6 Nisan 2010 tarihinde hayata gözlerini kapatan yönetmenle ilgili o günden beri bir yazı yazmak istiyordum. Biraz geç oldu ama ustaya saygı açısından bir yazı yazmamış olmak da yönetmene büyük bir haksızlık olurdu.

Sexploitation filmlerinin öncülerinden olan yönetmen 60’lar boyunca bu alt türün en iyi örneklerini sergilemiş, 80’lerle birlikte ise yavaş yavaş hardcore porno filmlere de el atmaya başlamıştır.

Nude in Charcoal (1961) filmiyle sinemaya başlayan Sarno, türün en iyi örnekleri olarak sayılan Sin in the Suburbs (1964), Flesh and Lace, The Bed and How to Make It, ve Moonlighting Wives (1966) gibi filmleri iki yıl gibi kısa bir sürede çekmiştir. Işık-gölge oyunları, psiko seksüel anksiyete ve cinsel kimlik gelişimi, filmlerinde sıkça baş vurduğu detaylardır.

Bu dönemde Sarno dönemin sexploitation ve İstismar filmlerinin tanınmış birçok oyuncusuyla çalışmıştır. (Uta Erickson, Dyanne Thorne, Audrey Campbell, Michael Alaimo, Patricia McNair, Tod Moore gibi.)

60’lı yılların sonlarına doğru yönetmen softcore filmlere kaymaya başlamıştı. O dönemlerde bu tarz filmler USA’de yasal olmadığından gizliden gizliye çekiliyordu. Fakat yönetmen gizli saklı bu işleri yapmak istemediğinden olsa gerek 1968 yılında Inga filmini İsveç’te çekti. Vibrations (1968), Passion in Hot Hollows (1969), Daddy, Darling (1970), Young Playthings (1972), Confessions of a Young American Housewife (1974) ve Misty (1975) gibi filmleri USA’de X-rated ibareli olarak vizyona girdi. Yönetmen Danimarka ve İsveç gibi bir çok Avrupa ülkesinde bu türlerde filmler çekmeye devam ederken, Marie Liljedahl, Christina Lindberg, Helli Louise, ve Marie Forså gibi Avrupalı yıldızlarla çalışma fırsatı buldu.

Sarno, ilk gerçek porno filmini ise 1973 yılında (Sleepy Head) çekti. 80’li yıllara kadar birkaç porno filmi daha çeken yönetmen 80’lerdeki video patlamasında kendisini Video piyasası için porno filmler çekerken buldu. Yönetmenliği boyunca Sarno, Harry Reems , Eric Edwards , Jamie Gillis, Marc Stevens, Marlene Willoughby, Gloria Leonard, Sonny Landham, Seka ve Ron Jeremy gibi tanınmış birçok porno oyuncusuyla çalışmıştır.

Öteki Sinema‘da yazdığım yazıdır.

60’ların başında sinemada sleaze ve gore unsurlar yeni yeni görünmeye başlarken, bu üçleme bu unsurları içeren en dikkat çeken istismar filmlerinin başında gelir. Olga filmleri aynı zamanda Jess Franco için de Ilsa serisi açısından büyük bir ilham kaynağı olmuştur.  Beyaz kadın ticareti, uyuşturucu, kaçakçılık, işkence dolu bu seri, çoğu kişi tarafından 30 ve 40’lı yılların klasik exploitation filmlerine bir gönderme şeklinde tanımlanır. Tabii ekstra sleaze unsurlar içererek…

Olga (Audrey Campbell) yerel bir mafya ile bağlantılı çalışan, etrafında kirli işleri yaptırmakta kullandığı kadınların olduğu, bir yer altı çetesinin lideridir. Oldukça zalim, en ufak bir hatayı bile kabul etmeyen Olga, yanındaki kadınları fuhuş yaptırmak ve uyuşturucu ticareti için kullanmaktadır. İstemediği ya da yanlış bir durum olursa kadınlara eziyet etmekten hiç çekinmez. İçlerinden bir kızın muhbirlik yaptığını öğrenir ve gerçekleri öğrenmenin onun için birinci yolu işkencedir.

Olga’s Girls filminin belki de en dikkat çekici özelliği oldukça yaratıcı işkence sahneleri. Ayrıca dönemin güzel mankeni Audrey Campbell oldukça ilginç bir karakter yaratmış. Karakterin zalimliğini gayet iyi yansıtırken, bazı lezbiyen ilişki sahnelerinde kızlara dokunurken ya da öperkenki rahatsız durumu gözden kaçmıyor.

