1950’li yıllar aynı zamanda Türkiye’nin düşük bütçelerle ve basit teknik olanaklarla çektiği fimlerle istismar sineması alanına girdiği dönemdir. Önceleri bu filmler özgün ve bireysel iken daha sonradan uluslararası alanda gişe rekorları kıran filmlerin kopyaları olmaya başlar.  Bu yıllarda Türkiye çoğunluğu dikkatsizce çekilmiş binden fazla istismar sineması örneği çıkarır. 1970’lerin başlarında ise yılda yaklaşık 400 film yapılır.  Bunlar sonuç olarak bağımsız sinemanın herşeyin anahtarı  olduğu ve herşeyin yapılabildiği– her ne kadar kötü olsa da – bir zaman diliminin eseridir.

Türk Sineması’nın istismar türünde verdiği ilk örneklerden biri Mehmet Muhtar’ın Drakula İstanbul’da isimli filmidir. Film Türkiye bir İslam ülkesi olduğu için içinde hiç haçın gösterilmediği ve kutsal su yerine Müslüman drakulamız için Kur’an’ların kullanıldığı dünyadaki ilk örneğidir. Ayrıca Vampirler Kralı’nı kötü kalpli bir kan emiciden çok seçkin bir beyefendiye benzeyen merhum Atıf Kaptan oynamıştır.  Mekan Londra yerine İstanbul olmuş ve tarih filmin çekildiği tarih olan 1953 olarak gösterilmiştir. Kaba bir siyah beyaz kombinasyonu kullanılarak oldukça ucuz olarak çekilmiş olup İtalyan yönetmen Renato Polselli’nin The Vampire and the Ballerina’da başarmış olduğu gibi Mina Hawker karakterini basit bir dansçıya dönüştürerek iyice basitleştirilmiştir. Senaryo Stoker’ın kitabına bağlı olduğu gibi ayrıca Ali Rıza Seyfi’nin vampirizmin Türkçe uyarlaması olan 1958 tarihli Kazıklı Voyvoda kitabından da esinlenilmiştir. Senaryo her iki kaynaktan da etkilenmiş olduğundan kimliği bu şekilde birbirinden ayırt edilemez kalmıştır. Hızlıca ve özensizce çekilmiş olduğundan (örneğin Drakula’nın şatosu ucuz bir tablodur) basit ve komik bir çaba olarak gözükse de 1930’ların Universal yaratık fimleri geleneği açısından ortama uyum sağlar.

Köpekbalığı! İnsanların başlıca en büyük korkulardan biri canlı canlı yenmek olduğu için köpekbalığı filmleri her zaman popüler olmuştur. Film yapımcıları Steven Spielberg’ün ünlü filmi Jaws’ı taklit etmediklerini söyleseler de biri Köpekbalığı! diye bağırdığında  arka fonda John Williams’ın ünlü soundtrack’i eşliğinde ev yapımı tahta bir yüzgeç ve onu takip eden sahnede plastik bir iskeletin ortaya çıkmasıyla durumun tam da öyle olduğunu söyleyebiliriz. Ama final sahnesi tamamen farklı. Evet gerçekten öyle. Berbat bir köpekbalığı kostümü içinde bir adamın güçsüz bir teneke yığınına yumruklar attığı bir sahne düşünün.  Tabii ki film mutlu sonla bitiyor ve insanlar bir disko partisi düzenlerken film sona eriyor.

Jaws Türkiye’nin ilgi gösterdiği uluslararası gişe rekorları kıran tek film değildi. Yine Steven Spielberg’ün filmi E.T de bu furyadan nasibini aldı. Badi (1983), uçan alışveriş sepetiyle, ucuz bodrum katı prodüksiyonuyla o sevimli uzaylıyı başka bir şeye dönüştürmüş oldu.

