1964 yılında İtalyan çizgi roman yazarı Max Bunker ( ya da bir diğer ismiyle Luciano Secchi) “Killing” isimli bir seriye başlar. Killing’in her kitapta olmasa da bazılarında alt başlık olarak Satanik ismi geçmekteydi. Seri, başka birçok İtalyan çizgi romanına ilham kaynağı olan 1911 yılında yayımlanan Fransız çizgi romanı Fantomas’dan esinlenmekteydi. Fantomas’da da başroldeki erkek karakter iskelet görünümlü bir kıyafet giymekteydi.

Yönetmen’in Satanik’ten öncede Mister X (1967) adında Diabolik tarzında bir casus filmi daha var. Satanik’ten sonra birkaç Emanuelle filmine imza atan yönetmen Piero Vivarelli ve yapımcı/senarist Eduardo Manzanos Brochero çizgi romanı filme çevirirken oldukça özgür davranmış. Çünkü filmde erkek bir kahraman yok, hatta iskelet görünümlü kıyafet giymiş birisi de yok.  Filmde yukarda da belirttiğim gibi Dr. Marnie Bannister’in hikayesi anlatılmakta. Dr. Bannister yüzündeki yaralardan kurtulmak istemektedir.

Madrid’de yaşayan tanıdığı bir bilim adamı hayvanlar üzerinde hücreleri yenileyen bir formül geliştirmiştir. Hayvanlar üzerinde oldukça etkili sonuçlar veren bu formül, hayvanları oldukça agresif yapmaktadır. Bu sebeple profesör Dr. Bannister’in isteğine rağmen bu formülü bir insanın üzerinde denemeyi kabul etmez. Bannister profesörü öldürür ve formülü kendi üzerinde uygular. Çok güzel genç bir kadın olur, fakat aynı zamanda bir katile dönüşmüştür.

Filmin senaryosu oldukça eğlenceli, fakat yönetmenin yeterli beceriye ve paraya sahip olamamasından dolayı oldukça eksik kalmış.  Makyaj konusunda da filmin ana karakterine uygulanan makyaj oldukça basit. Filmin başında makyajla yaşlandırılmış kadını gördüğümüzde filmin ilerleyen dakikalarında bir şekilde gençleşmiş olarak karşılaşacağımızı tahmin etmek olası.

60’ların casus filmlerini özellikle içinde bilim kurgu öğelerini barındıranları seviyorsanız Satanik izlemesi keyifli ilginç bir yapım.

Öteki Sinema‘da yazdığım yazıdır.

Link:

Filmin konusu kısaca şöyle; bir kolej kampüsünde seks cinayetleri işlenmektedir. Öğrencilerin hepsi korku içindedir. Dört yakın kız arkadaş Jane (Suzy Kendall), Daniella(Tina Aumont), Ursula(Carla Brait) ve Katia(Angela Covello) daha güvende olmak için bir villaya giderler. Fakat bir süre sonra siyah eldivenli gizemli katil kızları teker teker öldürmeye başlar.

Filmin senaryosu Ernesto Gastaldi tarafından kaleme alınmış. Senaristi bazı unutulmaz İtalyan filmlerinden hatırlamak mümkün; The Horrible Dr. Hitchcock (Freda), The Whip and The Body (Bava), I am Sartana, Your Angel of Death (Carnimeo) ve Sahara Cross (Valerii). Torso yönetmen Martino’nun 1970-1973 yılları arasında yaptığı beş giallodan sonuncusu: Lo strano vizio della Signora Wardh /The Blade of the Ripper (1971), La coda dello scorpione / The Tail of the Scorpion (1971), Tutti i Colori Del Buio / All the Colors of the Dark (1972), Il Tuo Vizio é una stanza chiusa e solo io ne ho la chiave / Your Vice Is a Locked Room and Only I Have the Key (1972). Film içerdiği grafik şiddet, kanlı cinayet sahneleriyle oldukça başarılı ayrıca seks ve şiddet çok başarılı bir şekilde harmanlanmış. Bu da filmi türünün iyilerinden biri yapıyor. Filmin müzikleri DeAngelis kardeşlere ait. Goblin müzikleri kadar olmasa da başarılı.