Işık ve gölge oyunlarının gayet başarılı kullanıldığı film, sinematografi açısından düşük bütçesine rağmen oldukça başarılı. Filmle ilgili önemli bir detay da filmin sessiz çekilmiş olması. Hikayesi bir anlatıcı tarafından anlatılan filme karanlık bir belgesel havası vermiş bu özellik. Kullanılan garip kamera açılarıyla farklı bir atmosfer yaratılmış. Fakat çok alakasız sahnelerde örneğin bir anda Tchaikovsky’nin aşk temalı Romeo ve Juliet müziğini duymak gülünç olmuş.

Birkaç gün gibi kısa bir sürede çekilen filmden harika oyunculuklar beklemek anlamsız olur. Fakat dönemin özelliklerini yansıtan, sexploitation türünden hoşlananlar için ideal bir film. Olga serisini izlemeyip merak edenler için de iyi bir başlangıç.

Link:

The Sexplorer ya da bilinen diğer adıyla The Girl From Starship Venus tipik bir İngiliz filmi. Film bir İngiliz filmi olmasına rağmen çekildiği dönemde İngiltere’de çok fazla ilgi görmemiş, fakat Amerika’da özellikle Drive-In sinemalarda ilgiyle karşılanmış. Film softcore erotik sahneler ve tipik İngiliz komedilerinden aşina olduğumuz diyalogları içeriyor.

Filmimiz bir dış ses eşliğinde uzay görüntüleriyle açılıyor. Purple gezegeninden bir araştırma ekibi Dünyamıza araştırma için gelmektedir. Fakat geldikleri uzay aracı alışılmışın dışında, bir UFO değil metal bilye şeklinde bir cisimdir. Bilye yeryüzüne, Londra’nın arka caddelerinde bir su birikintisine iniş yapar. Su ile temas ettikten sonra birden karşımızda Explorer (dönemin Alman erotik modellerinden Monika Ringwald)’ı görürüz. Explorer aniden soluğu bir masaj salonunda alır. Olan bitene yabancı olan Explorer meraklı gözlerle etrafını süzmektedir. Masaj salonu, seks shop, seks filmi gösterimi yapan bir sinema salonunda yaşadığı küçük birkaç maceradan sonra bir çamaşırhanede iyi kalpli Lecher (Mark Jones) ile tanışır. Lecher gidecek yeri olmayan bu tuhaf kadını evine kabul eder. Fakat Explorer geldiği bu yenidünyayı tanımak istemektedir ve onun bu saf halinden faydalanmak isteyen etrafta birçok erkek vardır…

Filmde Explorer’ı yönlendiren erkek dış ses vardır ve telepatik bir şekilde konuşmaktadırlar. Explorer’a ne yapması gerektiğini söylemekte ve onu yönlendirmektedir. Aralarında oldukça komik diyaloglar da geçmekle birlikte filmin sonunda Explorer’ın artık bu sesi dinlemeyişi ve kendini Lecher’ın kollarına bıraktığı sahne ise filmin en feminist sahnesi olarak karşımıza çıkmakta. Explorer burada artık kendine yön veren bir erkeği değil, kendi duygularının sesini dinleyecektir.

Filmde Explorer rolünü canlandıran Monika Ringwald Alman bir model ve bu rol kendisinin ilk ve tek başrolü. Health and Efficiency dergisinin modeli olmasının yanı sıra The Benny Hill Show’da da yer almış.  Her ne kadar The Sexplorer’da başrolü oynasa da bu da onu bir star yapmaya yetmemiş ve 1978’de evlenerek kariyerine son noktayı koymuş.

Filmin yönetmeni Derek Ford ise 70lerde çevirdiği düşük bütçeli seksploitation filmleriyle (The Wife Swappers, Keep It Up, Jack!, What’s Up Nurse) tanınıyor. İngiliz yönetmen kariyerine ilk olarak erkek kardeşi Donald Ford ile televizyon ve radyolar için yazdığı senaryolar ile başlamış. Yönetmenliğe geçişi ise 60ların sonunda yapımcı Stanley Long ile çalışmaya başlamasıyla olmuş. Yönetmenliği 80lerde bırakan Ford, bu tarihten sonra iki kitap yazmış.

