Filmde başrolde yer alan striptizci Sayuri Ichijo kendisini oynuyor. Ayrıca Ichijo dışında Kazuka Shirakawa ve Hiroko Isayama yer alıyor. Oyuncu kadrosunda yer alan Kazuka Shirakawa 70ler boyunca Nikkatsu Roman Porno filmlerinde yer almış bir aktris. Nikkatsu’nun Roman Porno serisinin ilk filmi 1971 yapımı Apartment Wife da yer alan oyuncu, Nikkatsu Kraliçesi olarak gösteriliyor. Yönetmen Tatsumi Kumashiro ise yaptığı Roman Porno filmleri ile üne kavuşmuş bir yönetmen. Ichijo’s Wet Lust dışında The Woman with Red Hair (1979) filmleriyle ödül kazanmış. Ichijo’s Wet Lust Roman Porno serisi filmler içerisinde en başarılılarından biri olarak gösteriliyor.

Yukarıda da bahsettiğim gibi filmde gerçek hayatta da ünlü bir striptizci olan Sayuri Ichijo kendisini oynuyor. Filmde Ichijo’nun iki erkek arasında geçen ilişkisi konu alınıyor. Erkek arkadaşı ve çalıştığı striptiz kulübünün patronu arasındaki ilişki. Ichijo yaptığı işi bir sanat olayına dönüştürme çabası içinde ve bu da yasallık sınırlarını zorlamakta. Harumi (Hiroko Isyama) de genç bir striptizci ve Ichijo’yu başarı olarak geçmeye kararlı. Artık striptizin dozu iyice artınca polisle sürekli sorunlar çıkmaya başlıyor. Her ne kadar filmin ismi Ichijo’yu ön plana çıkarsa da Isayam da kesinlikle Ichijo kadar ön planda ve başarılı.

Ichijo’s Wet Lust gösterildiği dönem box-office de büyük bir başarı yakalamış. Hakkında yapılan olumlu eleştirilerin de bunda katkısı büyük şüphesiz. Film eleştirileri yapan Kinema Junpo (Kinema Junpo, 1919 yılında yayın hayatına başlamış Japonya’da oldukça popüler bir sinema dergisi) yönetmen Tatsumi Kumashiro’ya bu filmiyle 1972 yılının En İyi Yönetmen ve En İyi Senaryo ödüllerini vermiş. Aynı zamanda Harumi’yi canlandıran Hiroko Isayama da aynı gazeteden En İyi Aktris ödülünü almış. Eleştirilerin bu denli olumlu olması filmin bir anlamda büyük saygınlık kazanmasına sebep olmuş ve film 1999 yılında yine Kinema Junpo tarafından 20. yüzyılın en iyi 100 Japon filmi arasında gösterilmiş.

Ichijo’s Wet Lust, yönetmen Tatsumi Kumashiro’nun ikinci Roman Porno filmi. Bir seks çalışanının hayatını konu alan filmler yönetmenin başlıca konusunu oluşturmuş. İlk filminde de yine bir striptizciyi konu alan yönetmen, ilk işinde pek başarılı olamamış. 1974 yılında Ichijo’s Wet Lust’ın gayri resmi devamı niteliğinde olan Wet Lust: Twenty One Strippers’da da yine aynı konuyu ele almış. Hatta bu film selefinden daha başarılı olmuş. Ardından 1984 yılında da Madoka Mika: The Woman Who Wets Her Finger’ çekmiş.

Ichijo’nun şovlarında yaptığı izleyiciler arasından seçilen kişilere büyüteçli gözlükler vererek genital muayene yapması, Japon pornografisinin maruz kaldığı sansür nedeniyle filmde gösterilememiş fakat diğer lezbiyen mastürbasyonu ya da kendi üzerine sıcak balmumu damlatması gibi sahneler filmde yer alıyor. Yönetmenin sansüre karşı oldukça mücadele verdiği film, Roman Porno türünün en iyilerinden birisi.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Şirket birçok farklı türde filmler çekmiş ve hala çekmektedir. Ancak 1970lerin ve 1980lerin çoğunda sırf şirket masraflarını karşılayabilmek için roman porno (romance sözcüğünün kısaltması) dedikleri bir türde filmler çekmişlerdir. “Pinku Eiga”nın aksine Nikkatsu filmleri yüksek bütçeler ve prodüksiyon değerlerinde çekilmiştir ve yapımlarda toplumun tanıdığı, çoğu televizyonlarda ve ulusal filmlerde oynamış aktrisler yer almıştır.