Hristiyan zeminin Müslüman inançlarıyla değiştirildiği Şeytan (1974) filmi de Exorcist’in ilginç bir kopyasıydı. İlginç olan nokta asıl filmin orjinal soundtrack’inin birebir kullanılması ve içine şeytan giren kızın kafasının kendi etrafında 360 derece döndüğü o ünlü sahne ve çıplaklık, kusma gibi sahnelerinin birebir alınmış olmasıydı. Diğer bir film ise Türk Star Trek olarak da bilinen Turist Ömer Uzay Yolunda’dır. 1974’te çekilmiş bu film ilk Star Trek filmi kadar ünlendi. Türkiye’nin tarihi yerlerinde çekilen filmde bu sefer dizinin orijinal jenerikleri kopyalanmadı ve müzikleri de The Ventures’ın Out of Limits şarkısıyla değiştirilerek bu kez farklı bir yöntem izlendi.

Türkiye’nin fantastik sinema alanındaki belki de en bilinen filmi Dünyayı Kurtaran Adam’dır. Bu film Star Wars, Planet of Apes, Black Hole, Flash Gordon, Moonraker, Raiders of the Lost Ark ve bir çok diğer filmin çekimlerini ve müziklerini kullandı. Bu öyle bir filmdir ki beyninizi öldürür, gözlerinizi yuvalarından fırlatır. Film, Cüneyt Arkın ve ekibi Star Wars’dan çeşitli sahneler gösteren bir ekranın önünde otururken bir patlamayla başlar. Çok düşük bir bütçeyle çekilen bir yapım olduğundan model efektler için stüdyolar yapılamamış ve Arkın bir pilot gibi, asiler kötü adamlar gibi, Ölüm Yıldızı Dünya gibi gösterilmiştir. Kahramanımız güya Princess Leia olan seksi bir fahişeye aşık oluyor, komik görünümlü bir Darth Vader’la ve bir robotla 6 metre uzunlukta aslında tahtadan yapılmış altın bir kılıçla savaşıyor.

Dünyayı Kurtaran Adam tüm zamanların en kötü filmlerinden biri olarak lanse edilse de kamera arkası ve önündeki eksiklerini saf enerjisiyle telafi ediyor. Çok kötü olabilir ama bir çok Hollywood mainstream komedi filminden çok daha eğlenceli. Bu filmi George Lucas’ınkinden ayıran özelliği çok daha fazla şiddet görüntülerine sahip olması. Bir çocuğun kafatası ezilmiş, hatta kopmuş, ve kahramanımızın yardımcıları bunu kokluyor; Türk Darth Vader’ımızın kafası Arkın’ın çıplak elleriyle ortadan ikiye ayrılıyor. Sadece bu da değil; uzaylılar Susam Sokağı’ndaki kurabiye canavarına benziyor ve Lucas’ın ünlü kafetarya sahnesi sanki tehlikeli bir barda çekilmiş gibi duruyor.

Türk Sinemasının bir diğer remake örneği Ayşecik ve Sihirli Cüceler Rüyalar Ülkesinde’dir. Filmde Judy Garland’a benzeyen Ayşecik ve bir tornado ile harikalar diyarına fırlatılan bir köpek, Banju yer alır. Burada Dorothy yani Ayşecik Munckinler gibi giyinmiş yedi cücelerle karşılaşır.

Bir çok Western istismar filmi dahi yeniden çekildi. Öyle bir kadın ki (1979), I Spit on Your Grave (1978) in Türk versiyonu olarak çekildi ve Camille Keaton’ın olduğu orijinal halinden daha çok seks sahnesi içerdiği gibi, bu sahneler yaklaşık 1 saat kadar sürüyordu. Yılda 40 kadar filmde rol alan etkileyici Zerrin Doğan kirli bir melek olarak bakışlarıyla ruhları eritiyor ve gözlerinizi bu güzellikten alıkoymak da pek zor oluyordu. Türkiye’de çok kısa bir süre için açık seks sahnelerini çekmek ve dağıtmak yasal olduğundan bu film hardcore porno sahneleri içeren ilk filmlerden biridir; ancak orijinal, kesilmemiş halini bulmak çok zordur. Çirkin Dünya (1974) ise; üç serserinin bir çift ve oğullarını evde alıkoyduğu orijinal İtalyan ismi La Gang dell Arancia Meccanica olan The last House on the Left (1972) filminin uyarlamasıdır.