Link:

Film çeşitli ülkelerden au pair olarak İngiltere’ye gelmiş dört kızın maceralarını konu alıyor. Tabii ki dadılık değil, seks maceralarını. Kızlardan birisi Alman, biri Çinli, diğerleri ise İsveçli ve Danimarkalıdır. Randi (Gabrielle Drake), Anita (Astrid Frank), Nan Lee (Me Me Lai) ve Christa (Nancy Wait) aynı gün Londra’ya au pair olarak gelirler ve başlarından komik, seksi maceralar geçer.

Dönemin İngiltere’sinde henüz hard core porno filmleri izlemek mümkün değilken bu tarz filmler oldukça revaçtaydı. Yani Benny Hill tarzı bir komedi anlayışı ve içinde bolca çıplak güzel kızın olduğu görüntüler. Her ne kadar aradan geçen kırk yıldan sonra çoğu izleyiciye göre bu tarz ucuz gelse de, döneminde oldukça popüler olup talep gören bir tarzdı. Au Pair Girls filmi için şunu belirtmekte fayda var ki film bolca çıplaklık içeriyor seks değil.

Yönetmen Val Guest İngiliz film endüstrisinde oldukça saygın bir figür. Diğer birçok saygın yönetmen ve oyuncu gibi 1970lerde, o da dönemin furyası olan seks komedilerine el atmış, atmak zorunda kalmış. Au Pair Girls’den iki yıl sonra ise kendisine büyük bir başarı getiren Confessions of a Window Cleaner isimli, aynı tarzda filmin yönetmenliğini yapmış.

Filmle ilgili bir ayrıntı ise filmde Çinli kızı oynayan Me Me Lai’nin, oynadığı cannibal filmleriyle oldukça ün yapmış bir aktrist olması. ‘Man From Deep River’, ‘The Last Cannibal World’ ve ‘Eaten Alive’ bu filmlerden bazıları. Au Pair Girls ise Me Me Lai’nin oynadığı cannibal olmayan nadir rollerden birisi.

Link:

Japonya’daki sansür sistemi kadın ve erkeğin cinsel birleşmesini ve cinsel organlarının görünmesini yasaklamıştı. Filmlerde bu kareler flulaştırılarak gösteriliyordu. Fakat bu sansür sistemi belkide kadına karşı uygulanan en sert sadomazoşist arzuları gösteren sahnelere izin veriyordu.

Pembe filmleri kendi içlerinde ikiye ayırmak mümkün: Pinku Eiga ve Pinku Violance. Pinku Eiga’da kadına olan şiddet cinsellikle yoğrulurken Pinku Violance filmlerinde ise yine aşırı cinsellik ve kadına karşı şiddetin yanında bu şiddete maruz kalan kadınların kanlı intikam hikayeleri de anlatılmaktadır.

Sansür sistemi bu tarz filmlerin Japonya’nın dünya üzerindeki prestijini zedeleyeceği düşüncesiyle yurt dışında dağıtımına ve festivallerde gösterilmesine izin vermiyordu. Meraklıları dışında uzun bir süre sinemaseverler bu filmlerden ya haberdar olamadı ya da haberdar olduğu halde ulaşamadı. 90′lı yılların sonu ve 2000′li yılların başından itibaren bazı Amerikan video şirketlerinin bu filmleri DVD olarak piyasaya sürmesi ve internetle birlikte bilgiye ulaşılabilirliğin artmasıyla birlikte dünya pazarında Pinku filmlerine olan ilgi de çığ gibi büyümeye başlamıştır.

Bu dönemde birçok yönetmen ön plana çıkıyordu ki bunlardan en önemlileri Noburo Tanaka, Tatsumi Kumashiro, Koji Wakamatsu’nun da aralarında bulunduğu bir dizi yönetmendir. Pinku Eiga filmlerinin ilk örneklerine baktığımızda filmlerin erotizm dışında birçok politik (Amerikan karşıtı politikalar) ve psikolojik (özellikle Freudcu) unsur içerdiğini söylemek mümkün.

Japonyayı saran bir diğer Pembe dalga ise Pinku Violance filmleri furyasıdır. Özellikle seks ve kılıç kullanan samuray kadınlar üzerine yoğunlaşıyordu. Bu filmler son derece stilize fakat kalitesiz B-Film özelliklerini taşıyan ve kadın sömürüsü ve şiddete uğrayan kadının intikam alması üzerine kurgulanıyordu. Ayrıca yakın dönemde Tarantino gibi yönetmenleri de etkisi altına alan bu filmler yönetmenin Kill Bill ve Death Proof gibi başarılı yapımlara imza atmasında en büyük ilham kaynağı oluyordu.

