaya koyduğu çalışmalara güzel bir örnek teşkil ediyor. Chang ise Shaws ile çalışmaya devam etti ve 1980’lerin başlarında hala bu stüdyoda üretken bir yönetmen olarak çalışmayı sürdürüyordu.

1970’lerde Kung Fu Fırtınası

1970’lerin başında wuxia yerini daha yeni, daha cesur ve daha çarpıcı  (ve Mandarin dilinin konuşulduğu) Kung fu sinemasının bir başka versiyonuna bıraktı. Bu yenilik 1980’lerde de etkisini aynı oranda sürdürmeye devam etti. Dövüş sanatları konusunda ciddi bir eğitimden geçmiş olan Ti Lung ve Gordon Liu kendilerini savaş filmlerine adayarak film yıldızları arasında en dikkat çekici isimlerden oldular. Jimmy Wang Yu tarafından canlandırılan ve aynı zamanda yönetilen Chinese Boxer (1970) Kung Fu fırtınasını ilk estiren film olmasıyla bilinir. Fakat öncü olarak bilinen ve en azından başlangıçta bu rolü üstlenen Shaw Brothers ve yönetmen Chang Cheh’ti. Vengeance (1970) bu trendi başlatan ilk filmdi. Bu filmi katkıları inkâr edilemeyecek diğer filmler izledi:  The Boxer from Shantung (1972), Five Deadly Venoms (1978) ve Crippled Avengers (1979). Kung fu sineması, Chang’ in erkeğe ait değerler ve erkekler arasında dostluk kavramları ilgili görüşlerinden özellikle etkilendi; 1960’ların sonlarında wuxia çalışmalarında çokça rastladığımız kadın savaşçı figürlerinin isimleri anılmaz oldu ama tabii ki Angele Mao gibi birkaç popüler ismi hariç tutmakta yarar var.

Türünün en etkili film yapımcısı olarak Chang’ın tek rakibi, uzun süre aksiyon kareografı olarak çalışan Lau Kar Leung ‘di (Mandarin dilinde: Liu Chia Liang). Lau, Shaw Brothers ile 1975’te ilk filmi The Spiritual Boxer’ı yönetti. Film, Kung fu komedisinin atası niteliğindeydi. Bu filmi takiben Executioners from Shaolin (1977), The 36th Chamber of Shaolin (1978), ve Legendary Weapons of China (1982) adlı filmler ile Lau, dövüş sanatları felsefesine ve geleneğine dikkati çekti ve ekranlara daha gerçekçi, daha hızlı ve daha çetrefilli bir dövüş yansıtmaya çalıştı.

Kung fu ateşi  yakaladığı uluslarası beğeni ile daha da alevlendi. Bu ilgi sadece Doğu Asya’da görülmedi. Batı da Kung Fu akımına kapılmıştı ve Kung fu filmler ihraç edilip dublajlı versiyonları ile “B film” kategorisine konularak televizyonlarda ve sahnelerde izleyenleriyle buluştu. Böylelikle, çok itibarlı bir pozisyonda olmasa bile ilk kez Hong Kong filmlerine karşı bir farkındalık yaratılmış oldu. Özellikle Afrika kökenli Amerikalılar bu türü benimsediler (Popüler Hip Hop grubu ile örneklendirecek olursak: Wu-Tang Clan). Daha önce hep ırkçı ve milliyetçi davaları için savaşmalarına alışkın olduğumuz siyahî kahramanları bu macera hikâyelerinin bir parçası olarak görmek daha önce hiç eşi benzeri görülmemiş bir örnek oluyordu herkes için.

Kuzey Amerika’daki bu filmlerin popülerliği, Ninja filmlerin piyasaya çıktığı  1980’li yıllarda da devam edecekti. Popüler kültürde, bu dönemin filmleri halk arasında Kung Fu Theater (Kung Fu Sahnesi) ya da Black Belt Theater (Kara Kuşak Sahnesi)  olarak bilinmekteydi.

Bruce Lee

Hiç kimse bu uluslar arası kimliği Amerika da doğan ve Hong Kong’ta yetişen dövüş sanatları sanatçısı ve oyuncusu Bruce Lee’den daha iyi taşıyamazdı. Lee, 32 yaşında vefat etmeden önce tam dört film yapmıştı: The Big Boss (1971), Fist of Fury and Way of the Dragon (1972) ve Enter the Dragon (1973). Fakat bu kısa kariyerinde bile ilk dünyaca ünlü Çinli süper star olmayı başardı. Doğu filmleri üzerine çalışan tarihçi Patrick Macias, Lee’yi şu sözlerle anlatıyor: “eskilerin savaş ruhunu günümüze taşıyan… Kendi dövüş stilini yaratan… Ve insanüstü bir karizmaya sahip olan bir insan.” İlk üç filmi gişe rekorları kırdı ve dünyanın büyük bir bölümünde inanılmaz bir başarı yakaladı. İngilizce olarak çekilen Enter the Dragon ilk Amerika- Hong Kong ortak yapımı filmdi ve gösterildiği andan itibaren 200 milyon dolar gişe yaparak dünyanın en başarılı filmi olma unvanını kazandı. Dahası, Lee’nin sözleşmelerde pintilik yapması ile adı kötüye çıkmış Shaws ile değil de yeni yeni kendini gösteren, genç Golden Harvest ile çalışma kararı, Golden Harvest’ın ani yükselişi ve Shaws’ın da nihai düşüşüne zemin hazırlamış oldu.

Lee’nin zamansız  ölümü ile Lee filmlerinin sahteleri piyasada dolaşmaya başladı. Bruce Li, Bruce Lai gibi benzer sahne adları kullananlar ya da Lee filmlerinin asıl gösteriminde kullanılmayan sahneleri çalanlar dahi oldu hatta bazıları her iki sahteciliğe de başvurdu. Tabi bu geçici heves, daha oldukça yeni bir kavram olan dövüş sanatları filmlerine karşı Batı’da herhangi bir saygı uyandıramadı. Ancak ölümünden sonra yapılan tüm bu muamelelere rağmen, Lee Hong Kong filmleri üzerinde uzun süre kaybolmayacak bir etki yaratmayı çoktan başarmıştı.

