Yıl: 2020..

Yer: Teksas..

Nükleer bir savaşın ardından dünya yerle bir olmuştur ve bir kaos hüküm sürmektedir. Bu kaos ortamında ise insanlar birbirleriyle amaçsızca çatışmakta, birbirlerine zarar vermektedirler.

Filmin açılış sahnesi, bir kilisedeki katliam ile başlıyor. Saldırıya uğrayan bir rahip haça çivilenmişken, bir tarafta da rahibelere tecavüz edilmektedir. Bu olaylar olurken içeriye 5 Teksas Gladyatörü girer. Rahip ve rahibeler dışındaki herkesi öldürürler. Görünüşe göre Gladyatörlerin kendilerine göre katı ahlak kuralları ve uygulamaya çalıştıkları bir adalet sistemleri vardır. Nisus (Al Cliver), Catch Dog (Daniel Stephen), Jab (Harrison Muller), Red Wolfe (HalYamanouchi) ve Halakron (Peter Hooten) filmimizin baş karakterleri. Nisus ise grubun lideri konumundadır.Catch Dog, nükleer savaştan kurtulmuş Maida ( Sabrina Siani) isimli güzel bir genç kızı bulur ve tam kıza tecavüz edecekken diğer arkadaşları tarafından bulunur. Nisus ve Catch Dog arasındaki bıçaklı dövüşten sonra, Catch Dog grup tarafından cezalandırılır ve gruptan ayrılır. Gruptan ayrılmasıyla birlikte bir motosiklet çetesine katılır. Bu sırada Maida ve Nisus da evlenmişlerdir.  

Joe D’Amato’nun filmlerinden aşina olduğumuz oyuncu George Eastman bu filmde senarist olarak karşımızda. 60ların sonu, 70lerin başında spaghetti westernlerde oyuncu olarak gördüğümüz Eastman, 80lerin başında İtalyan B sinemasının unutulmaz oyuncuları arasına girdi. Özellikle kötü rollerde karşımıza çıkan Eastman’ın en popüler filmi de yine D’Amato’nun yönetmenliğini yaptığı 1980 yapımı Anthropophagous’tur. Daha sonra oyunculuk kariyerine senaristlik ve birkaç yönetmenlik deneyimini de ekleyen Eastman’ı bir Türk -İtalyan ortak yapımı filmde Öztürk Serengil ile birlikte görmek mümkün.

1979 yapımı Mad Max filminin gördüğü ilgiden sonra, post apokaliptik dediğimiz istismar sinemasının alt türü 80lerde altın çağını yaşadı. Özellikle İtalyan post apokaliptikleri ve Filipinli yönetmen Cirio H. Santiago’nun yaptığı filmler bu dönemde büyük ilgi gördü. 2020 Texas Gladiators de, 1981 yapımı Mad Max’in devam filmi olan Mad Max 2: The Road Warrior’ın bir rip-off’udur.

Terk edilmiş çorak toprakların bu yılmaz savaşçıları, 80lerde sahip oldukları ihtişamlı günlere geri dönmeyi ve günümüz seyircisinin ilgisini bekliyor. Şüphesiz bu ilgiyi de hak ediyorlar…

Link:

İzlemek istediğinize emin misiniz?

Tabii ki eminsiniz yada en azından bir kısmınız mutlaka izlemek isteyecek yada izledi.  İğrenmek, korkmak ve büyülenmek için.

İtalyan sinemasının yamyam temasını konu alan Cannibal türü filmleri, film sektörü içinde karanlık bir köşede kendine yer bulmuştur. Bir çok kaynakta bu tarz filmler korku kategorisinde geçse de, aslında tam bir istismar türü örneğidir. Craven’ın filmlerinde olduğu gibi istismar filmlerinde, özellikle intikam temalı olanlarında, şiddet iki kere işlenir. İlk olarak katilin yada suçlunun uyguladığı, daha sonra kurbanın ailesi, sevdikleri yada kurbanın kendisi tarafından suçluya uygulanan şiddet. Yamyam filmlerinde bahsettiğimiz şiddet unsurunun yanı sıra pornografi de büyük yer tutar. Mekansal tercih genellikle Asya ve Güney Amerika’nın yağmur ormanlarından yanadır.