İlk dönem Japon Pembe filmlerine baktığımızda Amerikan Sexploitation filmlerinden farklı olarak yukarıda da belirttiğim gibi sosyal mesajlar içerdiğini söylemek mümkün. Pembe dalganın ilk filmi  yönetmenliğini Satoru Kobayashi’nin yaptığı 1962 yapımı Flesh Market (Nikutai no Ichiba) filmidir. İlk büyük bütçeli Pembe film ise Tetsuji Takechi imzalı Daydream’dir. Daha sonra Takechi’nin 1965 yılında çektiği Black Snow filmi ise yönetmenin işlediği politik konular (Amerikan karşıtı söylemler) yüzünden başını oldukça büyük belalara sokacak; fakat yönetmen bu olaylardan aklanacaktır. Hiroshi Mukai, Kinya Ogawa ve Shinya Yamamoto ilk dönemin en iyi yönetmenleridir.

60’lı yılların sonlarına doğru yine yukarıda belirttiğim gibi Japonya’nin en büyük film şirketlerinden Nikkatsu’nun softcore filmlere el atmasıyla birlikte 1967 ve 1974 yılları arasında bu filmler altın çağını yaşayacaktı. Yine 70’li yıllarla birlikte Sukeban serileri ile birlikte Pinku Violance dalgası bu tarz filmlerin ve film şirketlerinin ömrünü bir süre daha uzatacaktır.

80’li yıllara geldiğimizde ise bu tarz filmlerin piyasadaki pazar payının gittikçe gerilediğini söylemek mümkün. Bunun en büyük nedenleri Japonya’nın video sektöründe öncü ülkelerden biri olması, sansür yasalarında ki katı tutumun giderek yumuşaması ve ülkeye giren yabancı film sayısındaki artışı gösterebiliriz. Zaten 80’lerdeki bu kötü gidişten sonra 1993 yılında en büyük Pembe film şirketlerinden biri olan Nikkatsu o dönemde iflas ettiğini duyurmuş fakat daha sonra piyasaya tekrar geri dönmüştür.

Belli Başlı Pembe Film Yönetmenleri

•    Yasuharu Hasebe
•    Ryuichi Hiroki
•    Toshiharu Ikeda
•    Yutaka Ikejima
•    Takashi Ishii
•    Teruo Ishii
•    Shunya Itō
•    Satoru Kobayashi
•    Kazuo “Gaira” Komizu
•    Masaru Konuma
•    Minoru Kunizawa
•    Kiyoshi Kurosawa
•    Tatsumi Kumashiro
•    Yoshimitsu Morita
•    Giichi Nishihara
•    Koyū Ohara
•    Kazuhiro Sano‎
•    Hisayasu Satō
•    Toshiki Satō
•    Chūsei Sone
•    Masayuki Suo
•    Norifumi Suzuki
•    Yūji Tajiri
•    Tetsuji Takechi
•    Yōjirō Takita
•    Noboru Tanaka
•    Takechi Tetsuji
•    Toshiya Ueno
•    Kōji Wakamatsu
•    Yumi Yoshiyuki
•    Takahisa Zeze

Ünlü Pembe Film Oyuncuları

•    Asami
•    Yumika Hayashi
•    Reiko Ike
•    Sakurako Kaoru
•    Tamaki Katori
•    Junko Miyashita
•    Reiko Oshida
•    Kazuko Shirakawa
•    Maki Tomoda
•    Miki Sugimoto
•    Naomi Tani
•    Noriko Tatsumi

