Yönetmen sinemaya ilk önceleri oyuncu olarak girer. Daha sonra kötü ünlü yönetmen D’Amato’nun Conan taklidi filmlerinin senaryolarını birlikte yazdılar. Daha sonra Argento’ya kendisine iş vermesi için başvurdu. Tenebre, Phenomena ve Demoni’de yönetmen yapımcılığı yaptı.

1987 yılında D’Amato’nun yapımcı olduğu filmografisindeki en iyi iki filmden biri olan Deliria ile yönetmenliğe başladı. Deliria filmiyle benzerlikler taşıyan Argento’nun Opera’sında ikinci ekip yönetmenliği yaptı. Soavi’nin son iyi filmiyse 1994 yılında yaptığı Dellamorte Dellamore filmidir.

Soavi Deliria’nın senaryosunu Joe D’Amato’nun kötü ünlü filmi Antropophagus’un (1980) da senaryosunu yazan Luigi Montefiore ile ortaklaşa yazmış. Filmin konusu, efsanevi ve esrarengiz İngiliz katil Karındeşen Jack’in öyküsünden esinlenen bir müzikalin provaları sırasında işlenen seri cinayetleri içeriyor. İlk cinayetin müzikali için sansasyonel bir reklam olacağını düşünen hırslı yönetmen, fazla mesai için oyuncuları salona kilitliyor. Tabii katilde aslında içeridedir ve teker teker cinayetlerine devam eder. Salonda görülen ilk cinayet sahnesi oldukça etkileyici. Başına dev bir baykuş kafası giymiş Karındeşen karakterinin bir cinayet sahnesinin provası yapılmaktadır. Sahneye çıkan dev baykuş kafalı kişi, herkesin dehşet içindeki bakışları altında kadın oyuncuyu gerçekten de bıçaklar. Elektrikli testereler, matkaplar gibi çeşitli aletlerle işlenen ve her biri diğerinden kanlı cinayetlerin ardından filmin sonlarına doğru bütün kurbanların cesetlerini sahneye yerleştiren baykuş kafalı katil, etrafta uçuşan kuş tüyleri arasında ve oyunun fon müziği çalarken sahnenin ortasındaki koltukta yerini alır.

Film sanat ve kurban etme arasında bir bağlantı kurulması şeklinde yorumlanabilir.  Kurbanlar katil”sanatçı” tarafından birer estetik nesneye dönüştürülmüşlerdir. Amerikan işi slasherlar kadar iyi bir iş çıkartmış Soavi.

Mario Bava’nın Bay of Blood (aka Twitch of the Death Nerve) filmi gerçek bir slasher efsanesidir. Korku sinemasının bu alt türünün ilk örneklerinden olan film kendisinden sonra birçok filme esin kaynağı olmuştur. Ayrıca türün diğer filmlerine göre  özgün bir senaryo ve güçlü karakterlere sahip bir filmdir.

1971 yapımı film Friday the 13th filminin yönetmeni Sean Cunningham’a  ilham kaynağı olan film diyebiliriz. Zaten zamanında Bava’nın filminin ABD’deki dağıtımı Friday the 13th’ün yapımcıları arasında yer alan Georgetown Productions’ın sahiplerinin gerçekleştirmiş olması tesadüf değil. İki film arasındaki benzerlik konularının ana temasından ziyade mekân bağlamında. Bava’nın filminde Friday the 13th’teki gibi mazide travmatik bir deneyimden dolayı akli dengesi bozulmuş sapık bir katil yok, gözünü para hırsı bürümüş bir dizi aç gözlü saygın şahsiyetin maddi çıkar uğruna birbirlerini haklamaları anlatılıyor. Ama her iki film de yerleşim merkezlerinden uzak, doğanın içindeki bir göl kıyısındaki atıl ama yeniden faaliyete geçirilmesi planlanan bir kamp tesisinde geçiyor ve her iki filmde de bu tesise eğlenmek için gelen bir grup genç canlarından oluyor. Üstelik Bava’nın bu filminin Friday the 13th serisi üzerindeki etkisi sadece ilk filmle sınırlı da değil. Serinin ikinci filmindeki bir cinayet sahnesi Bava’nın filminden birebir kopya çekilmiştir.

Açılıştaki cinayet sahnesinden beklenmedik sona kadar seyirci filmi diken üstünde izliyor. Katilin kim olduğunu bildiğinizi düşünürken bam! Bunu şok edici ve orijinal yollarla yapıyor.

Senaryo iki şüpheli üzerinde yoğunlaşıyor. Kontes’in gayri meşru oğlu ve bir mimar. Kontesin gayri meşru oğlunun karısı ise alkolik bir medyumdur ve kartlarında geleceği görme yetisine sahiptir.

Kontesin kızı ve eşi servetin tamamına sahip olmak için gayri meşru olan erkek kardeşini ortadan kaldırmaya çalışmaktadırlar.