Jackie Chan ve Kung fu Komedisi

Bruce Lee’nin uluslar arası ünü ile âşık atabilecek tek isim Jackie Chan’dir.  Zamanının pek çok kung fu oyuncusu gibi, Chan de Pekin Operasında aldığı eğitimin ardından içlerinde Lee’nin de olduğu filmlerde dublörlük yaparak kariyerine başladı. Bir başka Lee akımcısı Lo Wei’nin yönettiği The Big Boss ve Fist of Fury’de yetişmeye başladı. New Fist of Fury (1976) gibi çok az başarı yakalayabilen filmlerde de görüldü. Ancak 1978’te, Chan aksiyon kareografçası Yuen Woo Ping on Yuen’in ilk yönetmenlik deneyimi olan  Snake in the Eagle’s Shadow’ de onunla çalıştı. Fiziksel komedi ve Kung fu’nun bir arada kullanılması ile Chan çok isabetli bir atış yapmış oldu ve bu tarza âdeta kendi imzasını attı. Yuen ile diğer filmi Drunken Master (1978), ve The Fearless Hyena (1979) filmindeki yönetmenlik deneyimi aynı zamanda çok büyük başarılardı ve popülerliğini büyük ölçüde perçinlediler.

Bu filmler ilk Kung fu komedileri olmasalar bile, azalan kung fu türünü  canlandıracak bir moda başlattılar. Chan’nin Pekin Opera Okulundan iki sınıf arkadaşı,  Sammo Hung ve Yuen Biao, bu alanda özel olarak çalışıp kariyerlerine yön verirken bazen de Chan ile aynı sahneyi paylamışlardı. Özellikle de bu açıdan çok önemliydi. Hung’un fiziksel çevikliği ve aynı zamanda aşırı kilolu olması bir paradoks yaratıyordu ve bu özelliği ile ünlüydü. Aynı zamanda yönetmen ve Enter the Fat Dragon’ın (1978) aksiyon koreograflığını yapmasıyla da kendine piyasada bir isim yapmıştı.

Aksiyon Sinemasının Yeniden Keşfi

Chan’in peşinden gelenler Kung fu rüzgârının yıllarca esmesine yardım etmiş  olabilirdi belki. Ama yine de o, bu ani yükselişin son demlerinde yıldızı parlamıştı ve bu koloni pek tabi yepyeni bir akımın etkisine girecekti. 1980’lerde, o ve çoğu meslektaşı allanıp pullanıp, daha görkemli görünen Hong Kong pop sinemasına girecek ve böylece burada Star Wars sonrası piyasaya dökülecek yazlık Amerikan yapımı kapalı gişe filmlerle yarışabileceklerdi.

Jackie Chan ve Modern Dövüş Sanatları Filmi

1983’e gelindiğinde, Chan başka tarz aksiyon filmlerinde de boy göstermeye başladı. Onlar da dövüş sanatlarını içeriyordu içermesine ancak kapsam, yer ve konu olarak daha az sınırlıydılar. Bu tarzda ilk filmi olan Project A’da,  Jackie Chan Dublör Takımının resmi bir oluşum haline geldiği görüldü. Böylece dövüşlere ve her filmde gördüğümüz abartılı düşüp kalkma şakalarına daha karmaşık ve tehlikeli hareketler eklendi (Bir sahnede, Chan bir saat kulesinin en tepesinden atlar ve kubbenin tentelerinden yuvarlanarak aşağı düşer). Bu yeni tür, yapımcılara 19 milyon dolardan daha fazlaya mal olmuştu.

Chan, tıpkı Police Story’de (1985)  yaptığı gibi gözünü yükseklere dikip olası maddi hâsılatı da kabul etmiş görünüyordu. Burada Chan hızla giden bir otobüsten atlıyor, patlayan elektrik lambalarına aldırmadan bir direkten aşağıya kayıyor ya da bir marketi ya da bir gecekondu mahallesini darmaduman ediyordu.

1988 yılı  devamında çekilen filmlerse bir nebze Hollywood filmlerini hatırlatan patlamalarıyla bilinir. Maggie Cheung bu patlamalardan birinde ciddi şekilde yaralanmış, benzer bir riski bir keresinde Chan de atlatmıştı. Böylece, Polisler, Kung fu ve cam, metal, hızlı araçlar gibi modern kent yaşamının tüm potansiyel tehlikelerini harmanlayarak Jackie Chan, 1980’lerin çağdaş kent aksiyon filmlerinin temelini atmış oluyordu.

Tsui Hark ve Cinema City

Raymond Wong, Karl Maka ve Dean Shek gibi komedyenler tarafından 1980 yılında kurulan yapım şirketi Cinema City’ de yapılan filmlerle Chan’in daha büyük çaplı aksiyon filmlerine yönelmesi aynı zamana denk gelmektedir. Aces Go Places (1982) ve serileri gibi casus filmleri ile Cinema City modern özel efektlerin kullanımını, James Bond’a özgü üçkâğıtları ve arabaların akrobatik uçuşlarını bu endüstrinin bir parçası haline getirdi. Yönetmen/yapımcı Tsui Hark 1981–1983 yıllarında orada çalıştığı dönemde Cinema City tarzına büyük katkılarda bulundu fakat oradan ayrıldıktan sonra sinema dünyasında yarattığı etki daha da büyük oldu. Yönetmenliğini Ching Siu-tung’ ın yaptığı Zu Warriors from the Magic Mountain (1983) ve A Chinese Ghost Story (1987 filmlerinde, Hong Kong’ta var olan özel efektlerin sınırlarını aştı. 1970’lerin Kung fu kamera çekimlerinin yerine daha gösterişli ve daha gelişmiş görsellerle zenginleştirilmiş ve daha sert efektli çekimlerin kullanılmasına öncülük etti.

John Woo ve Üçleme Filmler

Tsui Hark, bir yapımcı olarak, John’un çığır açan en kanlı  kahramanlık filmi A Better Tomorrow’ un (1986) yaratılmasında büyük katkı sağlamıştır. Woo’nun polis efsaneleri ve üçlemeleri (Çinli gangsterler) abartılı duygusal melodramı hayali (ve aşırı şiddet içerikli) silah çatışmalarıyla çok güzel birleştirmiştir ve bu tarzıyla zaman zaman Woo’nun idolü Chang Cheh’in 1970’li yıllarda çektiği Kung fu filmlerini daha modernize edilmiş halini andırmaktadır. Bu tarz, sinema dünyasında bir başka gişe rekorunu kırmıştır. Aynı zamanda beraber rol aldıkları Chow Yun-Fat’in iniş çıkışlı kariyeri de ani bir yükselişe geçmiş, bir gecede bu kolonin en popüler idolü ve Woo’nun da bir anda favorisi oluvermiştir.

