H.Tjut Djalil’nın yönetiği filmin senaryosu ise Karr Kruinowz’a ait. Endonezya yapımı olan Lady Terminator, Uzakdoğu sinemasının tüm klişelerini içinde barındıran ve mantık sınırlarını zorlayan bir yapım. Tam olarak Terminator’ün rip-off nitelendirebileceğimiz film diyaloglarına kadar benzeşleşmekte. Tabi ki tek bir farkla, bu sefer yok edici gelecekten değil geçmişten, 300 yıl öncesinden geliyor.

Yok edici rolünde Barbara Anne Constable yer alıyor. Aynı zamanda bu, oyuncunun rol aldığı tek film. Belki de böyle şaşalı bir rolde yer aldıktan sonra başka bir yapımda gözükmek istememiş olabilir. Yalnızca bu filmde rol almasına rağmen hala adından söz ettirmesi ise bu düşünceyi doğrulamakta. Başrolde yer alan diğer oyuncular ise Christopher J. Hart,Claudia Angelique Rademaker ve Ikang Fawzi. Ikang Fawzi o dönem Endonezya’nın rock yıldızlarından biri.

Yönetmen filmin senaryosunu kendi kafasına göre uyarlamış olsa da kurgu tamamen Terminator filminin aynısı. Queen of the Southern Sea of Java efsanesinden yola çıkarak konuyu Terminator’e bağlıyorlar.

Filmin konusu ise kısaca şöyle; 1000 kocalı şeytani deniz kraliçesi onu sekse doyuran kişiyi azad edecek ve tarihin derinliklerinde yok olup gidecektir. Ancak bu sefer işler tam tersi şekilde gelişir. Kraliçe lanetlenen olur ve denizin karanlık sularına gömülür. Bundan tam 300 yıl sonra bir antropolog olan Tiana Wilson bu olayları araştırmak için Endonezya’nın yolunu tutar. Araştırma yaptığı kütüphanede konuyla alakalı bilgilere ulaşır ve kalenin yerini belirlemek için yola koyulur. Bir deniz kurduyla birlikte Güney Java denizine açılan Tiana dalış yaptıktan sonra ortadan kaybolur.

Artık Tiana deniz kraliçesi tarafından ele geçirilmiş ve Lady Terminator’e dönüşmüştür. Tiana, Lady Terminator’e dönüştükten sonra cinselliğini kullanarak bir çok kişiyi öldürür. Filmin en eğlenceli taraflarından biri de bu. Ölüm sahneleri olabildiğince vahşi.

Endonezya istismar filmlerinin hemen hemen hepsinde gördüğümüz Amerikalı oyuncular bu filmde de karşımızda. Polis teşkilatındaki sarışın polisimiz ve alışveriş merkezindeki temizlik görevlisi gibi beyaz Amerikalılar bu tarz filmlerin olmazsa olmazları.

Abartıya kaçmayan seks sahneleri, mistik kurgusu, kan gölüne dönen çatışma sahneleriyle muhteşem bir rip-off olan Lady Terminator, kesinlikle izlenmesi gereken bir İstismar filmi.

Anıl Koç (magius232@gmail.com)

70ler, İstismar sinemasının kuşkusuz altın çağıydı. Aynı dönemde bazı yönetmenler türleri birbiriyle harmanlayarak uçuk projelere imza atıyorlardı. İşte bu harmanlamadan doğan bir film; The Legend of the 7 Golden Vampires. Dönemin İstismar filmleri erotizm ve korku türünü ön plana koyarken, The Big Boss (1971) ve Enter the Dragon (1973) gibi uzak doğu dövüş filmlerinin kazandığı gişe başarısından sonra bu tarz filmlere olan ilgi artarak çoğalacaktır.

Yine aynı dönemde Hammer Film Stüdyosu da gerilemekte olan pazar payını arttırmak için kendi karakteri olan filmlerle uzak doğunun dövüş filmlerini harmanlamakta gecikmedi. Film dövüş filmleriyle vampir mitinin sinemadaki ilk buluşmasıdır. Daha sonraki filmlere örnek olarak The Era of Vampires (2002) filmini örnek verebiliriz.