Rocky filmi ise 1985’de Kara Şimşek olarak yeniden çekildi. Filmde Sylvester Stallone’nin rolünü oynayan boksör kahramanımız Serdar Kebapçılar; haydutlar, antremanlar ve dansözlerin zar zor hakkından gelirken Bill Conti’nin filmiyle acımasızca dalga geçiliyordu. Serdar, 1986’da ABD’de Rampage adıyla gösterilen filmin Türk versiyonu olan Korkusuz filmiyle geri döndü. Filmin finali ise oldukça histerikti; Serdar koca bir orduyu tek bir bazukayla yerle bir ediyordu. Bir diğer Çetin İnanç filmi de yine bir Rambo uyarlaması olan 1983 yapımı Vahşi Kan’dır. Cüneyt Arkın’ın yer aldığı bu filmde, orijinal film sahne sahne kopyalandı. Stallone’ninkinden fiziksel anlamda daha da yıkıcı olan bu film her ne kadar profesyonellikten çok uzak da olsa, kung fu ve yenilmezliği yücelttiği sahneleriyle hafızalara kazındı.

İnsan Avcısı (1979) filmi de, Death Wish (1974) ve Fernando Di Leo ve Enzo G.Castellari’nin İtalyan polisiyeleri, özellikle de The Big Racket  gibi filmlerin öncülüğünü yaptığı intikam filmlerine Arkın’ın bıçak gibi cevabı oldu.  Arkın filmde ailesi haydutlar tarafından katledilen bir polisi canlandırıyordu. Arkın polis teşkilatından ayrılarak bir silah alıyor ve tek başına savaşa girişip kanlı bir sonla bitiyordu. Kötü adamlar yaptıkları kötülüklere yakışıcak şekilde ortadan kalkıyorlardı. İçlerinden biri tahta bir kutuya kitlenip fırında yakılıyor; bir diğerinin hayaları bir testereyle doğranıyordu. (Aynı sahne başka bir İtalyan-Türk ortak yapımı olan White Fire filminde de tekrarlanmıştır.)

Son Savaşçı (1982) filmiyle Arkın filmlerine devam etti. Aynı zamanda filmin yönetmeni ve senaristi olan Cüneyt Arkın filmde uzakdoğu dövüş sporlarını bilen gizli bir polisi canlandırıyordu. Film boyunca Arkın ninjaları canları çıkıncaya kadar dövdü. Finalde ise Arkın asıl ninjayı kayalıklarda köşeye sıkıştırıyor ve ninja bir anda alev haline dönüşüyordu. Seyirciyi şaşırtmak için yapılan bu sahnede alev alan aslında bir kartonpiyerdi. Bu prodüksiyon belli ki Sam Raimi’nin The Evil Dead filminden alınmıştı. Her ne kadar mantıksız, komik gibi görünse de Arkın kafaları kopartıp havalarda uçtukça, film eğlenceli bir hale dönüşüyordu. Dikkatli seyirciler farkedeceklerdir ki Cüneyt Arkın, Lucio Fulci’nin A Lizard in a Woman’s Skin filmindeki iki saniyelik bir sahneyi de bu filmde kullanmıştır.

Arkın ayrıca Kelepçe (1982) başka bir deyişle Türk Dirty Harry filmini yönetmiş ve filmde başrolde oynamıştır. Clint Eastwood modelinin örnek alındığı belli olan bu filmde Arkın sigara müptelası sert bir polisi canlandırır. Gençleri uyuşturucuyla zehirleyen haydutları kovalarken daha havalı gözükmek için Ford Granada model araba kullanır. Ama işe bakın ki Arkın’ın kendi oğlu da bir uyuşturucu bağımlısıdır. Ama fedakarlık yapılmak zorundadır ve Arkın tabancası ve karate kuşağıyla işe girişir. Diğer macera filmlerine kıyasla, Kelepçe daha yumuşak bir filmdir ve Arkın dertlenip içtikçe ve hatta ağladıkça karakterinin yumuşak yönlerini de görmüş oluruz.