Wire-Work  Fırtınası

1990’lı  yılların başında üçleme filmler yavaş yavaş yok olmaya başlarken, dövüş savaşları dönemi aksiyon türünde yeniden tercih edilir hale geldi. Ancak bu yeni bir dövüş sanatı sineması teknik gelişmelerden ve daha yüksek bütçelerden çokça faydalandı. Bu çok masraflı yapımlar genellikle savaş sırasında havada uçan savaşçılarıyla hatırladığımız çok daha fantastik Wuxia romanlardan uyarlanırdı.  Oyuncular yer çekimine meydan okuyarak çok ince teller üzerinde yürürdü, Batı dünyası, biraz da küçük düşürme amacı güderek bu tarza Wire-fu adını vermişti.

Tsui Hark, bir kez daha bu tarza önderlik ediyordu.  Jin Yong’un wuxia romanından uyarlanan Swordsman’i (1990) çekmiş ve beyaz perdenin favorileri arasına girmeyi başarmıştı (o dönemde televizyon uyarlamaları zaten her yerde hazır ve nazırdı). Hark, sık sık canlandırılan halk kahramanı Wong Fei Hung’yu yeniden hayata döndüren Once Upon a Time in China’ nın (1991) yönetmenliğini üstlendi. Her iki filmi,  çoğunu Wushu Şampiyonu Jet Li’nin canlandırdığı bir dizi taklit film ve seriler izledi. Jet Lie hatırlanacağı gibi daha önce Wong tiplemesi ile dünyanın en büyük süper starı olmuştu. Çin adına, 1995 Taipei Golden Horse Film Festivali’nde çok özel bir ödül de kazandı. Tayvanlı aktris Brigitte Lin ise bu alt türün bir başka dikkat çekici ismiydi. Çift cinsiyetli bir kadın savaşçıyı temsil ediyordu. The Swordsman 2 (1992) filminde canlandırdığı hain, cinsiyet değiştiren karakteri ile dövüş sanatları dünyasında cinsiyet değişkenliğini temsil etmişti.

Batı’daki Esintiler

Bütün bu gelişmeler Hong Kong’u Doğu Asya’nın başlıca sinema merkezi yapmakla kalmadı aynı zamanda Batı’nın dikkatlerini de üzerine çekti. Bir nebze azaltılmış ama kalıcı kung fu sinema etkisi ile beslenerek, Jackie Chan ve Tsui Hark’ın Peking Opera Blues (1986) filmi bir ekol olurken, Woo’nun filmi The Killer (1989) İngiltere’de sınırlı da olsa bir başarı yakalayarak önündeki setleri kaldırmıştır. 90’larda, “alternatif” bir kültür üzerine gözlerini dikmiş olan Batılılar Çin sokağındaki video marketlerde ve tiyatrolarda sıklıkla görülür oldu ve artık bu filmlere bu tarz yerlerde ve tiyatrolarda ulaşmak çok daha kolay hale geldi. Batı eleştirmenleri ve film uzmanları Hong Kong sinemasını gerçek anlamda dikkate alarak birçok önemli kişiyi ve filmi, dünya sinemasının kanonu ilan ettiler.

Tüm bu gelişmelerle beraber Hong Kong, Kuzey Amerikalı film yapımcılarının da desteği ile dünya çapında aksiyon sinemasını tanımlar oldu. Quentin Tarantino‘nun Reservoir Dogs (1992) filmi City on Fire’dan ilham almıştı ve onun iki bölümlü takipçisi Kill Bill (2003–04), hem aktör hem de yönetmen olarak tanıdığımız Yuen Woo-Ping’ten esinlenerek dövüş sanatlarına filmde çokça yer vermişti. Robert Rodriguez‘in Desperado (1995) ve onun 2003 seri filmi Once Upon a Time in Mexico, Woo’nun kendine has görsel tarzını yansıtıyordu. The Wachowski Brothers‘ ın kapalı gişe bilim kurgu filmi The Matrix trilogy (1999–2003) de Woo’dan ve Wire fu filmlerinden etkilenilmiş ve sahne arkasında da Yuen ile çalışılmıştır. Martin Scorsese‘ın The Departed (2006) filmi, Andrew Lau ve Alan Mak eseri Infernal Affairs üçlemesinin (2002-2003) bir tekrarıydı adeta.

Pek Çok Önemli Karakter Hollywood Yolcusu

Hong Kong filmlerinin 1980’li ve 1990’lı yıllarda kazandığı uluslararası ün ve 1990’ların sonlarına doğru film sektöründe görülen ilerlemeler sayesinde, Hong Kong sinemasının yetiştirdiği pek çok isim yollarını Hollywood’a çevirdi. Hollywood onlara Hong Kong yapım şirketleriyle kıyaslanamayacak paralar ödüyor, bütçeler ayırıyordu.

John Woo 1992’de çektiği Hard Boiled filminin ardından Hollywood’a geçti. 1997’deki filmi Face/Off, Hollywood’ta kendine özgü tarzıyla büyük bir başarıya imza attı. Bu girişim hem eleştirmen çevrelerce hem de halk tarafından takdire şayan görüldü (dünya çapında 240 milyon dolardan fazla hâsılat yapmıştı). Mission: Impossible II (2000) dünya çapında 560 milyon dolar hâsılat yapmış ve kötü bir şekilde eleştirilmiştir. Bu iki filmle aslında Woo, 1980’li ve 1990’lı yıllardaki başarısını yeniden yakalamayı umut etmiştir.

Hong Kong sinemasının on beş yıldan fazla süren başarısından ve Amerikan sinema piyasasını birkaç kez de olsa sallamasından sonra, Jackie Chan’in 1995 yılında yaptığı Rumble in the Bronx en sonunda oyuncuya Amerika’da beklediği şöhreti getirmiştir. O zamandan beri, oyuncu içlerinde Rush Hour (1998), Shanghai Noon (2000),ve onları takiben gelen serileri ile Amerika film stüdyolarında başarıdan başarıya koşmuştur. Amerika stüdyolarında çektiği filmlerin yanı sıra Hong Kong’ta da zaman zaman İngilizce filmler (Mr. Nice Guy ve Who Am I?) çekmiş, bu filmlerin pek çoğu Avustralya ve Hollanda gibi Batı ülkelerinde çekilirken bazıları da kanton lehçesinde çekilmiştir (2004′de New Police Story ve 2006′da Rob-B-Hood). Amerika’da görülen olağanüstü ilgi nedeniyle, bu filmler genellikle Amerika’da da gösterime girmiş (ki bu Hong Kong filmleri için çok da sık gördüğümüz bir durum değildir) ve hatırı sayılır ölçüde izleyicinin dikkatini çekmeyi de başarmışlardır.