Filmin 60lar ve 80ler deki slasher filmlerinden daha akıllıca olduğundan bahsetmiştim. Fakat şunu belirtmeliyim ki Bava’nın filmografisindeki en favori filmim değil. Filmde bolca kanlı cinayet sahneleri mevcut. Filmin konusunun geçtiği koy bu tarz bir film için oldukça iyi bir lokasyon. A Bay of Blood bir çok giallo unsurunu da barındırıyor. 70lerin başlarındaki en gore filmlerden birisi. Hitchcock’un Psycho’su bu türün ilk örneği olarak kabul edilmekle birlikte Herschell Gordon Lewis’in bazı filmlerinin de bu alt türün ilk örneklerini sergilediğini söyleyebiliriz.

Bava’nın filmdeki renk seçimleri de kırmızı, mavi ve yeşil ağırlıklı. Argento’nun Suspira’da seçtiği renklerde hangi yönetmenden etkilendiğini açık şekilde gösteriyor.

Son olarak filmi bu alt türün fanlarına şiddetle öneriyorum. Hiç sıkılmadan izleyeceğiniz ve filmin sonunda ters köşeye yatacağınız güzel bir yapım.

Filmin konusu özgün, temel olarak insanların para için birbirlerini öldürmesini konu alıyor. Battle Royale filminden etkilenmeler gözden kaçmıyor. Günümüz Reality Show ve BBG yarışmalarına göndermeler de var. Konu, basit olmasına karşın oldukça etkileyici. Japonya’da yapılan bir Reality Show yarışmasına Amerika’dan altı yarışmacı katılır.

Yarışmacılar bir labirentin içinde sağ kalmaya çalışacaklar. Hem kendi aralarında hem de peşlerine düşen üç katili atlatmaya çalışacakları amansız bir yarışa girerler. Peşlerindeki üç katil ise; Chainsaw Charlie, Doctor Ripper,  Preacherman. Slasher filmlerinin acımasız katillerini andırıyorlar. Film boyunca benim en favori katilim Chainsaw Charlie oldu. Yönetmen M. Devereaux film boyunca Reality Show ve yarışma havasını seyirciye çok iyi yansıtmış.

Filmde diyaloglar oldukça eğlenceli ve komik. Seyircinin filmi çok fazla ciddiye almaması isteniyor fakat film yönetmenin tahmininden bile iyi iş yapmış ve ciddiye alınmayı hak ediyor. Fangoria menşeili filmlere çok sıcak bakmasam da bu filmi gerçekten çok sevdim.

Filmdeki karakterler :

Megan: Hukuk öğrencisi.
Davon: Eski bir boksör ve denizci.
Michael: Tam bir serseri.
Brenda: Güzel bir fotomodel.
Rick: Tatlı Sert adam.
Rebecca: Bayanlar içinde en sert olanı. Dövüş sanatlarıyla ilgilenmekte.

80’lerin Slasher filmlerine hayran olduğumu söyleyebilirim. Özellikle tatil temalı olanlarına. Christmas Evil için Kült bir klasik diyebiliriz. Fakat film sadece bir korku filmi olmakla kalmıyor, aynı zamanda bir “Loser”in psikolojik çöküntüsünü anlatıyor.

Kahramanımız Harry’nin rüyalarını Noel Babaya dönüşmek süslüyor. Fakat bu Noel Baba’nın gerçeğinden farkı insanları öldürmekten hoşlanması. Filmin açılış sahnesinde 1947 yılının yılbaşı akşamında  Harry Noel Baba kostümü giymiş babasıyla annesini sevişirken görür (bu Harry için başlı başına bir travma sebebidir; çünkü annesinin babasını Noel Baba ile aldattığını düşünür.) ve kamera birden günümüze döner. Harry bir oyuncak fabrikasında çalışmaktadır. Yeni yılla ilgili her zaman takıntıları olmuştur. Harry gerek iş çevresinde gerekse özel yaşantısında içine kapanık ve hayattan zevk almadan yaşamaktadır. Ta ki bir gün Noel Baba kıyafetiyle bir geyiği öldürene kadar.

“Christmas Evil” çoğu zaman 1984 yapımı Christmas korku filmi “Silent Night, Deadly Night” ile karşılaştırılır. İki film arasında tabii ki benzerlikler var (iki filmde de karakterin çocukluğunda, Noel Baba ile yaşadığı travmatik deneyim ön plana çıkmakta)fakat aslında ikisi de birbirinden tamamen farklı filmler. “Silent Night, Deadly Night” da trashy bir çıplaklık ve şiddet unsurlarını görmek mümkün. “Christmas Evil” da  ise daha az bir şiddet yer almakta. Oldukça dramatik bir film.

Bir çok insana filmin ağır ilerlemesinden şikayetçi, fakat bu bir Slasher olsaydı bu serzenişte haklı olabilirlerdi. Bu bir Slasher film değil kesinlikle ama hatası bir Slasher olarak lanse edilmesi. Doğal olarak filmi bu beklentiyle izleyenler. Hayal kırıklığına uğramış olabilirler. Özellikle ana karakterin oyunculuğu ve sinematografi açısından film tatmin edici.

Son olarak internette gözlemlediğim kadarıyla (bende bu fikre katılıyorum) filmi izleyenlerden bazıları  filmi Taxi Driver’in Christmas versiyonu olarak yorumlamışlardı. Taxi Driver benimde sevdiğim filmlerden ve Harry hakkında düşündüğüm ilk şeylerden birisi de bana Travis Bickle’yi hatırlattığıdır.

Öteki Sinema‘da yazdığım kendi yazımdır.