En Büyük Yumruk (1983) ise Arkın’ın diğer bir aşırı şiddet içeren ve hiperaktif aksiyon filmidir. Film bir James Bond aksiyon filmi olsa da seyirciyi filmin hangi filmlerden sahneler içerdiğine dair tahminler ürettiren bir teste dönüşürüyor. Who Saw Her Die, My Name is Nobody, Violent Rome, For Your Eyes Only gibi filmler kesilip kopyanalarak En Büyük Yumruk’u oluşturmuş ve onu hepsinden daha eğlenceli hale getirmiş. Arkın’ın da Bond karakterini hakkıyla oynadığını söylemek gerek. Arkın’ın önceki bol aksiyonlu filmlerinin aksine Ducco Tessari’nin klasik filmi Tony Arzenta aka No Way Out (1973) filminin bir kopyası olan Bırakın Yaşasınlar (1984), oldukça sıkıcı.

Kasırga (1986) ise tanınmamış İtalyan oyuncuların yer aldığı bir intikam filmi. Müziklerinin Andreas Vollenweider ve Tangerinde Dream’den alındığı filmde çalıştığı gazeteye uyuşturucu madde ve beyaz kadın ticareti ile ilgili dizi hazırlayan bir gazeteciyle, onu engellemek isteyen mafyanın öyküsü anlatılıyor. Karpuzcu (1979) diğer bir deyişle Türk Mr.Majetsky, içinde hardcore seks sahneleri barındıran Charles Bronson’un 1974 tarihli intikam gerilim filminin bir kopyası; filmin başrollerinde Dilber Ay ve Behçet Nacar yer alıyor. Bir saatlik süresi boyunca Karpuzcu, boğaz kesme sahnesi ve oldukça rahatsız edici, uzadıkça uzayan toplu tecavüz sahnesi gibi bir çok vahşet ve seks sahnesi içeriyor. İntikam sahnelerinin çok başarılı olduğu filmde sevgilisine ve mallarına zarar verilen bir adamın intikam öyküsü işleniyor.

Sokakların Kanunu (1986) filminde ise Arkın, karısının haydutlar tarafından tecavüze uğradığını öğrenen bir doktoru canlandırıyor. Sadece bu da değil, kızı da evden kaçıp sonunda ölüyor. İyi doktorumuzun iki tecavüzcünün kellesini karısına gümüş tepside getirip karısının da gayet memnun şekilde üzerlerine tükürdüğü sahne unutulmayacak türden.

Süper kahraman filmleri furyası de pek tabii Türk Sineması’nı etkiliyor. Her nekadar kullanılan düşük bütçeler sebebiyle görsel efektlerde oldukça başarısız kalınsa da eksiklerini baştan aşağı sevilebilir kötülükleriyle telafi ediyorlar. Süper Adam (1971), filmin devamı olarak çekilen Süper Adam İstanbul’da (1972) ve Süper Adam Kadınlar Arasında (1972) da zira öyle. Klink İstanbul’da (1967) ise super kahraman filmleri furyasının doğuşunu hızlandıran film olarak tanımlanabilir. Umberto Lenzi’nin Kriminal filminin başarısından etkilenmiş olan senarist Çetin İnanç yönetmen Yılmaz Atadeniz ile birlikte Türk anti kahramanımıza da aynı şekilde iskelet kıyafeti giydiriyor ve kahramanımız aynı tavırları takınıyor. Fantastik Türk filmleri arasında kült haline gelmiş film, döneminde hasılat rekorları kırmış. Aynı furya Kilink Uçan Adama Karşı (1967) ve Kilink Soy ve Öldür (1967) ile devam ediyor. Aynı kategorideki diğer filmler ise Korkusuz Kaptan Swing (1971), Zagor Kara Bela (1971) ve Zagor Kara Korsanın Hazineleri (1971).