Jet Lie de 1998 yılında çektiği Hitman filminin ardından Hong Kong’ta çok fazla film ortaya koymadı ve Hollywood’a yoğunlaşan oyuncular kervanına katıldı. Lethal Weapon 4 (1998) filmindeki küçük rolün ardından Amerika’da isim yapmış ve adını duyurmuş pek çok Hollywood filminde boy gösterdi. Bu zamana dek, Çin sinemasına yalnızca iki filmle dönüş yaptı: Hero (2002) ve Fearless (2006). Aynı zamanda Fearless’ın onun rol aldığı son geleneksel kung fu filmi olacağını öne sürdü. Chow Yun-Fat da Hollywood’ ta şansını deneyen isimler arasındaydı. 1995’teki filmi Peace Hotel’in ardından Jet Lie’ninkiler kadar ilgi görmese de Hollywood’ta bir düzine film yapmıştır. The Replacement Killers (1998), The Corruptor (1999), Anna and the King (1999) ve  Bulletproof Monk (2003) bu filmlerden bazıları. Bu oyuncu, 2000′de Crouching Tiger ve Hidden Dragon ile Çin sinemasına dönüş yaptı.

Son Trendler

Hong Kong film endüstrisi 1990’ların ortalarından bu yana birçok kez ani düşüşler yaşamıştır. Yapılan yerli filmlerin sayısı ve elde edilen gişe hâsılatları önemli ölçüde düşmüştür. Amerikan yapımı filmler onlarca yıldır hatta belki de hiç olmadığı kadar piyasa hâkim olmuş durumda. Bu kriz Batı sinema dünyası ile iletişme geçme gereğini doğurmuş ve Hong Kong aksiyon sineması son zamanların en büyük Batı tesirine girmiştir.

Hollywood dışında baş döndürücü genç oyuncularaysa daimi bir ilgi vardır. Aksiyon filmleri Ekin Cheng ve Nicholas Tse gibi bebek yüzlü Kantonlu pop müzik idolleri ile adlarını duyurur ve dijital efektlerle de filmler desteklenir. Bu trende öncülük edenlerse bir önceki kuşakta dövüş sanatları dalında eğitilmiş aktörlerden başkası değildir.  1990’ların sonlarına doğru,  Kantonlu pop starların Downtown Torpedoes (1997), Gen-X Cops ve Purple Storm (1999) gibi bazı filmleri daha ileri teknoloji ve daha Amerikan tarzı aksiyon sahneleri ile yeni bir moda akımına şahitlik ediyordu.

Andrew Lau‘nın wuxia tarzı komedi kitabının uyarlaması The Storm Riders (1998) rekor kıran bir hâsılat yaptı ve daha önce Hong Kong filmlerinde neredeyse hiç görmediğimiz bilgisayar destekli görüntülerin kullanıldığı bir döneme öncülük etti. Tsui Hark’ın çok para harcayıp CGI- destekli çabalarının sonucunda ortaya koyduğu Time and Tide (2000) ve The Legend of Zu (2001) ise beklenen başarıyı yakalayamadı. Komedi mega starı ve yönetmen Stephan Chow tipik dövüş sanatları geleneğinde kullandığı ince parodileri çizgi filmsel bir biçimde sunmak için dijital efektleri kullandı, sonucunda her biri gişe rekorları kıran  Shaolin Soccer (2001) ve Kung Fu Hustle (2004) filmlerini sinemaya kazandırdı.

Önemli sayılabilecek bir farklılığı da daha gösterişsiz ve daha aktör odaklı cinayet filmleri yarattı. Bu filmler John Woo’dan ilham almış önceki örneklerinden farklıydı. Milkyway Image Yapım Şirketi Patrick Yau‘’un Expect the Unexpected (1998), Johnnie To‘un The Mission (1999) ve Running Out of Time (1999) filmleriyle bu tarza öncülük etmektedir. Andrew Lau ve Alan Mak‘un kapalı gişe filmleri Infernal Affairs üçlemesi (2002–2003) Polisiye-gerilim tarzındaki bu yeni akımı ateşlediler.

Başka endüstrilerle de birlikte çalışarak, özellikle Çin’de, bambaşka bir iyileştirme ve hayata döndürme stratejisi uygulanıyor. Hong Kong starları ve sektördeki diğer çalışanlar Crouching Tiger, Hidden Dragon (Taiwan, 2000) ve Hero (China, 2002) gibi filmlerle uluslarası wuxia başarılarına imzalarını atmaya devam ediyorlar.

İyi “Kötü Film” için çeviren: Merve YÜKSEL

]]> http://iyikotufilm.com/hong-kong-aksiyon-sinemasi/feed/ 1 http://iyikotufilm.com/sadeistik-sayiklamalar/ http://iyikotufilm.com/sadeistik-sayiklamalar/#comments Wed, 24 Mar 2010 20:56:15 +0000 Tolga Demirtaş http://iyikotufilm.com/?p=2348 Bastille isyanı sırasında çıkan kargaşa sırasında Marquies De Sade’ın el yazmaları kayboldu. Bir süre sonra el yazmaları bulundu, 14 Temmuz 1789 günü Justine’in el yazması boş bir hücrede duruyordu (Cent vingt journees de Sodome ile birlikte.).  Kısa bir süre sonra yayınlandı fakat Sade’ın asla bulunamayacağını sandığı eserleri edebiyat tarihinin ölümsüz eserleri arasındaki yerini aldı.

Justine, Sade’ın en bilinen eserlerinden biridir. Romanda bir manastırdan ayrılan Justine adındaki genç bir kızın başına gelen olaylar anlatılmaktadır. Buraya kadar her şey basit gibi görülebilir fakat Justine’in başından geçenler Sade’ın ahlak, din, toplum ve cinsellikle ilgili felsefi alt yapısını oluşturmaktadır.

Sade’ın romanlarında tanrıya meydan okuma ve kötülükten haz alma durumu vardır. Kuşkusuz Sade asi bir materyalistti ve kötülüğü seviyordu. Sevdiği kötülüğü mahkum eden ise “İyilik”ti. Sade’ın bütün eserlerinde kötülük arzu edilen ve istenilen bir şeymiş gibi görünür. Fakat anlatmak istediği şeyi anlatma yolunu kötülükte bulmuştur.

Justine beyazperdeye de birçok kez uyarlandı. İyi “Kötü Film” konseptine uyan birkaç Justine uyarlamasını da kısaca sizlerle paylaşmak istedim.