Filmin şüphesiz en iyi işlenmiş kısmı finali. Son yirmi dakika, Jane’nin uyandığı andan finale kadar geçen süre çok başarılı. Şunu da belirtmek gerekir ki katil ve katilin niçin öldürdüğü pek tatmin edici değil. Fakat katilin kimliğini tahmin etmeye imkan yok. Merakla katilin kim olduğunu beklemek ve her tahminin sonunda yanıldığını görmek filmi daha bir heyecanla izlettiriyor.

Film her ne kadar bir giallo olsa da hatta türünün ilk örneklerinden ve iyi bir giallo olsa da filmde istismar sinemasından da örnekler görmek mümkün. Atmosferi, müzikleri, cinayet sahneleri, kamera çalışması ve oyuncu kadrosuyla İtalyan giallo film severleri üzmeyecek, saklı kalmış, keşfetmek için hala geç kalınmamış bir film Torso.

Link:

Film bir dönemin dev sinema endüstrisi İtalya’ya ait ve İtalya kayıp filmler açısından adeta bir kayıp filmler cenneti. Bu kayıp filmlerden bekli de en önemlisi 2000’li yıllarda gün yüzüne çıkan Mario Bava’nın kült filmi Cani Arrabbiati (1974)’dir. Filmi Lea Lander’ın katkılarıyla bugün izleyebilmekteyiz.  Mania (1974)’nın yayınlanan fragmanı dilden dile dolaşan bu film için büyük bir umut vaadetmekte. Film dönemin tipik İtalyan korku filmlerinden esintiler taşımakla birlikte içerdiği şiddet sahneleriyle dönemin bir çok izleyicisi üzerinde derin etkiler yaratmıştır. Filmin konusu, tipik “Lanetli Ev” filmleriyle örtüşmekte.

İyi “Kötü Film” takipçilerine filmin bu fragmanını es geçmemelerini öneriyorum.

Link:

Film oldukça absürd bir kaza sekansı ile açılıyor. Arabasıyla ilerleyen bir sürücü camından bir şişe fırlatır ve o esnada arabası bozulan Patrick’in yüzüne çarpar. Bu açılış sahnesinden sonra, bir hastanede iki doktorun (birisi Patrick’in babası) arasında geçen diyaloga şahit oluyoruz: ‘Yapabileceğim her şeyi yaptım Dr.Herschel, yaşayacak fakat bir daha hiç çıkamayacağı bir komada’. Patrick’in babası Dr.Herschel villasının bodrumuna kurduğu bir laboratuarda Patrick’in telekinetik güçlerini geliştirmesi ve gerçek dünyayla bağlantısını kurması için bir takım çalışmalar yapar. Dr.Herschel villasını aynı zamanda bir tedavi kliniği olarak da kullanmaktadır. Bu sebeple birçok ziyaretçi eve gelmektedir.

Filmde Patrick rolünü Gianni Dei oynuyor (aynı zamanda bir şarkıcı). Patrick bütün zamanını yatakta gözlerini boşluğa dikerek ve telekinetik güçlerini kullanıp insanların ölümüne sebep olarak geçirir. Kliniğe haftasonu terapisi için gelen bir grup Patrick’in kurbanları olur. Bunlar Parlamento üyesi Lyndon Cough (Franco Silva), karısı Sheryl (Carmen Russo), Stella Randolph (Mariangela Giordano), Peter Suniak (John Benedy), David Davis (Paolo Giusti), Dr. Herschel’in yeni işe aldığı asistanı  Lydia Grant (Andrea Belfiore) ve üç köpeği olan evin kahyası Meg’dir (Anna Veneziano).