Türk super kahraman filmleri 70’ler boyunca küçük bütçeli, komik ama eğlenceli hikayeleriyle hükmünü sürdürmeye devam ediyor. Avrupalılar seri üretime geçerken Türk Sineması renkli filmleriyle bu rekabette galip gelen taraf oluyor. 1960’ların sonu ve 1970’ler zırva süper kahramanlar için zahmetli bir dönem, bu dönemin filmleri: “Neutron and the Black Mask/Neutrón el enmascarado negro” (1962); “Superargo contro Diabolikus” (1966); “The Fantastic Three/I Fantastici tre supermen” (1967); “Flashman” (1967); “Diabolik” (1968); “Phenomenal and the Treasure of Tutankamen/Fenomenal e il tesoro di Tutankamen” (1968); “Il Marchio di Kriminal” (1968); “Supermen/Che fanno i nostri supermen tra le vergini della giungla?” (1970); “Three Supermen in the West/…e così divennero i tre supermen del West” (1973); “The Three Fantastic Supermen in the Orient/Crash che botte!” (1974); “Amazons and Supermen/Superuomini, superdonne, superbotte” (1975); “The Puma Man/L’Uomo puma” (1980); “Three Supermen in Santo Domingo/Tre supermen a Santo Domingo” (1986); “3 Supermen against Godfather/Süpermenler” (1979: a Turco/Italo co-production Cüneyt Arkin) and “Supersonic Man” (1979).

Tipik bir Yılmaz Atadeniz filmi olan düşük bütçeli Maskeli Şeytan (1970) da eğlenceli bir film. İrfan Atasoy, Feri Cansel ve Yıldırım Gencer’in başrollerde olduğu filmde tarihi eser kaçakçılığı konusu işlenmiş. Yurt dışına altın kaçırmayı planlayan bir çete ile mücadele eden maskeli şeytanın hikayesinin anlatıldığı filmde, dönemin filmlerinde sıkça rastladığımız birbiriyle alakasız kahramanların aynı filmde yer alması olayı karşımıza çıkar.

Çılgın Kız ve Üç Süper Adam (1973) yönetmenliğini Cavit Yürüklü’nün yaptığı, senaryosu Volkan Kayhan’a ait ve başrollerinde Emel Özden, Levent Çakır, Altan Bozkurt, Hüseyin Sarar ve Nubar Terziyan’ın olduğu pandomim özel efektleriyle ve mantığıyla 1930’ların B-filmlerine benzeyen eğlenceli bir film. Ayrıca Nubar Terziyan’ı kötü bir karakterde izlemek oldukça şaşırtıcı. Düşük bütçeli dönemin Türk filmlerinin çoğunda olduğu gibi bu film de izlemesi oldukça keyifli bir fantastik film. Bunun diğer bir örneği de Üç Süpermen Olimpiyatlarda (1984) filmidir, hatta bu filmde Çılgın Kız ve Üç Süper Adam’dan alınmış sahneler görmek mümkün.

3 Dev Adam (1973) fantastik Türk filmleri içinde en çılgın süper kahraman filmi olarak nitelendirilir. Altan Günbay, İhsan Baysal ve Aytekin Akkaya’nın başrollerinde olduğu film Captain America, Santo ve Örümcek Adam’dan bolca örnekler içerir. Bu çeşitleme içinde Örümcek Adam kötü bir karaktere dönüştürülmüştür: İçki içmeyi, sevişmeyi ve insanları değişik şekillerde öldürmeyi sever. Örümcek Adam iyi adamlar tarafından dövülerek öldürülür.

Orijinal kopyaların var olmadığını düşünürsek, Onar Film’in Kilink İstanbul’da filminin DVD’sini yayınlaması büyük bir başarıdır. İtalyan film Killing’den esinlenilmiş bu filmde, Kilink’in amacı gizli bir formülle insan ırkını yokedip dünyayı ele geçirmektir. Neden böyle bir şey istediği belli olmasa da bu tüm kötü adamların amacı ve en iyi yaptığı şeydir. Ama Kilink’in planı kusurludur çünkü ortada bir Türk Clark Kent vardır –süper kahramanımız. Kilink’in kadınlarla arası iyidir ve yumruklaşmaktan çok hoşlanır.  Masumları öldürmesi, hiçbir bedel ödemeden işin içinden sıyrılması, genç kızlara işkence etmesi ve pis pis gülerken çenesini sıvazlamasıyla Kilink tam bir “serseriler kralıdır”.