Bunlardan ilki Jesus Franco’nun 1969 yılında yönettiği “Marquis de Sade: Justine” filmidir. Film J. Franco’nun en iyi işlerinden biri. Oyunculuk, görüntü kalitesi, sahneler arası bütünlük ve dönemi yansıtan kostümler başarılı bir şekilde izleyiciye aktarılmış. Klaus Kinski, Romina Power, Jack Palance ve Mercedes Mccambridge gibi oyuncuların performansıyla alışılagelmiş Franco filmlerinin aksine buram buram kalite kokan ve onu eleştirenlere bu filmiyle tokat gibi bir cevap vermiştir. Fakat film Franco’nun gore ve çıplaklık vadeden filmlerinden hoşlanan izleyici için biraz sıkıcı olabilir. Çıplaklık demişken filmdeki çıplaklığın alışıla gelmiş Franco filmlerindeki çıplaklığa geçiş filmlerinden biri olduğunu belirtmekte fayda var. Ayrıca yönetmen orijinal metne de sağdık kalmış, film sinematografi açısından başarılı olsa da Justine’de anlatılmak isteneni Franco pekiyi anlatamamış. Bunu Klaus Kinski’nin canlandırdığı Sade karakterine baktığımızda kolayca anlayabiliyoruz.

Bir diğer uyarlama ise uçarı yönetmen Claude Pierson’a ait Justine de Sade (1972) filmidir. Film pek fazla bilinmese de bazı çevreler tarafından en iyi Justine uyarlaması olarak gösterilmekte. Filmde cinsellik ve şiddetin sınırları sonuna kadar zorlanmış, konunun yanı sıra bu sahnelerde filmde romanda olduğu gibi işlenmiş. Bu bakımdan Franco’nun uyarlamasına göre oldukça başarılı ve gerçekçi olduğunu söyleyebilirim.

Uzakdoğu sinemasına baktığımızda yukarıdaki filmlerle aynı döneme rastlayan bir başka Justine uyarlamasına daha rastlıyoruz “Onna jigoku: mori wa nureta / Woods Are Wet: Woman Hell”. Film kültürel farklılıklardan dolayı diğer iki filme göre konunun bütünlüğüne bire bir sahip olmasa değil. Filmin yönetmeni ise dönemin popüler Nikkatsu yönetmenlerinden Tatsumi Kumashiro. Japon pinku filmleri içinde önemli örneklerden biri olan film şok edici sahneleriyle de izleyiciyi etkilemeyi başarıyor. Bu üç film içinde Claude Pierson’ın filmiyle birlikte favorim.

Çektiği dövüş filmleriyle tanınan ve bu konuda oldukça başarılı olan yönetmen Chang Cheh, o sıralar yeni keşfettiği, dövüşteki inanılmaz yeteneği ve çevikliği ile göz dolduran yeni yıldız Cheng Tien-chi’ye bu filminde başrol verir. Yönetmen Chang Cheh Shaw Studio’nun başarılı ve renkli bir kariyere sahip yönetmenlerinden biriyken 1983 yılında Shaw Studios’dan ayrılır ve düşük bütçeli Tayvan filmlerine imza atar fakat geçmişteki başarısını yakalayamaz. Five Element Niinja, yönetmenin Shaw’da yaptığı son başarılı iştir. Oyuncularının da katkısıyla film uluslararası bir üne kavuşur ve oldukça popüler olur.

Five Element Ninjas, intikam, ihanet ve hırsı içinde barındıran bir film. Konusu ise kısaca şöyle: Cheng Yun ve beş element Ninjaları, bir kung fu okulundaki tüm öğrencileri katlederler. Bu olaydan kurtulan Tsiau Chin Hau kendisine bir öğretmen bulur ve dört arkadaşıyla birlikte Ninjalığın tüm sırlarını öğrenerek, Cheng Yun ve beş element Ninjalardan intikam almaya karar verir. Aldığı eğitimden sonra içindeki intikam ateşi ve hırsla kötü Ninjalara meydan okur. Filme adını veren beş element ise altın, ağaç, su, ateş ve topraktır.  Altın: Bu Ninjalar altın başlık takarlar. Aynı zamanda kalkan görevi görür bu başlıklar. Bıçak kullanmada da çok ustadırlar. Başlıklarının altın yüzeyleri yansıyınca düşmanlarının gözlerini kör eder. Tien-hao ve arkadaşları bu Ninjalarla baş etmek ve başlıkların parlamasını engellemek için çeşitli silahlar kullanırlar. Altın Ninjalar ancak başlıkları parçalanınca öldürülebilirler.

Ağaç: Ağaç Ninjalar ise ağaç kostümü içindedir ve ağaçlara saklanırlar. Yıldız kullanma konusunda da ustadırlar. Düşmanlarına karşı ağaçları kullanarak bir teknik geliştirmişlerdir, ağaçtan ağaca çok rahat atlayarak ilerleyebilmekte ve ağaçları birer kamuflaj olarak kullanmaktadırlar.

Su: Bu Ninjalar ise düşmanlarına doğru zamanda hamle yapabilmek için suyun altında ilerlerler. Düşmanlarını alt etmek için suyun altında çeşitli numaralar geliştirmişlerdir.

Ateş: Bu Ninjalar da kullandıkları duman fişekleri ve barut ile düşmanlarını  kör ederler. Ayrıca gizlenmek için de dumandan faydalanırlar.

Toprak: Toprak Ninjaları ise düşmanlarına toprağın altından saldırırlar. Toprağı bir kamufle aracı olarak kullandıkları gibi toprak altında da çok hızlı hareket edebilme özelliğine sahiptirler.

Five Element Ninjas, Shaw Studios’un en iyi işlerinden biri olmakla birlikte Kung Fu dövüş sanatının da en güzel örneklerinin sergilendiği, iyi bir dövüş koreografisine sahip, fantastik bir iyi”kötü film”.

Link:

Tv programı sunucusu Nami (Miyuki Ono), izleyicilerinden çektikleri ev videolarını göndermelerini ister. Bir gün yakınlardaki bir fabrikada çekilmiş bir snuff film gelir. Videoda bir kızın bu fabrikada vahşice öldürülüşü kayıtlıdır. Çalıştığı televizyondan bir ekiple filmde geçen olayı incelemek için fabrikaya gider. Fabrika terk edilmiş haldedir. Ekip ve Nami binayı keşfederken teker teker vahşice öldürülürler.

Evil Dead Trap hiç kuşku yok ki Dario Argento, Lucio Fulci, Sam Raimi ve David Cronenberg filmlerinin oldukça etkisinde kalarak ortaya çıkmış bir film. Hatta oyuncuları Japon olmasa bir Dario Argento filmi olduğunu bile düşünebilir insan. Goblin tarzı soundtracki ile Argento’nun Suspira’sını da hatırlatmıyor değil. Ayrıca Evil Dead Trap’de Avrupa stiliyle Japon felsefesi çok iyi harmanlanmış. Filmdeki özel efektler ise kariyerinde birçok Godzilla filmi yer alan Shinichi Wakasa’ya ait. Ölüm sahneleri oldukça grafiksel ve çok ürkütücü. Başarılı senaryo ise Takashi Ishii’ye ait.