Bazı Pembe Film Örnekleri

•    The Bite (Mukai, 1966)
•    The Embryo Hunts In Secret (Wakamatsu, 1966)
•    Slave Widow (Watanabe, 1967)
•    Absolutely Secret: Girl Torture (Komori, 1968)
•    Go, Go Second Time Virgin (Wakamatsu, 1969)
•    Ecstasy of the Angels (Wakamatsu, 1972)
•    Entrails of a Virgin (Komizu, 1986)
•    Sexy Battle Girls (Watanabe, 1986)
•    S&M Hunter (Kataoka, 1986)
•    Keep on Masturbating: Non-Stop Pleasure (Ueno, 1994)
•    Blissful Genuine Sex: Penetration! (Toshiki Satō, 1995)
•    Rafureshia (Hisayasu Satō, 1995)
•    Adultery Diary: One More Time While I’m Still Wet (Toshiki Satō, 1996)
•    I Thought About You (Kitazawa, 1997)
•    Office Lady Love Juice (Tajiri, 1999)
•    Sad and Painful Search: Office Lady Essay (Araki, 2000)
•    Apartment Wife: Moans from Next Door (Toshiki Satō, 2001)
•    A Saloon Wet with Beautiful Women (Kashihara, 2002)
•    Ambiguous (Ueno, 2003)
•    The Glamorous Life of Sachiko Hanai (Meike, 2003)
•    A Lonely Cow Weeps at Dawn (Gotō, 2003)
•    Lunch Box (Imaoka, 2004)
•    Tsumugi (Takahara, 2004)
•    Frog Song (Imaoka, 2005)
•    Miss Peach: Peachy Sweetness Huge Breasts (Yoshiyuki, 2005)
•    Big Tit Sisters: Blow Through the Valley (Yoshiyuki, 2006)
•    Fascinating Young Hostess: Sexy Thighs (Takehora, 2006)
•    Molester’s Train: Sensitive Fingers (Kato, 2007)
•    New Tokyo Decadence – The Slave (Osamu Satō, 2007)
•    Women… Oh, Women!‎ (Takechi, 1963)
•    Daydream (Takechi, 1964)
•    Front Row Life (Kumashiro, 1968)
•    Ukiyo-e Cruel Story (Takechi, 1968)
•    Daydream (Takechi, 1981)

Nikkatsu “Roman Porno” Filmleri

•    Flower and Snake (Konuma, 1974)
•    Wife to be Sacrificed (Konuma, 1974)
•    A Woman Called Sada Abe (Tanaka, 1975)
•    Assault! Jack The Ripper (Hasebe, 1976)
•    Cloistered Nun: Runa’s Confession (Konuma, 1976)
•    Tattooed Flower Vase (Konuma, 1976)
•    Erotic Diary of an Office Lady (Konuma, 1977)
•    Angel Guts (9-film series, 1978-1994)
•    Woman with Red Hair (Kumashiro, 1979)
•    Zoom In: Rape Apartments (Naosuke Kurosawa, 1980)
•    Time Escapade: 5 Seconds Til Climax (Takita, 1986)
•    Itoshino Half Moon (Takita, 1987)

Toei “Pinky violence” Filmleri

•    Terrifying Girls’ High School (4-film series, 1972-1973)
•    Girl Boss Guerilla (Norifumi Suzuki, 1972)
•    Sex & Fury (Norifumi Suzuki, 1973)
•    Terrifying Girls’ High School: Lynch Law Classroom (Norifumi Suzuki, 1973)
•    School of the Holy Beast (Norifumi Suzuki, 1974)

Film orijinal Emmanuelle filmine her ne kadar konu bakımından sadık kalsa da, orijinalinden daha sert bir filmdir. Bu arada şunu da belirtmekte fayda var ki, orijinal filmden bir farkı da yasal zorlukların önüne geçmek adına filmin isminde ufak bir hileye başvurulup bir “m” in kaldırılmasıdır.

Laura Gamser filmde bir fotoğrafçı olan Emanuelle’yi oynuyor. Emanuelle bir iş için Afrika’ya gider. Aslında bu sebepsiz bir gezidir. Emanuelle genelde bütün gününü partilerde, havuzda ve seks yaparak geçirir.

Film bir Sexploitation klasiği ve sinematografi oldukça iyi. Ayrıca Afrika’nın vahşi yaşamını gösteren oldukça güzel görüntüler içermekte. Ve Nico Fidenco’nun müzikleri de filmin ucuzluğuna ayrı bir hava katmış.Aslında film Laura Gamser’in bir şovu, filmi başından sonuna izlenir kılıyor. Fransızlar’ın Emmanuelle ve İtalyanlar’ın Emanuelle filmlerine baktığımızda iki filmde de saçma diyaloglar, basit oyunculuklar görmek mümkün. Bana göre İtalyanlar’ın Emanuelle serileri daha ilgi çekici ve izlemeye değer. Ayrıca filmdeki Emaneulle’nin siyahî bir oyuncu olması da filmin ilgi çekiciliğini arttırıyor. Filmin yönetmeni Bitto Albertini iki Emanuelle serisi ile yetinirken bu seriden en çok faydalanan Joe D’Amato olmuştur.  Joe D’Amato filmografisini birçok Emanuelle serisi ile süslemiştir.   Bunlardan bazıları Emanuelle nera: Orient reportage (Emanuelle in Bangkok), Emanuelle in America, Emmanuelle Goes Japanese, Emanuelle Around the World, Emanuelle and the Last Cannibals… Bunun yanı sıra Laura Gamser Joe D’Amato’nun birçok sexploitation filminde oynamıştır.