Kilink beyaz perdeye filmin devamı olan Kilink Uçan Adama Karşı ile dönmüştür, Onar Film bu filmi, serinin 3.filmi olan Kilink, Soy ve Öldür ile beraber aynı diskte yayınlamıştır. İkinci filmin girişi 22 dakikalık önceki filmin çekimlerinden oluşur, daha sonra Kilink daha fazla şiddet, sadistlik, macera ve erotizmle kaldığı yerden devam eder. Kilink insan ırkını “ölüm ışını”yla yeryüzünden silmeden once Süper Kahraman gelir ve ışın kılıcını yok eder. Kilink burada şunları söyler: “Güvercinler kartallardan kaçamaz” ve “Ben birlikte çalıştığım insanları incitmem”. Süper kahramanın yumruklarıyla yüzü darmadağın olmuş Kilink’in bu sözlerine şüpheyle yaklaşıyorum çünkü onun için çalışan insanları öldürme gibi kötü bir alışkanlığı vardı. Ama böyle kusurlu kahramanlar eğlencelidir ve Kilink bir Avusturyalı prensesten mücevher çalma peşine düşünce öldürme amacını da bir kenara itmiştir. Kilink’in kız arkadaşı sorar; dünyadaki en zengin adamsın, neden Hawaii’ye kaçmıyoruz? Kilink’in bu umurunda değildir, gene de prensesin mücevherlerini çalar. Niye? Çünkü bunu yapabileceğini göstermek istiyordur. Film çok eğlencelidir ama serinin yapımcısı filmin negatiflerini yirmi yıldan daha fazla zaman önce yok ettirince film sonsuza kadar kaybolma noktasına gelmiştir. Betalar ideal şeklinden daha kötü halde bulunmuş olmasına ve Kilink Uçan Adama Karşı’nın son hali bulunamamış olmasına rağmen Onar Film, finali bir slaytla ve röportajla bitirmiştir. DVDler, aktör İrfan Atasoy ve Komonda Behçet’in de yönetmeni olan filmin yönetmeni Yılmaz Atadeniz’le röportajları da içerir.

Önceki filmlere kıyasla Kilink, Soy ve Öldür daha çok bir yergi, kötü adamın karanlıktaki dansını anlatan bir ajan/macera filmi.  Türkiye’nin füze/radar sitelerini detaylı bir şekilde anlatan ve kötü adamların bunun için savaştıkları bir hikaye üzerine kurulu. Bu da problemin zirve noktası zaten.  Süper kahramanımız Kilink’likten sıyrılıp daha sevilen bir karaktere dönüşmüş – annesinin şükran gözyaşları içinde bir çocuğu canlı canlı derisinin yüzülmesinden bile kurtarıyor – önceki versiyonlarda olsa kendi çocuğu öldürür ve annesine tecavüz ederdi. Ama bunun yanında da, Kilink önceki kötü yanlarını da göstermekten çekinmiyor, kadınları dövüyor, güzel bir kadını baştan çıkardıktan sonra yumruklayıp balkondan aşağı atıp öldürüyor. Filmin sonunda Kilink gününü yaşamış biri olarak kendini polise teslim ediyor. Bu da onun Türk seyircilere armağanı.  Kilink kadınlarla sevişip yaptığı kötülükler yanına kalmış olsa da bu filmde biraz tembelliğe kaçmış. Kilink serisi başka filmlerle de 1967’de devam ediyor: Kilink Caniler Kralı, Mandrake Kilink’e Karş, Kilink Frankenstayn’a Karşı, Kilink, Ölüler Konuşmaz, Dişi Kilink, Şaşkın Hafiye Kilink’e Karşı. 1970’lerin başında  maskeli kötü adamımızın adaletten kaçtığı şu filmlerle de seri sürdü: Kilink Ölüm Saçıyor (1971) ve Kilink Kolsuz Kahraman’a Karşı (1974).