Film hikayesinin yanı sıra, içerdiği sahneler, atmosfer, oyunculuk ve mekan seçimiyle oldukça başarılı. Filmin sonu ise oldukça enteresan. Fakat Japon korku filmlerine aşina olanlar için belki de çok sürpriz bir son olmayabilir.

Evil Dead Trap bir üçlemenin ilk filmi. İkinci film 1991 yapımı Shiryo no Wana 2: Hideki, üçüncü de 1993’de çevrilen Shiryo no Wana: Chigireta ai no Satsujin. Şunu belirtmekte fayda var üçüncü film biraz beklentilerin altında kalabilecek türden bir film. Birinci ve ikinci Evil Dead Trap’in aksine çok fazla gore sahne yok filmde. Korku filminden ziyade gizem-thriller karışımı bir film.

Filmdeki oyuncuların performansları da gayet başarılı. Nami rolündeki Miyuki Ono rolünde oldukça inandırıcı. Ayrıca bazı sahneler için Asya softcore porno aktristleri de filmde yer almış.

Yönetmen Toshiharu Ikea ise rahatsız edici filmleriyle tanınan bir yönetmen. Ikeda kariyerine Nikkatsu Studios’da yardımcı yönetmen olarak başlamış. Yönetmenliğe ilk adımını ise 1980 yapımı Sukeban Mafia ile atmış.

Evil Dead Trap atmosferi, müzikleri, gore sahneleri ve senaryosuyla Asya korku sinemasına giriş yapmak isteyenler ya da hali hazırda bu sinemanın severleri için izlenmesi tavsiye olunur bir film.

Link:

Hint filmlerinin ortak özellikleri, içinde mutlaka şarkılı, danslı sahnelere yer vermesidir. Video dönemide 80′lerin sonu ve 90′ların başında izlediğim filmlerde gözlemlediğim bir diğer özellikse filmlerde cinselliğe yok denecek kadar az yer verilmesidir.

Her ne kadar Bollywood’da ağırlıklı olarak dram ve aşk en çok işlenen konular olsa da, Pete Tombs’un Fantastik Filmler Uzakdoğu’dan Güney Amerika’ya adlı kitabında bahsettiği gibi Hint Sineması çok fazla olmasa da fantastik filmlere de imza atmıştır. Kitapta bahsedilmemiş ve Mondo Macabro DVD tarafından geçtiğimiz Mayıs ayında Amerika’da DVD olarak piyasaya sürülen Mahakaal (1993) kısa zamanda meraklıları tarafından ilgiyle karşılandı.

Film yönetmen koltuğunda Shyam Ramsay ve Tulsi Ramsay kardeşler var. Film A Nightmare on Elm Street (1984) filminin bir ripoff’u. Bazı sahneler birebir aynı. Fakat filmin bir korku filmi olduğunu bazı sahneler unutturuyor. Komedi kıvamlı dövüş ve şarkılı danslı sahneler tipik Hint filmi havasını yansıtıyor. Fakat bu komedi ve şarkılı danslı sahneler o kadar uzun tutulmuş ki izleyici filmi seyrederken ister istemez filmden kopuyor. Bu sahnelerin oldukça fazla olması filmin süresininde iki saati bulmasına yol açıyor.

Film Anita isimli üniversiteli bir genç kızın rüyasıyla açılıyor. Boş köhne bir evde ilerleyen genç kız çok geçmeden karşısında Mahakaal’ı görür. Kısa bir boğuşmadan sonra uyanan genç kız kolundaki sızıyla irkilir. Gen kızın kolu yaralanmıştır. Daha sonra filmde genç kızın rüyalarına giren Mahakaal gerçek hayatta da genç kızımızı rahat bırakmaz.

Mahakaal, Freddy Krugger’la eldiveni ve yüzündeki yanıklar dışında çok fazla benzerlik göstermiyor. Freddy Krugger’ın aksine Mahakaal uzun siya deri bir pardesü ve siyah ağırlıklı kıyafetlerle karşımıza çıkıyor. Oyunculuk diğer Hint dram filmlerine göre oldukça kötü.

Güzel bir pazar gününde arkadaşlarınızla birlikte pizza söyleyip gülüp hoşça vakit geçirebileceğiniz ve sizlere farklı bir deneyim yaşatacak iyi”kötü” bir film Mahakaal.

Bir grup bilim adamı terk edilmiş halde bir uzay gemisi bulurlar. Geminin içine baktıklarında insan görünümlü uzaylılarla karşılaşırlar. İçlerinden bir kadın hariç hepsi ölmüştür.Kadını dünyaya getirirler. Neeya isimli bu uzaylıyla ilgili ne yapacaklarını düşünen bilim adamları ve bazı devlet görevlileri, kadının üzerinde çalışmalar yapma konusunda hemfikirdir. Fakat kadınla iletişim kurmak imkansızdır ama oldukça kuvvetli telekinetik yetenekleri vardır. Uzaylı kadının araştırmayı yapacak bilim adamının evinde onun ailesiyle birlikte yaşamasına karar verilir.

To The Stars By Hard Ways, 1981 yapımı bir Sovyet bilim-kurgu filmi. Dönemin çoğu Sovyet bilim-kurgu filminde olduğu gibi teknik donanım, efektler oldukça yetersiz. Tabii ki bu durum düşük bütçenin bir sonucu. Sovyet Rusya’sında bir film endüstrisinin olmadığını söylemek pek de yanlış sayılmaz. O dönemde film yapımcıları yapmak istedikleri filmleri ilk olarak Kültür Bakanlığı’nın denetiminden geçirmek zorundaydı. Eğer film denetimi geçerse, devletin bütçesinden bir miktar para film yapımcısına verilip filmi çekmesi sağlanıyordu. Bilim-kurgu filmlerinin neredeyse tamamı ise politik sebeplerden dolayı bu denetimi geçememekteydi, bu nedenle oldukça düşük bütçeyle bilim-kurgu filmlerini çekmek durumunda kalıyorlardı. Düşük bütçenin yanısıra bir diğer etki de Sovyet Rusyası’nın ancak 80lerin sonuna doğru başka bir ülkenin yapımı filmlerle tanışmış olmalarıdır. Bütün sınırların kapalı olması, kaçak ürünlerin ender bulunması ve illegal olması yeniliklerle tanışmalarına engel oluyordu. Sovyet filmlerini, Batılı filmlerden ayıran en önemli özellik tabii ki kültür farklılığı ve yapıldıkları dönemin şartları. Orijinal Solaris’de olduğu gibi hem günümüz Rusyası’nda hem de Sovyet Rusyası’nda yapılan bilim-kurgu filmlerinde hep bir felsefik taraf var olmuştur.