Film için Emanuelle (İtalyan) serileri içerisinde en iyisi diyemem, ama bu kült seriye başlamak için yanlış bir tercih de sayılmaz.

- Anchor (Russ Tamblyn in Satan Sadists, 1969)

B filmlerinin ustası Al Adamson 60lar ve 70ler boyunca içinde korku, blaxploitation ve sexploitation türlerini barındıran birçok film yaptı. Satan’s Sadists ise biker türüne giriş yaptığı ve 60ların sonuna doğru oldukça popüler olmuş bir filmi. Adamson filmi 1 hafta gibi kısa bir sürede ve oldukça düşük bir bütçeyle çekmiş. Ayrıca belirmekte yarar var ki eğlenceli bir biker filmi değil bu.

Filmin başrolünde Amerikan filmlerinin efsane ismi Russ Tamblyn’i Satan’s Sadists adlı acımasız bir motosiklet çetesinin lideri olarak görüyoruz. Tamblyn çetesiyle beraber California çölünde ilerlerken, umulmadık bir anda eski bir denizci olan ve Vietnam’dan yeni dönmüş Johnny ( Gary Kent ) ile karşılaşır ve bu andan itibaren şansları değişmeye başlar.

Russ Tamblyn dışında filmdeki diğer oyuncuların performansları vasatın üzerine çıkamamış. Filmde ayrıca yönetmenin karısı Regina Carrol’u da “Freak Out Girl” olarak Tamblyn’in kız arkadaşı rolünde birkaç unutulmaz sahnede izliyoruz.

Ayrıca film,  aynı dönemde California’da işlenen Manson katliamına da göndermeler yapıyor. Satan’s Sadists dönemin asi ruhlu, özgürlükçü gençliğini karakterize etmeye çalışsa da komik olmaktan kurtulamamış.

Filmin yönetmeni Al Adamson yakın çekimlere  sıkça başvurmuş. Bunun yanı sıra Kaliforniya çöllerinden güzel yol manzaraları resmetmiş. Ayrıca Harley Hatcher tarafından yapılmış film müzikleri de oldukça güzel.

Film için muhteşem demek mümkün değil; ama siz de benim gibi düşük bütçeli biker filmlerinden hoşlanıyorsanız bu filmden zevk alacaksınız.

The Exorcist’in başarısından sonra çekilen klonları içinde bence en ilginç olanı. Çünkü bu filmde kurbanımız sağa sola yapışkan boyalar fırlatmıyor, merdivenden akrobatik hareketler yaparak inmiyor. Yaptığı şey sadece mastürbasyon yapmak.

Etkileyici kasta ve muhteşem İtalya görüntülerine rağmen film kimilerine göre oldukça sıkıcı bana göre ise oldukça zevkli ve ilginç bir deneyimdi.

Kısaca filmin konusu şöyle: Danila (Stella Carnacina) bir sanat öğrencisidir. Restore edeceği heykeli görmek üzere eski bir kiliseye gider. Heykel 15. yüzyıldan kalma ahşap bir İsa heykelidir. Danila heykeltıraşın yarattığı ustalık dolu bu heykelden çok etkilenir; çünkü heykel gerçek gibi görünmektedir. Bu arada Danila ailesiyle yaşamaktadır.

Annesi Luisa  (Lucretia Love) ve babası Mario (Chris Avram). Ahşap heykel bir süre sonra bir insan formuna kavuşur (Ivan Rassimov) ve Danila’ya cinsel ve manevi anlamda sahip olur. Artık Danila onun koyduğu kurallara göre hareket etmeye başlar. Bu arada şunu da belirtmek gerekir ki Exorcist Luigi Pistilli’nin performansı oldukça kuvvetli; fakat özellikle son sahnedeki şeytan çıkarma sahneleri oldukça amatör. Buna karşın filmdeki satanik ayin ve stigmata sahneleri ise gayet başarılı.

Filmde tempo özellikle son 45 dk. düşmekte ve filmi eleştirenlerinde en çok üzerinde durdukları noktada bu. Ama benim gibi Ucuz Avrupa sexploitation filmlerini seviyorsanız bu filmden keyif alacaksınız.

Öteki Sinema‘da yazdığım kendi yazımdır.