Film o dönem yapılan filmler içinde gore ve çıplaklığı oldukça iyi harmanlamış filmlerden bir tanesi. Lydia Grand’un Patrick’in telekinetik gücünün etkisiyle yaptığı mastürbasyon sahnesi bir porno filmini aratmayacak nitelikte. Ayrıca filmdeki bayan karakterlerden birisinin yine Patrick’in telekinetik gücüyle vajinasına demir sokarak öldürmesi filmin en şok edici sahnesi.

Filmi yönetmen koltuğunda Giallo a Vanezia (1978) gibi usta işi bir giallo’ya imza atmış Mario Landi var. Ayrıca yönetmenin TV için yönettiği bir çok George Simenons uyarlaması vardır.

İtalyan trash severlerin (özellikle erkekler) ıskalamaması gereken filmlerden. Ama özellikle M. Landi sineması için Giallo a Vanezia filmini şiddetle öneririm.

Link:

80’lerin en üretken İtalyan yönetmenlerinden olan A. Margeriti, dönemin Vietnam Savaş ve Komando filmlerinin en ünlü yönetmenlerinden biri. The Last Hunter (1980), Tiger Joe (1982) ve Tornado (1983) gibi klasiklere imza atmış ve yukarıda bahsettiğim filmler aslında bir üçlemenin parçaları. Tornado belki de içlerinde en zayıf olanı diyebiliriz.

Film konusu açısından Peckinpah’ın Cross of Iron filmini anımsatsa da, yönetmenin kattığı ufak tefek yeniliklerle Cross of Iron’un rip-offu demek pek mümkün değil. Tornado biri kaptan diğeri çavuş olan iki Yeşil Bereli’nin fikir ayrılığı üzerine kurulu bir film. Vietnam Savaşı’nın son günlerinde, aklını biraz oynatmış Amerikalı Kaptan (Antonio Marsina, “Leathernecks”) Yeşil Berelileri’ni riskli bir görev için görevlendirir. Çavuş Maggio (Giancarlo Prete, “The Assisi Underground”)komutanının bu tutumundan pek hoşlanmaz. Bir arkadaşı komutanın bu riskli görevlendirmesi sonucu hayatını kaybeder. Bu otoriteden kaçmaya ve Kamboçya’ya gitmeye karar verir. Bu arada bir muhabirle (Luciano Pigozzi, “Double Target”) tanışır. Muhabir kaptanın deliliğini ortaya çıkarmaya ve Maggio’yu da kurtarmaya çalışır.

Filmdeki aksiyon sahneleri oldukça ucuz bir şekilde sahnelenmiş ve The Last Hunter’dan görüntüler içermekte. Fakat bu görüntüler filme oldukça iyi bir şekilde entegre edilmiş. Müzikler fena değil ama yine de The Last Hunter’ın seviyesine erişememiş.

Senaryosu dahi senarist Tito Carpi ve Gianfranco Couyoumdijan tarafından yazılmış ve oldukça başarılı. Oyunculuk da gayet iyi. Maggio rolündeki Prete başarılı bir performans sergilemiş. Kırılmaz ve acımasız tarafının yanı sıra izleyiciye sempatik insan yanını da çok iyi yansıtmış. Marsina da manyak Kaptan rolünde gayet iyi. Ayrıca Luciano Pigozzi’yi (aka Allan Collins) görmek hoş olsa da sergilediği performans biraz sıkıcı.

The Last Hunter’ın aksine, Margheriti bu filmde savaş karşıtı mesajına çok fazla vurgu yapmıyor. Her ne kadar savaş karşıtı bir film olsa da, bunu gerçekçi ve düz bir şekilde ele alıyor, aşırı vurgu yapmıyor. Ayrıca aksiyon sahneleri oldukça inandırıcı ve sembolik bir imajdan çok gerçekçilik ön planda tutulmuş. Grafik şiddet neredeyse yok gibi. Ayrıca şunu da belirtmek gerekir ki filmde küfürlü sözler oldukça az kullanılmış.

Tornado her ne kadar çok orijinal bir film olmasa da oyuncularının başarılı performansları sayesinde izlenebilir bir film.