Filmin konusundan kısaca bahsedecek olursak; Profesör Van Helsing Çin’deki bir vampir efsanesiyle ilgilenmekte ve bu konuda araştırma yapmaktadır. Bir çoğunluğu Çinlilerden oluşan bir ekiple Vampirlerin yaşadığı varsayılan bir yerleşim yerine yola koyulurlar. Efsanelere konu olan bu 7 Vampir insanları huzursuz etmekte, genç kızları da kurban edip kanlarını içmektedirler. Bu sırada Kont Dracula’da uzak doğuya doğru yola koyulmuştur. Ve ezeli düşmanlar Van Helsing ve Dracula karşı karşıya geleceklerdir.

Filmin İngiltere’deki yapım aşamasından Hammer sorumlu iken Uzak doğu ayağıyla da Shaw Brothers ilgilenmiş. Yani iki türün en iyilerinin bir araya gelerek ortaya çıkardıkları bir yapım olmuş. Filmin yönetmen koltuğunda Roy Ward Baker otursa da dövüş sahnelerini Shaw Brothers adına Cheh Chang çekmiş. Bu iki uç fikri birleştirirken istemeyerekte olsa film komedi tarzına da kaymış. Zaten filmin kült mertebesine oturtan ve türün meraklıları için filmi çekici kılan ortaya çıkan garip durum.

Filmle ilgili bir diğer ayrıntıda film Amerika’da gösterime The Seven Brothers Meet Dracula adıyla girmiş ve film Amerikalı dağıtımcılar tarafından bütünüyle değiştirilmiş. Birçok yeni sahne eklenmiş, bazı diyaloglar çıkartılmış. Yani kısaca filmin Amerika ayağı tamamen farklı bir film haline gelmiş ve buda filmi çekici kılan diğer unsurlardan biri olmuş.

Film farklı uçları beyaz perdede birleştirmesi açıcısından çarpıcı örnekler veren özgün bir yapım. Her ne kadar ticari kaygılar güdülerek ortaya çıkmış olsa da içten, samimi olmayı başarabilmiş.

Öteki Sinema‘da yazdığım yazıdır.

Film endüstrisinde ismini çok duymasakta yaptığı işlere aşina olduğumuz bir isim Tom Chantrell. Bu üretken ve çalışkan illüstratör yarım yüzyıla yakın bir süre Amerikan korku, istismar filmleri ve İngiliz Hammer Film Stüdyoları için binlerce film afişi tasarlamıştır. Chantrell afiş tasarımı konusunda o kadar üretken bir sanatçıydı ki haftada üç ya da dört poster hazırlıyordu ve keskin bir ticari içgüdüsü vardı. Posterleri film tamamlanmadan önce hazırlıyor ve yapımcılar filmi satmak için bu posterleri kullanıyorlardı.

Chantrell’in işleriyle günümüz işlerini karşılaştırdığımızda aradaki kalite farkı kendini açık bir şekilde fark ettiriyor. Onun yaptığı afişlerin filmlerin gişe başarısında da büyük bir rolü vardı.  1980ler ve 90lar da dijital tasarımların artmasıyla birlikte kariyerinde duraklama ve düşüş evresine girdi. 2001 yılında vefat eden sanatçı ölmeden önce B filmlerine ve posterlerine olan ilginin artmasıyla birlikte hak ettiği kült mertebesine erişmiştir. Bu linkte Tom Chantrell ile yapılmış kısa bir söyleşi ve sanatçının posterlerinden bir bölümünü görebilirsiniz.