Onar Film’in yayınladığı diğer iki film ise Ölüler Konuşmaz ki (1970) ve Aşka Susayanlar Seks ve Cinayet (1972). İlki tüyler ürpertici bir perili köşk hikayesi ve tüm kopyaları yok edildiği için sonsuza kadar yok olduğu sanıldı.  Daha sonra bir kopyası tozlar içinde Yeni Lale Film Stüdyosu’nda bulundu ve filmin starı Aytekin Akkaya ile bir röportajı da içeren bir versiyonu daha temiz bir halde seyirciye sunuldu. Ölüler Konuşmaz ki, perili köşk klişelerine ve rahatsız edici bir kahkahaya sahip hortlağına rağmen atmosferi oldukça zengin, modu da çok yüksek bir film.  Oyunculuklar vasat olsa da bu gene de filme ayrı bir cazibe katmış. Aşka Susayanlar Seks ve Cinayet, Sergio Martino’nun The Strange Vice of Mrs.Wardh’ın Türk versiyonu.  Filmin süresi 1 saatten az. Tipik olarak prodüksiyon diğer İtalyan filmlerden alıntılar içeriyor ve Gastaldi’nn senaryosu Türk tatlarıyla  yeniden uyarlanmış şekilde karşımıza çıkıyor. Martino’nun sinemasal inceliğinden yoksun ama uygun bir şekilde şık.

Tarzan İstanbulda (1953) yine Onar Film’in yayınladığı ve elli yıldan fazla süredir kaybolduğu söylenen bir filme göre iyi bir kaliteye sahip. Türk sinemasının teknik açıdan ilkel olduğu bir dönemde, Orhan Akdeniz’in yönetmenliği gayet kendinden emin, belgesel görselleri ve diğer Tarzan filmlerinden alıntılarla da yönetmenliğini göstermiş. Tarzan İstanbul’da, Türk kaşiflerinin Ölüm Dağında saklı bir hazine aradıkları ve içinde tüm klişeleri barındıran hikayesi bir çocuğun Afrika’daki macerasını içeriyor. Ana karakterler dakikada bir egzotik hayvanlarla karşılaşıken yerliler ortama uygun hareket ediyor. Belgesel özelliğiyle Bruno Mattei’nin Zombie Creeping Flesh filmine ilham olabilirdi ama Afrika ormanlarına neden bir Komodo ejderhası salındığı tamamen anlamsız. Tamer  Balcı’nın canlandırdığı Türk Tarzan,  plastik timsahlarla savaşırken ve evcil maymunu Chitah’ı severken rolünü inandırıcı bir şekilde yerine getirmiş. Film ayrıca iki ilginç ekstraya sahip; ilki kısa bir sahne arkası gösterimi, diğeri de küçük tarzanı canlandıran Kunt Tulgar’la bir söyleşi. Bu söyleşi Yeşilçam hakkında daha fazla şey öğrenmek isteyenlerin ilgisini çekecektir, zira Tulgar Süpermen Dönüyor’da süpermeni nasıl uçurduğunu ve Tarzan Korkusuz Adam’ı nasıl yönettiğini anlatıyor. Tulgar çoğunluğu fantastik filmlerin oluşturduğu bir çok Türk filmi çekildiğini ve bunlardan çok azının kaldığını belirtiyor.

Yönetmen Kunt Tulgar Süpermen Dönüyor ile gözünü Süpermen’e dikince Richard Donner kutsanmış sayıldı.  Türk Süpermen Haşim Demircioğlu oldukça uyuşuk bir halde dünyayı kurtarmaktaydı. Türk Lois Lane’in sürekli kaçırıldığı ve Süpermenin onu, insanları altına dönüştüren bir silaha sahip kötü adamdan kurtardığı sahnelerden oluşuyordu. Tabii ki de kötü adamın silahını tutabilmesi için kryptonite’e ihtiyacı vardı ama aslında o bir slayt projektörü olduğundan tutmakta zorlanıyordu. Film, uzayın siyah bir karton önünde yılbaşı ağacı dekorasyonları olarak gösterildiği bir sahne ile başlıyor. Demircioğlu’nun performansı (sahne adı Demir Tayfun), kuşkulu süper kahraman özellikleri taşıyor, elini kesecek diye yumruk atmaktan çekiniyor.  Bir röportajında Tulgar, karısının senaryoyu yazdığını ve kostümü onun hazırladığını söylüyor. Ayrıca o sıralarda Demircioğlu askerliğini yapıyormuş. Onun film yıldızı olmasını isteyen Tulgar orduya yalan söyleyip Demircioğlu’nun babasının trafik kazası geçirdiğini söylemiş. Askerden bir hafta izin alan Demircioğlu, bu sürede filmde oynamış.