Şunu da belirtmekte fayda var ki bu filmler için muhteşem yada kusursuz tanımlamasını yapmak pek mümkün değildir. Zaten filmlerin amacıda mükemmel yada kusursuz olmak değil. Bu tarz filmlerin en bilineni ve en iyisi olarak kabul edileni Cannibal Holocaust’tur. Klasik yada kült tanımlamalarını hak etse de bir şaheser değildir.

Bu tarz filmlerde bazı etkilenmelerin olduğu da aşikardır. Türün ortaya çıkmasında bahsettiğimiz gibi pornografinin büyük etkisi olmuştur. Ayrıca bu tarz filmler için “fake snuff”demek de yanlış olmaz.  Fakat şu açıktır ki mondo hareketi cannibal filmleri için güçlü bir örnek teşkil eder. Mondo, İtalya’da ortaya çıkmış bir tür olup, ilk olarak 1962 yapımı Mondo Cane ile bizlere tanıtılmıştır. Bu tür filmler belgesel tarzında çekilip, öldürücü kazaları, hayvanlara uygulanan şiddeti vs. içerir. Cannibal filmlerin atası olarak geçmektedir. Mondo filmlerinden Yamyam filmlerine ilk yumuşak geçişi yapan film Cornel Wilde’ın 1966 yapımı The Naked Prey’idir. 1970 ve 80lerde örneklerini veren yamyam filmleri, en verimli evresini 1977 ve 1981 yılları arasında yaşamıştır. Bu döneme de Cannibal Boom denmektedir.

Umberto Lenzi’nin Man from Deep River (1972) filmi yapılan ilk yamyam filmidir. Yamyamlara tutsak düşen bir araştırmacının daha sonra bu vahşi yaşama adapte olması, kendinden ve modern dünyadan bazı unsurları onlara adapte etmesi, hatta derinlerinde bir aşk hikayesinin de yattığı ( belki de diğer yamyam filmlerinden ayrılan en önemli özelliği) mantık çerçevesinden yaklaşıldığında belki de en izlenebilir yamyam filmlerinden bir tanesidir.

Man from Deep River, Cannibal Boom döneminde çekilmiş bir çok filme de esin kaynağı olmuştur. Bunların arasında Ruggero Deodato’nun Last Cannibal World (Cannibal  Holocaust) filmi, Sergio Martino’nun The Mountain of the Cannibal God filmi ve Joe D’Amato’nun Laura Gemser’i oynattığı birkaç filmi.

1980 yılı Cannibal türü filmler için en başarılı yıldır. Şubat 1980’de daha önce de belirttiğim gibi belki de en çok bilinen ve sevilen yamyam filmi Ruggero Deodato’nun yönettiği Cannibal Holocaust çekilmiştir. Filmin gişede elde ettiği büyük başarıdan sonra, Umberto Lenzi yine aynı yıl Eaten Alive ile türe katkıda bulunmuştur. Ve 1981’de de benim favori yamyam filmim Cannibal Ferox’u çekmiştir. Bu filmden sonra türün popülaritesi yavaş yavaş azalmaya başlamıştır. 1988 yılında Mondo film yönetmeni Antonio Climati’nin Natura Contro’suna kadar birkaç adını hatırlayamadığım film yapılsa da, bu filmle Cannibal furyası sona ermiştir.