Film diğer birçok Roger Corman filminde olduğu gibi harika bir kadroya sahip. Peter Fonda, Bruce Dern, Salle Sachse, Dennis Hopper, Susan Strasberg, Dick Miller, Luana Anders, Peter Bogdanovich ve senaryoda Jack Nicholson tarafından yazılmış. Senaryoda Jack Nicholson’un o dönem yaşadığı olaylardan esinlendiğini görüyoruz. (bir dönem LSD kullanması, eşiyle yaşadığı problemler, vs.). Filmde Corman ve Nicholson da dahil, Dennis Hopper ve Peter Fonda da o dönemde LSD kullanmışlar, bu da filme bir gerçeklik katmış.

Filmin konusuna gelecek olursak, Paul (Peter Fonda) TV reklamları çeken bir yönetmendir. Eşiyle yaşadığı problemlerden ötürü depresyondadır. Hippi arkadaşlarının da etkisiyle LSD kullanmaya başlar. Filmde Paul’ü çoğunlukla LSD’nin etkisiyle düşler âleminde, farklı mekânlarda, farklı kostümlerle görüyoruz.  Paul seyirciye pek de sempatik gelmeyen pasif bir karakter; fakat performansı oldukça tatmin edici. Filmdeki halüsinasyon efektleri dönemin teknik koşullarına göre oldukça iyi. Filmi izlemeye karar vermemdeki en büyük etkenlerden ilki senaryonun Jack Nicholson tarafından yazılması, diğeri de Dennis Hooper’ın oynuyor olmasıydı. Belki sizin için de bu iki unsur filmi izlemeniz için etkili olabilir.

Not: Filmin afişinde kullanılan yazı karakterini The Trip adındaki bir Rock grubu da albümlerinde kullanınca filmin yapımcılarıyla uzun süre mahkemelik olmuşlar. Neyse ki grup 90’lı yıllarda dağılınca bu sorunda ortadan kalmış oldu.

Film orijinal Emmanuelle filmine her ne kadar konu bakımından sadık kalsa da, orijinalinden daha sert bir filmdir. Bu arada şunu da belirtmekte fayda var ki, orijinal filmden bir farkı da yasal zorlukların önüne geçmek adına filmin isminde ufak bir hileye başvurulup bir “m” in kaldırılmasıdır.

Laura Gamser filmde bir fotoğrafçı olan Emanuelle’yi oynuyor. Emanuelle bir iş için Afrika’ya gider. Aslında bu sebepsiz bir gezidir. Emanuelle genelde bütün gününü partilerde, havuzda ve seks yaparak geçirir.

Film bir Sexploitation klasiği ve sinematografi oldukça iyi. Ayrıca Afrika’nın vahşi yaşamını gösteren oldukça güzel görüntüler içermekte. Ve Nico Fidenco’nun müzikleri de filmin ucuzluğuna ayrı bir hava katmış.Aslında film Laura Gamser’in bir şovu, filmi başından sonuna izlenir kılıyor. Fransızlar’ın Emmanuelle ve İtalyanlar’ın Emanuelle filmlerine baktığımızda iki filmde de saçma diyaloglar, basit oyunculuklar görmek mümkün. Bana göre İtalyanlar’ın Emanuelle serileri daha ilgi çekici ve izlemeye değer. Ayrıca filmdeki Emaneulle’nin siyahî bir oyuncu olması da filmin ilgi çekiciliğini arttırıyor. Filmin yönetmeni Bitto Albertini iki Emanuelle serisi ile yetinirken bu seriden en çok faydalanan Joe D’Amato olmuştur.  Joe D’Amato filmografisini birçok Emanuelle serisi ile süslemiştir.   Bunlardan bazıları Emanuelle nera: Orient reportage (Emanuelle in Bangkok), Emanuelle in America, Emmanuelle Goes Japanese, Emanuelle Around the World, Emanuelle and the Last Cannibals… Bunun yanı sıra Laura Gamser Joe D’Amato’nun birçok sexploitation filminde oynamıştır.

Film için Emanuelle (İtalyan) serileri içerisinde en iyisi diyemem, ama bu kült seriye başlamak için yanlış bir tercih de sayılmaz.