Filmin senaryosu ünlü bir Rus bilim-kurgu yazarı olan Kir Bulichev’e ait. Yönetmeni ise Richard Victorov. Yönetmenin Rusya’da kült sayılan iki bilim-kurgu filmi daha var: Moskva-Kassiopeya (Moscow to Cassiopeia) ve Otroki vo Vselennoj (Youths in the Universe).

Filmin düşük bütçesinin en belirgin hissedildiği sahne ise uzayda geçen bir sahnede oyunculardan birinin ağzından çıkan baloncuğu görmemiz. Filmin uzay hissini yaratmak için suyun altında çekilmiş olması ve yönetmenin bu sahneyi filmden çıkartmaması oldukça ilginç olmuş.

Japonya’daki sansür sistemi kadın ve erkeğin cinsel birleşmesini ve cinsel organlarının görünmesini yasaklamıştı. Filmlerde bu kareler flulaştırılarak gösteriliyordu. Fakat bu sansür sistemi belkide kadına karşı uygulanan en sert sadomazoşist arzuları gösteren sahnelere izin veriyordu.

Pembe filmleri kendi içlerinde ikiye ayırmak mümkün: Pinku Eiga ve Pinku Violance. Pinku Eiga’da kadına olan şiddet cinsellikle yoğrulurken Pinku Violance filmlerinde ise yine aşırı cinsellik ve kadına karşı şiddetin yanında bu şiddete maruz kalan kadınların kanlı intikam hikayeleri de anlatılmaktadır.

Sansür sistemi bu tarz filmlerin Japonya’nın dünya üzerindeki prestijini zedeleyeceği düşüncesiyle yurt dışında dağıtımına ve festivallerde gösterilmesine izin vermiyordu. Meraklıları dışında uzun bir süre sinemaseverler bu filmlerden ya haberdar olamadı ya da haberdar olduğu halde ulaşamadı. 90′lı yılların sonu ve 2000′li yılların başından itibaren bazı Amerikan video şirketlerinin bu filmleri DVD olarak piyasaya sürmesi ve internetle birlikte bilgiye ulaşılabilirliğin artmasıyla birlikte dünya pazarında Pinku filmlerine olan ilgi de çığ gibi büyümeye başlamıştır.

Bu dönemde birçok yönetmen ön plana çıkıyordu ki bunlardan en önemlileri Noburo Tanaka, Tatsumi Kumashiro, Koji Wakamatsu’nun da aralarında bulunduğu bir dizi yönetmendir. Pinku Eiga filmlerinin ilk örneklerine baktığımızda filmlerin erotizm dışında birçok politik (Amerikan karşıtı politikalar) ve psikolojik (özellikle Freudcu) unsur içerdiğini söylemek mümkün.

Japonyayı saran bir diğer Pembe dalga ise Pinku Violance filmleri furyasıdır. Özellikle seks ve kılıç kullanan samuray kadınlar üzerine yoğunlaşıyordu. Bu filmler son derece stilize fakat kalitesiz B-Film özelliklerini taşıyan ve kadın sömürüsü ve şiddete uğrayan kadının intikam alması üzerine kurgulanıyordu. Ayrıca yakın dönemde Tarantino gibi yönetmenleri de etkisi altına alan bu filmler yönetmenin Kill Bill ve Death Proof gibi başarılı yapımlara imza atmasında en büyük ilham kaynağı oluyordu.

İlk dönem Japon Pembe filmlerine baktığımızda Amerikan Sexploitation filmlerinden farklı olarak yukarıda da belirttiğim gibi sosyal mesajlar içerdiğini söylemek mümkün. Pembe dalganın ilk filmi  yönetmenliğini Satoru Kobayashi’nin yaptığı 1962 yapımı Flesh Market (Nikutai no Ichiba) filmidir. İlk büyük bütçeli Pembe film ise Tetsuji Takechi imzalı Daydream’dir. Daha sonra Takechi’nin 1965 yılında çektiği Black Snow filmi ise yönetmenin işlediği politik konular (Amerikan karşıtı söylemler) yüzünden başını oldukça büyük belalara sokacak; fakat yönetmen bu olaylardan aklanacaktır. Hiroshi Mukai, Kinya Ogawa ve Shinya Yamamoto ilk dönemin en iyi yönetmenleridir.

60’lı yılların sonlarına doğru yine yukarıda belirttiğim gibi Japonya’nin en büyük film şirketlerinden Nikkatsu’nun softcore filmlere el atmasıyla birlikte 1967 ve 1974 yılları arasında bu filmler altın çağını yaşayacaktı. Yine 70’li yıllarla birlikte Sukeban serileri ile birlikte Pinku Violance dalgası bu tarz filmlerin ve film şirketlerinin ömrünü bir süre daha uzatacaktır.

80’li yıllara geldiğimizde ise bu tarz filmlerin piyasadaki pazar payının gittikçe gerilediğini söylemek mümkün. Bunun en büyük nedenleri Japonya’nın video sektöründe öncü ülkelerden biri olması, sansür yasalarında ki katı tutumun giderek yumuşaması ve ülkeye giren yabancı film sayısındaki artışı gösterebiliriz. Zaten 80’lerdeki bu kötü gidişten sonra 1993 yılında en büyük Pembe film şirketlerinden biri olan Nikkatsu o dönemde iflas ettiğini duyurmuş fakat daha sonra piyasaya tekrar geri dönmüştür.

Belli Başlı Pembe Film Yönetmenleri

•    Yasuharu Hasebe
•    Ryuichi Hiroki
•    Toshiharu Ikeda
•    Yutaka Ikejima
•    Takashi Ishii
•    Teruo Ishii
•    Shunya Itō
•    Satoru Kobayashi
•    Kazuo “Gaira” Komizu
•    Masaru Konuma
•    Minoru Kunizawa
•    Kiyoshi Kurosawa
•    Tatsumi Kumashiro
•    Yoshimitsu Morita
•    Giichi Nishihara
•    Koyū Ohara
•    Kazuhiro Sano‎
•    Hisayasu Satō
•    Toshiki Satō
•    Chūsei Sone
•    Masayuki Suo
•    Norifumi Suzuki
•    Yūji Tajiri
•    Tetsuji Takechi
•    Yōjirō Takita
•    Noboru Tanaka
•    Takechi Tetsuji
•    Toshiya Ueno
•    Kōji Wakamatsu
•    Yumi Yoshiyuki
•    Takahisa Zeze