Filmler:

•    Il paese del sesso selvaggio (1972; The Man from the Deep River/Deep River Savages)
•    Ultimo mondo cannibale (1977; Last Cannibal World/Jungle Holocaust)
•    Emanuelle e gli Ultimi Cannibali (1977; Emanuelle and the Last Cannibals/Trap Them and Kill Them)
•    La Montagna del Dio Cannibale (1978; The Mountain of the Cannibal God)
•    Papaya dei Caraibi (1978; Papaya, Love Goddess of the Cannibals)
•    Primitif (1978; Primitives/Savage Terror)
•    Cannibal Holocaust (1980)
•    Mangiati Vivi (1980; Eaten Alive!/The Emerald Jungle)
•    Mondo cannibale (1980; White Cannibal Queen/Cannibals)
•    Il cacciatore di uomini (1980; The Man Hunter/Devil Hunter)
•    Orgasmo nero (1980; Black Orgasm)
•    Cannibal Ferox (1981; Make Them Die Slowly!)
•    Terror Caníbal (1981; Cannibal Terror)
•    Schiave bianche: violenza in Amazzonia (1985; Amazonia: The Catherine Miles Story)
•    Nudo e selvaggio (1985; Massacre in Dinosaur Valley/Cannibal Ferox 2)
•    Natura Contro (1988; The Green Inferno/Cannibal Holocaust II)

Bu filmler haricinde benim gözden kaçırdığım ve bu türe girebilecek başka filmler listeye eklenebilir.

Öteki Sinema‘da yazdığım yazıdır.

Yönetmen sinemaya ilk önceleri oyuncu olarak girer. Daha sonra kötü ünlü yönetmen D’Amato’nun Conan taklidi filmlerinin senaryolarını birlikte yazdılar. Daha sonra Argento’ya kendisine iş vermesi için başvurdu. Tenebre, Phenomena ve Demoni’de yönetmen yapımcılığı yaptı.

1987 yılında D’Amato’nun yapımcı olduğu filmografisindeki en iyi iki filmden biri olan Deliria ile yönetmenliğe başladı. Deliria filmiyle benzerlikler taşıyan Argento’nun Opera’sında ikinci ekip yönetmenliği yaptı. Soavi’nin son iyi filmiyse 1994 yılında yaptığı Dellamorte Dellamore filmidir.

Soavi Deliria’nın senaryosunu Joe D’Amato’nun kötü ünlü filmi Antropophagus’un (1980) da senaryosunu yazan Luigi Montefiore ile ortaklaşa yazmış. Filmin konusu, efsanevi ve esrarengiz İngiliz katil Karındeşen Jack’in öyküsünden esinlenen bir müzikalin provaları sırasında işlenen seri cinayetleri içeriyor. İlk cinayetin müzikali için sansasyonel bir reklam olacağını düşünen hırslı yönetmen, fazla mesai için oyuncuları salona kilitliyor. Tabii katilde aslında içeridedir ve teker teker cinayetlerine devam eder. Salonda görülen ilk cinayet sahnesi oldukça etkileyici. Başına dev bir baykuş kafası giymiş Karındeşen karakterinin bir cinayet sahnesinin provası yapılmaktadır. Sahneye çıkan dev baykuş kafalı kişi, herkesin dehşet içindeki bakışları altında kadın oyuncuyu gerçekten de bıçaklar. Elektrikli testereler, matkaplar gibi çeşitli aletlerle işlenen ve her biri diğerinden kanlı cinayetlerin ardından filmin sonlarına doğru bütün kurbanların cesetlerini sahneye yerleştiren baykuş kafalı katil, etrafta uçuşan kuş tüyleri arasında ve oyunun fon müziği çalarken sahnenin ortasındaki koltukta yerini alır.

Film sanat ve kurban etme arasında bir bağlantı kurulması şeklinde yorumlanabilir.  Kurbanlar katil”sanatçı” tarafından birer estetik nesneye dönüştürülmüşlerdir. Amerikan işi slasherlar kadar iyi bir iş çıkartmış Soavi.

İşbilir, zenaatkar yönetmen takımı popüler ya da ticari her tür de onlarca eser vermiştir. Joe D’amato’da  bu tarz bir yönetmendir ve zombi filmlerinden tutun da sert seks filmlerine kadar el atmadığı konu yok gibi… 70′lerde önemsenen bir yönetmen olan D’amato istismar sinemasına kimi başyapıtlar kazandırmış bazen de en olmaz iki türü karıştırarak  77′de çektiği “emanuelle e gli ultimi cannabali (emanuelle, yamyamlar arasında)” filmi gibi işlere imza atmıştır.