Nikkatsu’nun soft porno anlamına gelen kendi terimi “Roman porno” idi. Romantik porno şeklinde bir terimin Japon-İngiliz tarzı kısaltmasıdır.

Nikkatsu, 10 Eylül 1912’de birçok prodüksiyon şirketi ve tiyatronun bir vakıf altında birleştirildiği bir dönemde kuruldu. Shozo Makino ve oğlu Masahiro Makino gibi birçok tanınmış yönetmeni bünyesinde bulundurdu.

İkinci Dünya Savaşı esnasında hükümet 1941’e kadar kurulmuş 10 film şirketinin iki şirket altında birleşmesini emretti. Eski Nikkatsu çalışanı ve Daiei kurucusu Masaichi Nagata karşı bir teklif ile 4 şirket altında birleşimi önerdi ve bu öneri kabul edildi. Nikkatsu, Shinko ve Daito adında en zayıf iki şirket ile birleştirilmişti. Her şirkete bir değer biçmek için kurulan komite kasıtlı olarak Nikkatsu’nun değerini düşük gösterdi ki bu prodüksiyon şirketlerinin başına Shinko’nun geçmesine neden oldu. Yenilenen Nikkatsu varlığını sürdürmeye devam etti fakat tüm film prodüksiyonları durdu.

Savaş sonrası film endüstrisi hızla gelişti ve 1951 yılında Nikkatsu genel müdürü Kyusaku Hori yeni bir film stüdyosu yapmaya başladı. Tokyo Keizai Üniversitesi mezunu Hori, yönetici olarak çalıştığı Sanno Otelinden (Sanno Park Tower olarak yeniden inşa edilmiştir) ayrıldıktan sonra 1951 yılında Nikkatsu’ya katılmıştı. Hori’nin yönetimindeki Nikkatsu, Japon sinemasının “altın çağı” olarak nitelendirilir.

Şirket 1954 yılında yeniden filmler çekmeye başladı. Shochiku şirketinden Shohei Immamura ve Sijun Suzuki gibi yardımcı yönetmenler, bir ya da iki yıl içerisinde tam yönetmen pozisyonuna getirilecekleri sözüyle Nikkatsu’ya geldiler.

Şirket birçok samuray ve tarihi dram filmi çekti fakat 1960 yılına kadar kaynaklarını gençlik dramlarına, komediye, aksiyon ve gangster filmlerine ayırmaya karar verdiler. 1950lerin sonlarından 1971’e kadar gençlere hitap eden yüksek bütçeli aksiyon filmleri ile tanındılar. Bünyelerinde Yujiro Ishihara, Akira Kobayashi, Joe Shishido, Tetsuya Watari, Ruriko Asaoka, Chieko Matsubara, Meiko Kaji ve Tatsuya Fuji gibi yıldızları çalıştırdılar. Yönetmen Shohei Imamura kariyerine burada başladı ve 1958 ile 1966 yılları arasında Pigs and Battleships (1961), The Insect Woman (1963) ve The Pornographers (1966) gibi yapımlarla tanındı.

1971 yılına kadar televizyonun yaygınlaşması, film endüstrisi üzerinde büyük bir yük oluşturdu ve Nikkatsu kar etmeye devam etmek için seks, vahşet, sado-mazo ve romantizme ağırlık veren roman porno ve pembe filmlere yöneldi. Hori şirketin bu tarz yönelimleri üzerine istifa etti ve birçok film yıldızı ile yönetmen şirketten ayrıldı. Yasuharu Hasebe, Keiichi Ozawa, Shogoro Nishimura ve Koreyoshi Kurahara gibi birkaç yönetmen kaldı. Şirket Tatsumi Kumashiro, Masaru Konuma ve Chusei Sone gibi yönetmenlerin yetiştirilmesine tanıklık etti.

Bugün Nikkatsu birçok türde film yapan bir şirkettir ve artık adult yapımlara itibar etmemektedir.

Tolga DEMİRTAŞ (tolga@iyikotufilm.com)

Yasuharu Hasebe, Pink filmlerin bir alt türü olan Violent Pink türünde yaptığı filmlerle tanınan bir yönetmen. Assault! Jack the Ripper’ın dışında, Rape! (1976), Rape! 13th Hour (1977) ve Raping! (1978) yönetmenin bu türde yaptığı bazı filmler. Nikkatsu ile çalışmaya başlaması ise 1958 yılına dayanıyor. İlk olarak yönetmen Seijun Suzuki’nin sekiz sene yardımcılığını yapan Hasebe, tek başına ilk olarak Black Tight Killers (1966) filmini çekiyor. 70’lerin başında televizyon için işler yapan yönetmen, 1974 yılında Naked Seven ile Nikkatsu’ya dönüş yapıyor. 1976 yılında Nikkatsu yönetmene Pink filmler için yeni bir alt tür yaratmasını teklif ediyor. Seks filmlerinde pek başarılı olmadığını düşünen yönetmen önce tereddüt etse de kabul ediyor ve Nikkatsu’yu filmlerinde bolca kan kullandığı konusunda uyarmayı da ihmal etmiyor. Nikkatsu film şirketi ise Roman Porno filmlerinin bu yeni yönetmenini yaratıcılığında özgür bırakmaya karar veriyor ve Hasebe kariyerinin belki de en başarılı filmlerini bu türde veriyor.

Assault! Jack the Ripper Yasuharu Hasebe’nin 1976 yılında yaptığı üç Violent Pink filminden ikincisi. Kendisine göre içlerinde en başarılısı Rape!, fakat senarist Chiho Katsura içlerinde en iyisinin Assault! Jack the Ripper olduğunu düşünüyor. En iyi eleştirileri de zaten bu film toplamış. Özellikle en fazla aldığı övgü ise Hasebe’nin Assault! Jack the Ripper’da kan ve seks arasında çok iyi bir denge kurduğu yönünde.

Filmin kadın başrol oyuncusu Tamaki Katsura yönetmen ile görüşmeye gittiğinde Hasebe, oyuncunun uzun olan saçlarını, filmdeki karakterin Afro permalı bir saç modeline sahip olmasını söylüyor. Oyuncu her ne kadar bunun kendisinin kariyerini bir süreliğine kısıtlayıcı bir etken olduğunu düşünse de yine de kabul ediyor. Genellikle oynadığı diğer filmlerde yan karakterleri canlandıran Katsura, bu filmdeki başrol performansıyla Japan Academy Prize’da En İyi Kadın Oyuncu ödülünü alıyor.

Filmin konusuna gelecek olursak kısaca şöyle; bir restoranda çalışan iki genç yanlışlıkla bir otostopçunun ölümüne sebep olduktan sonra, adam öldürmenin, tecavüzün ve işkencenin ortak zevkleri olduğuna karar verir ve onlar için bir çeşit alem başlar. Özellikle cinayet işledikten sonra yaptıkları seks onlara büyük zevk verir. Rastgele seçtikleri yabancılara yaptıkları işkenceler onlar için bir tür afrodizyak etkisi göstermektedir.

Filmdeki tecavüz ve seksüel şiddet sahneleri insanı huzursuz edecek türden. Oyuncuların performansları ise oldukça başarılı. Belki filmle ilgili tam oturmadığını düşündüğünüz şey filmin Jazz soundtracki olabilir. Fakat film kesinlikle yapılmış en iyi pinku violence filmlerinden biri.

Assault! Jack the Ripper kesinlikle herkese hitap edecek bir film değil. Ama Asya korku sinemasını sevenler, şiddet ve seksin çok iyi harmanlandığı bu filmi mutlaka izlemeli. Ana amacı olan izleyiciyi şok etme ve rahatsızlık vermeyi kesinlikle çok iyi becermiş bir film.

Link:

Japonya’daki sansür sistemi kadın ve erkeğin cinsel birleşmesini ve cinsel organlarının görünmesini yasaklamıştı. Filmlerde bu kareler flulaştırılarak gösteriliyordu. Fakat bu sansür sistemi belkide kadına karşı uygulanan en sert sadomazoşist arzuları gösteren sahnelere izin veriyordu.

Pembe filmleri kendi içlerinde ikiye ayırmak mümkün: Pinku Eiga ve Pinku Violance. Pinku Eiga’da kadına olan şiddet cinsellikle yoğrulurken Pinku Violance filmlerinde ise yine aşırı cinsellik ve kadına karşı şiddetin yanında bu şiddete maruz kalan kadınların kanlı intikam hikayeleri de anlatılmaktadır.

Sansür sistemi bu tarz filmlerin Japonya’nın dünya üzerindeki prestijini zedeleyeceği düşüncesiyle yurt dışında dağıtımına ve festivallerde gösterilmesine izin vermiyordu. Meraklıları dışında uzun bir süre sinemaseverler bu filmlerden ya haberdar olamadı ya da haberdar olduğu halde ulaşamadı. 90′lı yılların sonu ve 2000′li yılların başından itibaren bazı Amerikan video şirketlerinin bu filmleri DVD olarak piyasaya sürmesi ve internetle birlikte bilgiye ulaşılabilirliğin artmasıyla birlikte dünya pazarında Pinku filmlerine olan ilgi de çığ gibi büyümeye başlamıştır.

Bu dönemde birçok yönetmen ön plana çıkıyordu ki bunlardan en önemlileri Noburo Tanaka, Tatsumi Kumashiro, Koji Wakamatsu’nun da aralarında bulunduğu bir dizi yönetmendir. Pinku Eiga filmlerinin ilk örneklerine baktığımızda filmlerin erotizm dışında birçok politik (Amerikan karşıtı politikalar) ve psikolojik (özellikle Freudcu) unsur içerdiğini söylemek mümkün.

Japonyayı saran bir diğer Pembe dalga ise Pinku Violance filmleri furyasıdır. Özellikle seks ve kılıç kullanan samuray kadınlar üzerine yoğunlaşıyordu. Bu filmler son derece stilize fakat kalitesiz B-Film özelliklerini taşıyan ve kadın sömürüsü ve şiddete uğrayan kadının intikam alması üzerine kurgulanıyordu. Ayrıca yakın dönemde Tarantino gibi yönetmenleri de etkisi altına alan bu filmler yönetmenin Kill Bill ve Death Proof gibi başarılı yapımlara imza atmasında en büyük ilham kaynağı oluyordu.

İlk dönem Japon Pembe filmlerine baktığımızda Amerikan Sexploitation filmlerinden farklı olarak yukarıda da belirttiğim gibi sosyal mesajlar içerdiğini söylemek mümkün. Pembe dalganın ilk filmi  yönetmenliğini Satoru Kobayashi’nin yaptığı 1962 yapımı Flesh Market (Nikutai no Ichiba) filmidir. İlk büyük bütçeli Pembe film ise Tetsuji Takechi imzalı Daydream’dir. Daha sonra Takechi’nin 1965 yılında çektiği Black Snow filmi ise yönetmenin işlediği politik konular (Amerikan karşıtı söylemler) yüzünden başını oldukça büyük belalara sokacak; fakat yönetmen bu olaylardan aklanacaktır. Hiroshi Mukai, Kinya Ogawa ve Shinya Yamamoto ilk dönemin en iyi yönetmenleridir.

60’lı yılların sonlarına doğru yine yukarıda belirttiğim gibi Japonya’nin en büyük film şirketlerinden Nikkatsu’nun softcore filmlere el atmasıyla birlikte 1967 ve 1974 yılları arasında bu filmler altın çağını yaşayacaktı. Yine 70’li yıllarla birlikte Sukeban serileri ile birlikte Pinku Violance dalgası bu tarz filmlerin ve film şirketlerinin ömrünü bir süre daha uzatacaktır.

80’li yıllara geldiğimizde ise bu tarz filmlerin piyasadaki pazar payının gittikçe gerilediğini söylemek mümkün. Bunun en büyük nedenleri Japonya’nın video sektöründe öncü ülkelerden biri olması, sansür yasalarında ki katı tutumun giderek yumuşaması ve ülkeye giren yabancı film sayısındaki artışı gösterebiliriz. Zaten 80’lerdeki bu kötü gidişten sonra 1993 yılında en büyük Pembe film şirketlerinden biri olan Nikkatsu o dönemde iflas ettiğini duyurmuş fakat daha sonra piyasaya tekrar geri dönmüştür.

Belli Başlı Pembe Film Yönetmenleri

•    Yasuharu Hasebe
•    Ryuichi Hiroki
•    Toshiharu Ikeda
•    Yutaka Ikejima
•    Takashi Ishii
•    Teruo Ishii
•    Shunya Itō
•    Satoru Kobayashi
•    Kazuo “Gaira” Komizu
•    Masaru Konuma
•    Minoru Kunizawa
•    Kiyoshi Kurosawa
•    Tatsumi Kumashiro
•    Yoshimitsu Morita
•    Giichi Nishihara
•    Koyū Ohara
•    Kazuhiro Sano‎
•    Hisayasu Satō
•    Toshiki Satō
•    Chūsei Sone
•    Masayuki Suo
•    Norifumi Suzuki
•    Yūji Tajiri
•    Tetsuji Takechi
•    Yōjirō Takita
•    Noboru Tanaka
•    Takechi Tetsuji
•    Toshiya Ueno
•    Kōji Wakamatsu
•    Yumi Yoshiyuki
•    Takahisa Zeze

Ünlü Pembe Film Oyuncuları

•    Asami
•    Yumika Hayashi
•    Reiko Ike
•    Sakurako Kaoru
•    Tamaki Katori
•    Junko Miyashita
•    Reiko Oshida
•    Kazuko Shirakawa
•    Maki Tomoda
•    Miki Sugimoto
•    Naomi Tani
•    Noriko Tatsumi

Bazı Pembe Film Örnekleri

•    The Bite (Mukai, 1966)
•    The Embryo Hunts In Secret (Wakamatsu, 1966)
•    Slave Widow (Watanabe, 1967)
•    Absolutely Secret: Girl Torture (Komori, 1968)
•    Go, Go Second Time Virgin (Wakamatsu, 1969)
•    Ecstasy of the Angels (Wakamatsu, 1972)
•    Entrails of a Virgin (Komizu, 1986)
•    Sexy Battle Girls (Watanabe, 1986)
•    S&M Hunter (Kataoka, 1986)
•    Keep on Masturbating: Non-Stop Pleasure (Ueno, 1994)
•    Blissful Genuine Sex: Penetration! (Toshiki Satō, 1995)
•    Rafureshia (Hisayasu Satō, 1995)
•    Adultery Diary: One More Time While I’m Still Wet (Toshiki Satō, 1996)
•    I Thought About You (Kitazawa, 1997)
•    Office Lady Love Juice (Tajiri, 1999)
•    Sad and Painful Search: Office Lady Essay (Araki, 2000)
•    Apartment Wife: Moans from Next Door (Toshiki Satō, 2001)
•    A Saloon Wet with Beautiful Women (Kashihara, 2002)
•    Ambiguous (Ueno, 2003)
•    The Glamorous Life of Sachiko Hanai (Meike, 2003)
•    A Lonely Cow Weeps at Dawn (Gotō, 2003)
•    Lunch Box (Imaoka, 2004)
•    Tsumugi (Takahara, 2004)
•    Frog Song (Imaoka, 2005)
•    Miss Peach: Peachy Sweetness Huge Breasts (Yoshiyuki, 2005)
•    Big Tit Sisters: Blow Through the Valley (Yoshiyuki, 2006)
•    Fascinating Young Hostess: Sexy Thighs (Takehora, 2006)
•    Molester’s Train: Sensitive Fingers (Kato, 2007)
•    New Tokyo Decadence – The Slave (Osamu Satō, 2007)
•    Women… Oh, Women!‎ (Takechi, 1963)
•    Daydream (Takechi, 1964)
•    Front Row Life (Kumashiro, 1968)
•    Ukiyo-e Cruel Story (Takechi, 1968)
•    Daydream (Takechi, 1981)

Nikkatsu “Roman Porno” Filmleri

•    Flower and Snake (Konuma, 1974)
•    Wife to be Sacrificed (Konuma, 1974)
•    A Woman Called Sada Abe (Tanaka, 1975)
•    Assault! Jack The Ripper (Hasebe, 1976)
•    Cloistered Nun: Runa’s Confession (Konuma, 1976)
•    Tattooed Flower Vase (Konuma, 1976)
•    Erotic Diary of an Office Lady (Konuma, 1977)
•    Angel Guts (9-film series, 1978-1994)
•    Woman with Red Hair (Kumashiro, 1979)
•    Zoom In: Rape Apartments (Naosuke Kurosawa, 1980)
•    Time Escapade: 5 Seconds Til Climax (Takita, 1986)
•    Itoshino Half Moon (Takita, 1987)

Toei “Pinky violence” Filmleri

•    Terrifying Girls’ High School (4-film series, 1972-1973)
•    Girl Boss Guerilla (Norifumi Suzuki, 1972)
•    Sex & Fury (Norifumi Suzuki, 1973)
•    Terrifying Girls’ High School: Lynch Law Classroom (Norifumi Suzuki, 1973)
•    School of the Holy Beast (Norifumi Suzuki, 1974)

Adını 1965’te çektiği Kabe No Naka No Himegoto(Affairs Within Walls) filmiyle duyuran Wakamatsu’nun en tanınmış filmi gerçek bir olaydan esinlendiği Okasareta Byakui -Violated Angels(1967)-dir.

13 Temmuz 1966’da Chicago’nun Jeffery Manor bölgesinde öğrenci hemşirelerin kaldığı yurtta tam anlamıyla bir katliam yaşanmıştır. Richard Spack adındaki katil daha sonraki ifadesinde soygun amaçlı girdiğini belirttiği yurtta sekiz kadını öldürmüştür.(kimisine tecavüzde etmiştir). Bu katliamdan sadece bir kadın yatağın altına saklanarak kurtulmuştur. Wakamatsu bu haberi duyar duymaz yeni filmi için çalışmalara başlar fakat onun ilgilendiği konu bir yatakhane dolusu hemşirenin katledilmesi değil, içlerinden birinin kurtulmasıdır.

Violated Angels arka arkaya bir çok fotografın geçtiği bir kolajla açılır. Fotograflarda ağırlıklı olarak çıplak kadın bedenlerini görürüz. Daha sonra sahilde bir adamı okyanusa doğru silahını doğrultmuş ateş ederken izliyoruz. Sonra kamera bir öğrenci yurdundaki iki kadının lezbiyen ilişkide olduğu bir sahneye geçiyor. Yan odadaki arkadaşlarından birisi onları duyar ve diğer arkadaşlarına da haber verir. Kadınlar iki arkadaşını izlemeye başlar bu arada içlerinden bir tanesi açılış sahnesinde okyanusa karşı ateş eden adamı dışarıda görür ve içeri alır. Adam da kadınlarla birlikte ilişkide olan diğer iki kadını gizlice izler Wakamatsu onların gözünden bizimde bu sahneleri izlememizi istemektedir. Daha sonra bir silah sesi duyarız adam kızlardan bir tanesini vurmuştur. Kadınlar dehşet içerisinde ağlayıp sızlamaya başlarlar, katil onları da halüsinasyon içerisinde çıplak olarak ve üstüne gelirken görür ve içlerinde birini daha vurur. Daha sonra kadınlardan bir tanesi soyunmaya başlar ve adamla yatar. Fakat adam cinsel ilişkiye girmeyi başaramaz kadınlar ona gülmeye başlar sinirlenir. Elindeki silahı kadının vajinasına sokar bu arada kadının çığlık atmaya başlar. Bir sessizlik olur kadının suratı kasılır ve bir silah sesi duyarız. Diğer kadınlar yine çığlık çığlığa bağırmaya adama yalvarmaya başlar. Adam içlerinden bir tanesini alıp kapının eşiğine bağlar üzerindeki elbiseyi keser ve kadının derisini yüzerek öldürür. İçerden başka bir kadın alır ve derisini yüzdüğü diğer kadını gösterir. Siyah beyaz olan bu filmde bu görüntüyü renkli olarak görürüz. Cesedi gören kadın korkarak kendinden geçer, saklanmaya çalışır fakat adam onu da öldürür. Bütün bu olup bitenler karşısında ağzını tek kelime bile açmayan bir kadın kalmıştır. Adamla sakince konuşmaya çalışır. Birlikte yere uzanırlar katil kadının kucağına yatar. Kadın bir şarkı söylemeye başlar. Daha sonra ikisinin de sahilde çırılçıplak koştuğu bir sahne görürüz. Bu görüntülerden adamın hayal kurarak uykuya daldığını anlıyoruz. Kadın ve adam odanın ortasında diğer kadın cesetlerinin arasında yatmaktadır. Daha sonraki sahnede ise adam cenin pozisyonunda cesetlerin arasında yatmaya devam etmektedir ama kadın yoktur. Sonra ki  sahnede ellerinde coplu polisleri yatakhanenin kapısında görürüz. Ve film protesto gösterileri ve askerlerin olduğu fotoğraflarla sona erer.

Film, kurgusu, renk seçimi, ve baştan sonra tek bir mekanda geçmesiyle izleyiciye bambaşka bir deneyim yaşatıyor. Filmin final sahnesinde baktığımızda psikanalitik bir nokta tespit ediyoruz. Filmdeki üçüncü cinayet sahnesinde katilin cinsel olarak iktidarsız olarak görmemiz ve onun kadınlardan bu nedenle nefret ettiğini düşünmemizin yanı sıra. Filmin son sahnesinde kadının kucağına yatması ve kadının adama şarkı söyleyerek uykuya dalması, katilin buna paralel olarak da erkeklerin bir anne figürüne duydukları özlemi belirtiyor.

1960’lı yıllarda Japon sineması bir çıkmaza girmiştir. Samuray filmlerinin gerek iç pazarda gerekse dış pazarda popüleritesini yitirmesiyle birlikte bu dönemde düşük bütçeli B tipi stüdyolar Erotik ve Soft-Porno filmler çevirmeye başlarlar. Bu filmler Pinku eiga ( pembe filmler ) olarak adlandırılıyorlardı. 1960’lı yıllarda bu filmler sansüre uğramış olsalar da 70’lere geldiğimizde bu tarz filmler artık kabul görmeye başlamışlardı. Özellikle bu dönemde çekilen tecavüz temalı filmler hem Japon piyasasında hem de uluslararası piyasada iş yapmıştır.Okasu! (1976)’da bu dönemde çevrilmiş olan diğer Pinku-Tecavüz filmlerinden gerek konu, gerekse performans açısından ayrılmaktadır. Filmde dram daha ön plandadır. Filmin konusuna gelecek olursak; başroldeki  bayan oyuncu Natsuko bir ofiste çalışmaktadır. İçine kapalı kendi halinde yalnız yaşayan birisidir. Ofiste en yakın arkadaşı ise bir seks bağımlısıdır ve patronuyla her fırsatta yatmaktadır. Hatta Natsuko arkadaşı ile patronunu yakalamış ve gizlice izlemiştir. Bir gün iş çıkışı markete uğrar ve Tecavüzcü ile karşılaşır. Tecavüzcü kızı evine kadar takip eder ve asansörde tecavüz eder.

O günden sonra Natsuko’nun davranışları garipleşmiştir. Ofis arkadaşı ondaki bu gariplikleri fark eden ilk kişi olur. Natsuko erkeklere karşı daha davetkar olmuştur. Bir gün patronuyla akşam yemeği sonrası bir aşk oteline giderler ve patronunun zoru ile ilişkiye girerler. Evet Natsuko normal seksten zevk alamamaya başlar. (hatta seksten) Geceleri ıssız ve tekin olmayan yerlerde gezmeye başlar ve bir gece evsiz birinin tecavüzüne uğrar. Onun bu amaçsız gece gezmelerinin Asansördeki Tecavüzcüsünü bulmaya yönelik olduğunu filmin ilerleyen dakikalarında anlıyoruz.

Film sadece tecavüze uğrayan Natsuko’ya da yönelmiyor. Yönetmen Y.Hasebe kısada olsa Asansördeki Tecavüzcü (Keizo Kanie)’yü de bizlere tanıtıyor. Keizo, kamyon şoförüdür aynı zamanda seri bir tecavüzcü ama sadece kendisine karşı koyan kadınlardan hoşlanıyordur. Hatta filmin bir sahnesinde tecavüz ettiği bir kadının kendisine karşı koymamasına sinirlenip kadına tecavüzden vazgeçer.

Tekrar Natsuko’ya dönecek olursak bir gün tesadüf eseri Keizo ile karşılaşır kamyona biner ve ilerlerle Natsuko soyunmaya başlar Keizo ne olduğunu anlamaz kamyonu durdurur tartışmaya başlarlar Keizo bıçağını çıkarır arbede sırasında bıçak Keizo’nun göğsüne saplanır. İşte tam bu sırada filmin flaş sahnesi başlar bu sefer roller değişmiştir Natsuko tecavüz eden Keizo ise tecavüz edilen olmuştur. Natsuko can çekişmekte olan Keizo ile birlikte olur. Orgazma ulaştığı sırada ise Keizo son nefesini vermiştir.

Y.Hasebe’nin bu filmi dönemin pinku filmlerine göre daha sanatsal ve daha dramatiktir. Yine aynı yönetmenin “Assault!Jack the Ripper” ve “Rape!13th Hour” filmleri de bilinen diğer tecavüz konulu filmleridir.

Öteki Sinema‘da yazdığım kendi yazımdır.