Ünlü Pembe Film Oyuncuları

•    Asami
•    Yumika Hayashi
•    Reiko Ike
•    Sakurako Kaoru
•    Tamaki Katori
•    Junko Miyashita
•    Reiko Oshida
•    Kazuko Shirakawa
•    Maki Tomoda
•    Miki Sugimoto
•    Naomi Tani
•    Noriko Tatsumi

Bazı Pembe Film Örnekleri

•    The Bite (Mukai, 1966)
•    The Embryo Hunts In Secret (Wakamatsu, 1966)
•    Slave Widow (Watanabe, 1967)
•    Absolutely Secret: Girl Torture (Komori, 1968)
•    Go, Go Second Time Virgin (Wakamatsu, 1969)
•    Ecstasy of the Angels (Wakamatsu, 1972)
•    Entrails of a Virgin (Komizu, 1986)
•    Sexy Battle Girls (Watanabe, 1986)
•    S&M Hunter (Kataoka, 1986)
•    Keep on Masturbating: Non-Stop Pleasure (Ueno, 1994)
•    Blissful Genuine Sex: Penetration! (Toshiki Satō, 1995)
•    Rafureshia (Hisayasu Satō, 1995)
•    Adultery Diary: One More Time While I’m Still Wet (Toshiki Satō, 1996)
•    I Thought About You (Kitazawa, 1997)
•    Office Lady Love Juice (Tajiri, 1999)
•    Sad and Painful Search: Office Lady Essay (Araki, 2000)
•    Apartment Wife: Moans from Next Door (Toshiki Satō, 2001)
•    A Saloon Wet with Beautiful Women (Kashihara, 2002)
•    Ambiguous (Ueno, 2003)
•    The Glamorous Life of Sachiko Hanai (Meike, 2003)
•    A Lonely Cow Weeps at Dawn (Gotō, 2003)
•    Lunch Box (Imaoka, 2004)
•    Tsumugi (Takahara, 2004)
•    Frog Song (Imaoka, 2005)
•    Miss Peach: Peachy Sweetness Huge Breasts (Yoshiyuki, 2005)
•    Big Tit Sisters: Blow Through the Valley (Yoshiyuki, 2006)
•    Fascinating Young Hostess: Sexy Thighs (Takehora, 2006)
•    Molester’s Train: Sensitive Fingers (Kato, 2007)
•    New Tokyo Decadence – The Slave (Osamu Satō, 2007)
•    Women… Oh, Women!‎ (Takechi, 1963)
•    Daydream (Takechi, 1964)
•    Front Row Life (Kumashiro, 1968)
•    Ukiyo-e Cruel Story (Takechi, 1968)
•    Daydream (Takechi, 1981)

Nikkatsu “Roman Porno” Filmleri

•    Flower and Snake (Konuma, 1974)
•    Wife to be Sacrificed (Konuma, 1974)
•    A Woman Called Sada Abe (Tanaka, 1975)
•    Assault! Jack The Ripper (Hasebe, 1976)
•    Cloistered Nun: Runa’s Confession (Konuma, 1976)
•    Tattooed Flower Vase (Konuma, 1976)
•    Erotic Diary of an Office Lady (Konuma, 1977)
•    Angel Guts (9-film series, 1978-1994)
•    Woman with Red Hair (Kumashiro, 1979)
•    Zoom In: Rape Apartments (Naosuke Kurosawa, 1980)
•    Time Escapade: 5 Seconds Til Climax (Takita, 1986)
•    Itoshino Half Moon (Takita, 1987)

Toei “Pinky violence” Filmleri

•    Terrifying Girls’ High School (4-film series, 1972-1973)
•    Girl Boss Guerilla (Norifumi Suzuki, 1972)
•    Sex & Fury (Norifumi Suzuki, 1973)
•    Terrifying Girls’ High School: Lynch Law Classroom (Norifumi Suzuki, 1973)
•    School of the Holy Beast (Norifumi Suzuki, 1974)

Film iyi adamımız Shaolin rahibi ile Abbott White arasındaki düello ile başlıyor. Abbott White, Shaolin rahiplerini ortadan kaldırmak istemektedir. Bunu yapmak için Ninjalardan oluşan bir çete ile anlaşır; ayrıca bu düellodan sonra filmin en fantastik sahnelerinden birisi gerçekleşir. Abbott White’ın bir ritüeline şahit oluyoruz. Burada White iki yanına yatırdığı kadınların bedenine dokunarak onların enerjisine kendi bedenine geçirir ve darbelere karşı adeta çelik bir zırha bürünür. Bu sırada belirtmek gerekir ki kadınların enerjisini alırken White’ın vücudunun enerjiyle dolduğunu izleyici komik bir şekilde görüyor. Bundan sonra White, Shaolin tapınağını ve içindeki birçok yaşayanı ortadan kaldırmayı başarır. Fakat içlerinde kurtulanlar da vardır. Onların görevi Shaolin parmağı darbesi denilen tekniği yeni jenereasyonlara aktarmaktır. Bu şekilde Ninjaları ve Abbott White’ı alt edebileceklerdir. Fakat Abbott White’ı yenmek onları biraz zorlayacaktır.

Film alışılagelmiş bütün Ninja film klişelerini barındırırken, bunun yanında izleyiciye fantastik bir dünyanın da kapılarını aralıyor. Abbott White’ın genç kızlarla yaptığı ritüeller, onların enerjilerinden beslenmesi, ayrıca bir zombiyle olan dövüş sahnesi oldukça enteresan. Genellikle Ninja filmlerindeki dövüş sahnelerinin yaklaşık yüzde sekseni kılıçla gerçekleşirken, filmde kılıç çok az kullanılmış. Bu da benim gibi dövüş sanatlarıyla ilgili filmleri severler için ayrı bir keyif olsa gerek. Filmde Uzakdoğu dövüş filmlerinde çokca gördüğümüz kes-yapıştır ve geri sarma tekniğiyle yapılmış birçok Ninja film klişesi mevcut. Dönemin filmleri çoğunlukla Çin, Hong Kong ve Japon menşeili iken 1984 yapımı bu film bir Tayvan ürünü. Yönetmenliği ise yaptığı bütün filmler Ninja filmleri olan (toplam 4 film)Kuo-Ren Wu’ya ait.

Film ülkemizde 80lerin sonunda video döneminde ve özellikle özel TVlerin yaygınlaşmasıyla birlikte Kanal6 ve ShowTv’de bolca yayınlanmıştı. Filmin VCD’sini de bazı popüler alışveriş sitelerinde Türkçe dublajlı olarak bulmak mümkün. Film gerçek bir fantastik Ninja filmi. Daha önce seyretmemiş iyi”kötü film” severlerin arşivlerinde yer vermesi gereken kült bir film. Bayinizden ısrarla isteyiniz.

Link: