Film Terminator filminin yarattığı sansasyonu da arkasına alarak dönemin video piyasası  için piyasaya sürülmüş. İş bilir İtalyan istismar filmi yönetmenleri bunu da es geçmemiş ve Sergio Martino tarafından değerlendirilmiş. 60’lı yılların sonu ve 70’li yılların başlarında kariyerinin en iyi işlerine imza atan yönetmen bu filmde tamamıyla ticari kaygıları göz önünde bulundurmuş.

Film Amerika’nın Arizona eyaletinde geçmekte. Uçsuz bucaksız çöl manzaraları,  şiddet sahneleri, anlamsızca gözümüzün içine sokulmaya çalışılan bilek güreşi sahneleriyle baştan sona sıkmadan ilerleyen meraklısı  için hazine değerinde bir fütüristik film. Helikopterli kovalama sahneleri içinse sanırım oldukça fazla para harcanmış. Bu sahnelerin birinde, filmin çekildiği sırada İtalyan oyuncu Claudio Casinelli helikopter kazasında hayatını kaybetmiş.

Film Paco adındaki bir Cyborg’un bir bilim adamını öldürme girişimiyle açılıyor. Daha sonra polis ve FBI’ın da aralarında olduğu grubun arasından sıyrılan Paco kendini Arizona ıssız Arizona çölünün sıcağına bırakır. Burada izbe bir bara gelen Paco Linda ile tanışır. Barda adını İyi”Kötü Film”de sıklıkla duyduğunuz İtalyan İstismar Sinemasının en önemli isimlerinden George Eastman’ın canlandırdığı Raoul Morales ve bir grup kötü adamla karşılaşır. Bundan sonra Paco hem bu kötü adamlarla hem de kendisini bilim adamını öldürmeye programlayanlarla mücadeleye girişir.

Filmle ilgili son olarak bahsetmek istediğim şey ise başrol oyuncusu Daniel Greene. Bugüne kadar bir film için seçilmiş en antipatik kişi kendisidir sanırım. Kaslı vücudu, basık burnu ve ilginç saç modeliyle film boyunca arz-ı endam ederken ekran başında bana da büyük  ıstırap yaşattı.

Link:

Yıl: 2020..

Yer: Teksas..

Nükleer bir savaşın ardından dünya yerle bir olmuştur ve bir kaos hüküm sürmektedir. Bu kaos ortamında ise insanlar birbirleriyle amaçsızca çatışmakta, birbirlerine zarar vermektedirler.

Filmin açılış sahnesi, bir kilisedeki katliam ile başlıyor. Saldırıya uğrayan bir rahip haça çivilenmişken, bir tarafta da rahibelere tecavüz edilmektedir. Bu olaylar olurken içeriye 5 Teksas Gladyatörü girer. Rahip ve rahibeler dışındaki herkesi öldürürler. Görünüşe göre Gladyatörlerin kendilerine göre katı ahlak kuralları ve uygulamaya çalıştıkları bir adalet sistemleri vardır. Nisus (Al Cliver), Catch Dog (Daniel Stephen), Jab (Harrison Muller), Red Wolfe (HalYamanouchi) ve Halakron (Peter Hooten) filmimizin baş karakterleri. Nisus ise grubun lideri konumundadır.Catch Dog, nükleer savaştan kurtulmuş Maida ( Sabrina Siani) isimli güzel bir genç kızı bulur ve tam kıza tecavüz edecekken diğer arkadaşları tarafından bulunur. Nisus ve Catch Dog arasındaki bıçaklı dövüşten sonra, Catch Dog grup tarafından cezalandırılır ve gruptan ayrılır. Gruptan ayrılmasıyla birlikte bir motosiklet çetesine katılır. Bu sırada Maida ve Nisus da evlenmişlerdir.  

Joe D’Amato’nun filmlerinden aşina olduğumuz oyuncu George Eastman bu filmde senarist olarak karşımızda. 60ların sonu, 70lerin başında spaghetti westernlerde oyuncu olarak gördüğümüz Eastman, 80lerin başında İtalyan B sinemasının unutulmaz oyuncuları arasına girdi. Özellikle kötü rollerde karşımıza çıkan Eastman’ın en popüler filmi de yine D’Amato’nun yönetmenliğini yaptığı 1980 yapımı Anthropophagous’tur. Daha sonra oyunculuk kariyerine senaristlik ve birkaç yönetmenlik deneyimini de ekleyen Eastman’ı bir Türk -İtalyan ortak yapımı filmde Öztürk Serengil ile birlikte görmek mümkün.

1979 yapımı Mad Max filminin gördüğü ilgiden sonra, post apokaliptik dediğimiz istismar sinemasının alt türü 80lerde altın çağını yaşadı. Özellikle İtalyan post apokaliptikleri ve Filipinli yönetmen Cirio H. Santiago’nun yaptığı filmler bu dönemde büyük ilgi gördü. 2020 Texas Gladiators de, 1981 yapımı Mad Max’in devam filmi olan Mad Max 2: The Road Warrior’ın bir rip-off’udur.

Terk edilmiş çorak toprakların bu yılmaz savaşçıları, 80lerde sahip oldukları ihtişamlı günlere geri dönmeyi ve günümüz seyircisinin ilgisini bekliyor. Şüphesiz bu ilgiyi de hak ediyorlar…

Link:

Cani Arrabbiati Mario Bava’nın yönetmenliğini yaptığı bir soygun filmi. Bir bankayı soyup kaçan üç soyguncu (Doc, Blade ve Thirty-two) içinde bir kadın, küçük bir çocuk ve bir adamın olduğu bir aracı rehin amaçlı kaçırırlar. Arabadaki çocuk hastadır ve hastaneye gitmesi gerekmektedir. Filmin neredeyse %90’ı klostrofobik bir şekilde arabanın içinde geçmekte. Tabii ki bunun üzerine çoğunuz, %90’ı arabanın içinde geçen bir filmin ne kadar izlenebilir olduğunu soracaksınız. İzleyince Mario Bava’nın bunu ne kadar iyi yaptığını ve filmin sizi hiç sıkmadığını göreceksiniz.

Cani Arrabbiati Bava’nın sinemasal estetik becerisini oldukça iyi sergilediği bir yapım. Türünün en iyisi olma özelliğini de taşıyor film. 70’li yıllar, suç filmlerinin İtalya’da en iyilerinin yapıldığı dönem. Umberto Lenzi’nin Almost Human’ı ve Rome Armed to the Teeth’i, Fernando Di Leo’nun Manhunt’ı ve Milano Calibre’si bu filmlere örnek gösterebileceğim kaliteli yapımlardan. Bava filmde banka soygunundan yola çıkarak suçun nedensizliğini ve artan şiddeti işliyor. Soyguncuların rehinelere özellikle kadına uyguladığı şiddet ve kendi içlerindeki çatışma, izleyiciyi ilk sahnedeki banka soygunu ile karşılaşacaklarını düşündükleri atmosferden bambaşka bir atmosfere götürüyor. Arabanın içinde yaşananlar modern dünyanın bir tasviri aslında iyi ve kötünün mücadelesi, paranın neden olduğu sorunlar ve kadınların maruz kaldığı şiddet etkileyici şekilde yansıtılmış. Filmin müzikleri ise Stelvio Cipriani’ye ait. Müziğinde etkisiyle büyük çoğunluğu araba içinde geçen bir filmde klostrofobik etki daha da pekişiyor. İtalyan istismar sinemasının simge yüzlerinden George Eastman’da Thirty-two karakteriyle filmde karşımıza çıkıyor. Kendisini Antropophagus, Absurd ve Erotic Night of the Living Dead filminden de hatırlıyoruz.

Cani Arrabbiati’den (Rapid Dogs) en çok etkilenen yönetmenlerin başında Reservuar Dogs filmiyle Quentin Tarantino gelmekte. Ayrıca film uzunca bir süre kayıp statüsündeydi. (Onarılamaz derecede hasarlı) Fakat aktrist ve Spera Cinematografica şirketinin başkanı Lea Lander’ın çabalarıyla film tekrar sinema dünyasına kazandırılıyor.

Film tipik bir B filmi senaryosuna sahip. Okulların sömestre tatiline girmesiyle üç genç kız (Annj Goren, Dirce Funari ve ismini hatırlamadığım bir oyuncu tarafından canlandırılıyor) on beş günlüğüne bir adaya giderler. Eğlenceli ve seksi günler geçirecekleri düşüncesi içerisindedirler. Fakat öğretmenlerinin (Lucia Ramirez canlandırıyor) ve iki denizcinin varlığı onları biraz kısıtlar.

Adada botları karaya oturan ve polisten saklanan üç mahkûm da bulunmaktadır. Mahkûmlardan birisi (George Eastman-D’Amato’nun bir çok filminde bu isimle oyuncu ya da senaryo yazarı olarak karşılaşıyoruz.-) daha çok polisten kaçmanın peşindeyken, diğer ikisi (Mark Shannon, fakat diğerini bilmiyorum) kızlarla ve denizcilerle eğlence peşindedir. Daha sonra tahmin edebileceğiniz gibi tecavüzler başlar. Tecavüz sahneleri tam D’Amato’nun tarzında oldukça sert ve vahşi.  Bu arada iki denizciyi de öldürürler ve kızları onlarla seks yapmaya zorlarlar. Mahkûmlardan birisi (G.Eastman) kızlara yardım etmeye çalışır fakat başarılı olamaz. Ama kızlar intikamlarını alacaktır.

Filmi internetten VHS-Rip olarak download edip izleyebildim. Görüntü kalitesi oldukça kötü olmasına rağmen Joe D’Amato filmi izlemenin verdiği haz gerçekten anlatılamaz. Her ne kadar birçok sinemacı tarafından kayda değer bir yönetmen olarak görülmese de gelişen internet teknolojisiyle yönetmenin birçok filmine ulaşan izleyici D’Amato’ya hak ettiği değeri geçte olsa veriyor.

İşbilir, zenaatkar yönetmen takımı popüler ya da ticari her tür de onlarca eser vermiştir. Joe D’amato’da  bu tarz bir yönetmendir ve zombi filmlerinden tutun da sert seks filmlerine kadar el atmadığı konu yok gibi… 70′lerde önemsenen bir yönetmen olan D’amato istismar sinemasına kimi başyapıtlar kazandırmış bazen de en olmaz iki türü karıştırarak  77′de çektiği “emanuelle e gli ultimi cannabali (emanuelle, yamyamlar arasında)” filmi gibi işlere imza atmıştır.

Ucuzcu tüm İtalyan sinemacıların yaptığı gibi zamanında memleketimize de uğramış ve istanbul da da 90 lı yıllarda italyan oyuncularla bir porno film çekmiştir. zamanın gazetelerinde “ünlü italyan yönetmen filmi için istanbul’u tercih etti” filan gibi başlıklar atılmış ama porno film çektiği nedense mevzu bahis edilmemiştir. Yine tüm İtalyanların ticari kaygılardan doğan Amerikalı ismiyle piyasaya çıkma hastalığı Joe D’amato’da da fazlasıyla mevcuttur. David Hills, Kevin Mansuco, Steven Benson, Peter Newton, Richard Franks diye birilerinin filmlerini izlediğiniz vakit anlayınki hepsi aynı adam yani Joe D’amato’dur.D’Amato nun erotizm içermeyen ender filmlerinden birisidir Antropophagus. Kelime anlamı yanlış anımsamıyorsam insan eti yiyen anlamına geliyor. Film çekildiği dönemde  yönetmenin çoğu işi gibi büyük tepkiler almış,  Örneğin; ilk beyaz ırktan olmayan  Emanuelle filmi de kendisine aittir ki erotik bir filmden çok vahşet sahneleri ile dikkat çekmiştir.

Filme gelirsek; Bir grup turist tekne gezintisi sırasında bir Yunan adasına gelirler, ada terk edilmiş haldedir. Adada bulunan herkes ölmüştür… Kısacası adada bir katille kalan turist kafilesinin hikayesini izliyoruz. Katil yıllar önce bir gemi kazası sonucu adaya gelmiştir. Kazada eşi ve çocuğunu kaybetmiştir daha doğrusu yemiştir! Başroldeki  oyunculardan Tisa Farrow, Mia Farrow’un kız kardeşi. Bunun yanı sıra filmin castı İtalyan korku filmi severlere çok tanıdık gelecek yüzler barındırıyor. D’Amato filmi ‘Buio Omega’ dan da çok düşük standartlarda çekmiştir filmi ki bu da filmi ucuz trash film kimliğine bürünmekten kurtaramıyor.

Tarz olarak film İtalyan tür kaynaklarından bir çok unsuru barındırıyor. Hatta ‘Zombie Flash Eaters ‘ ile  Giallo ya hafif dokundurma yapmıştır. Film ilk yarıda Giallo ya benzerken (adaya geliyoruz ve görünmeyen bir katil beliriyor) daha sonra ise katili görüyoruz. (ve bence *George Eastman korku harikaları arasındaki yerini alıyor.) İlk yarı boyunca gerilimi yüksekte tutmayı başaran D’Amato daha sonra filmde gore sınırlarını zorlamaya başlıyor. Katilin hamile kadının rahminden çocuğu çıkartıp yemesi ve özellikle benim favori sahnem olan son sahnede ise katilin yarılan karnından iç organlarını çıkarıp yemesi gibi. Seversiziniz ya da sevmezsiniz ama şu kesin ki bu filmi uzun süre unutamayacaksınız. Eğer gore filmlerden hoşlanmıyorsanız bu kesinlikle size uygun değil ama eğer hoşlanıyorsanız sansürlü versiyonunu değil cult-sicko uncut versiyonunu izleyin.

Film yazının başında da bahsettiğim gibi çekildiği dönemde büyük tepkiler toplamış. Tutucu İngiliz hükümetinin histerik reaksiyonlarına karşın bu bir snuff film değil, modern standartlarda nasty de değil. Aslında ruhsal bir film Antropophagus ve harika fikirleri kurcalıyor. Burada Eastman’nın devasa bir performansı var. Filmi izlememiş olan korku filmi tutkunları çok şey kaybetmiş sayılırlar.

Öteki Sinema‘da yazdığım kendi yazımdır.