Ucuzcu tüm İtalyan sinemacıların yaptığı gibi zamanında memleketimize de uğramış ve istanbul da da 90 lı yıllarda italyan oyuncularla bir porno film çekmiştir. zamanın gazetelerinde “ünlü italyan yönetmen filmi için istanbul’u tercih etti” filan gibi başlıklar atılmış ama porno film çektiği nedense mevzu bahis edilmemiştir. Yine tüm İtalyanların ticari kaygılardan doğan Amerikalı ismiyle piyasaya çıkma hastalığı Joe D’amato’da da fazlasıyla mevcuttur. David Hills, Kevin Mansuco, Steven Benson, Peter Newton, Richard Franks diye birilerinin filmlerini izlediğiniz vakit anlayınki hepsi aynı adam yani Joe D’amato’dur.D’Amato nun erotizm içermeyen ender filmlerinden birisidir Antropophagus. Kelime anlamı yanlış anımsamıyorsam insan eti yiyen anlamına geliyor. Film çekildiği dönemde  yönetmenin çoğu işi gibi büyük tepkiler almış,  Örneğin; ilk beyaz ırktan olmayan  Emanuelle filmi de kendisine aittir ki erotik bir filmden çok vahşet sahneleri ile dikkat çekmiştir.

Filme gelirsek; Bir grup turist tekne gezintisi sırasında bir Yunan adasına gelirler, ada terk edilmiş haldedir. Adada bulunan herkes ölmüştür… Kısacası adada bir katille kalan turist kafilesinin hikayesini izliyoruz. Katil yıllar önce bir gemi kazası sonucu adaya gelmiştir. Kazada eşi ve çocuğunu kaybetmiştir daha doğrusu yemiştir! Başroldeki  oyunculardan Tisa Farrow, Mia Farrow’un kız kardeşi. Bunun yanı sıra filmin castı İtalyan korku filmi severlere çok tanıdık gelecek yüzler barındırıyor. D’Amato filmi ‘Buio Omega’ dan da çok düşük standartlarda çekmiştir filmi ki bu da filmi ucuz trash film kimliğine bürünmekten kurtaramıyor.

Tarz olarak film İtalyan tür kaynaklarından bir çok unsuru barındırıyor. Hatta ‘Zombie Flash Eaters ‘ ile  Giallo ya hafif dokundurma yapmıştır. Film ilk yarıda Giallo ya benzerken (adaya geliyoruz ve görünmeyen bir katil beliriyor) daha sonra ise katili görüyoruz. (ve bence *George Eastman korku harikaları arasındaki yerini alıyor.) İlk yarı boyunca gerilimi yüksekte tutmayı başaran D’Amato daha sonra filmde gore sınırlarını zorlamaya başlıyor. Katilin hamile kadının rahminden çocuğu çıkartıp yemesi ve özellikle benim favori sahnem olan son sahnede ise katilin yarılan karnından iç organlarını çıkarıp yemesi gibi. Seversiziniz ya da sevmezsiniz ama şu kesin ki bu filmi uzun süre unutamayacaksınız. Eğer gore filmlerden hoşlanmıyorsanız bu kesinlikle size uygun değil ama eğer hoşlanıyorsanız sansürlü versiyonunu değil cult-sicko uncut versiyonunu izleyin.

Film yazının başında da bahsettiğim gibi çekildiği dönemde büyük tepkiler toplamış. Tutucu İngiliz hükümetinin histerik reaksiyonlarına karşın bu bir snuff film değil, modern standartlarda nasty de değil. Aslında ruhsal bir film Antropophagus ve harika fikirleri kurcalıyor. Burada Eastman’nın devasa bir performansı var. Filmi izlememiş olan korku filmi tutkunları çok şey kaybetmiş sayılırlar.

Öteki Sinema‘da yazdığım kendi yazımdır.