Demir Yumruk: Devler Geliyor (1973) ise Tunç Başaran’ın yönettiği, başrollerinde Süleyman Turan, Feri Cansel ve Altan Günbay’ın olduğu filmde tabii ki yine dünyayı ele geçirme planlarının süper kahramanımız devreye girince sonuçsuz kalması anlatılıyor.

Kilink’in ekibinin elinden çıkmış olan Casus Kıran (1968) ise DC Comics’in yarattığı bir çizgi roman karakteri olan Spy Smasher’ın üzerine kurulu. Spy Smasher ve arkadaşları, The Mask’i ve onun kötü kalpli arkadaşlarını yerle bir ediyorlar. The Mask dünyayı ele geçirmek istiyor ama Spy Smasher tarafından dayak yiyor. Onar Film kötü haldeki çekimi yenileyerek çok iyi bir iş çıkarmış, şimdi daha bol maskeli aksiyon, vuruş dövüşle izlemesi daha zevkli. Ayrıca diskte yönetmen Yılmaz Atadeniz’le yapılmış bilgilendirici bir söyleşi de yer alıyor.

Ancak çok kısa bir özet olarak burada verebildiğimiz örnekler Türk istismar sinemasının ne kadar geniş olduğunun bir kanıtı. Maalesef bir çoğu da arkalarında solmuş posterler ve anılar bırakarak tamamen yok oldular.  Önceleri kayboldu sanılan sanılan ve var olan diğer filmler ise Altın Çocuk Beyrut’ta (1967), Uçan daireler Istanbul’da (1955), Görünmeyen adam Istanbul’da (1955), Turist Ömer (1964), Binbasi Tayfun (1968), Örümcek adam (1966), Turist Ömer Yamyamlar Arasında (1970) ve Bombala Oski Bombala (1972) ve birçok diğer film.

Saymakla bitmeyecek kadar geniş bir arşive sahip Türk İstismar sineması. Yılmayan Şeytan (1973), Tarkan Viking Kanı (1971), Cüneyt Arkın’ın oynadığı The Sting (1974) filminin kopyası Marvin Hamlisch müzikleri ve karate sahneleriyle beraber Belalılar (1974) karşınızda! Daha çok Arkın mı istiyorsunuz? Işkence, kılıç dövüşleri ve şeytansı rahibeleriyle Battalgazi Destanı (1971) ve Savulun Battal Gazi Geliyor (1973) filmlerini bir deneyin. Cemil (1975) de ışıklara yumruklar savurup kendini sigara ile resmen öldürüyor ve bunun daha fazlasını Çöl (1983) de de yapmaya devam ediyor. Attilla Khan çizgi romanından yola çıkılarak yapılmış Tarkan (1969), filmin devamı Tarkan: Altın Madalyon (1972) verebileceğimiz diğer örnekler. Conan the Barbarian’ın Türk versiyonu olan Altar (1985) var bir de. Kara Boğa (1974) Vlad’ın vampir hikayesinin anlatıldığı kanlı bir hikaye, Toros Canavarı (1961)’nda ise bolca kıllı mağara adamları var. Liste uzayıp gider…

Onar Film’in kurucusu Bill Barounis Türk fantastik sinemasına olan tutkusunu anlatırken şöyle diyor: “Bu filmlerin beni neden böyle çektiğini bilmiyorum”. Barounis’in ofisi Türk film posterleri ve videoları ile dolu – sanki zamanın unuttuğu bu filmler onun damarlarından fırlamış gibi. Barounis’in deyişiyle; “Naif stilleri, bir büyü gibi. Renkleri ve yaratacılıkları bana çocukluk çizgi romanlarımı hatırlatıyorlar”.  Para için bu işi yapmadıkları belli, sadece daha fazla insana bu filmleri ulaştırma isteği içerisindeler. “Biliyorsunuz, bu filmleri ortaya çıkarıyorum ve tıpkı bir hayran gibi hareket ediyorum, bir tüccar gibi değil. Euro’yu da seviyorum tabii onla da eninde sonunda ilgileneceğim” diyor gülerek Barounis.

Yeşilçam’ın dünyasına dalacak kadar cesur olanlar için, Yeşilçam’ın insanı keyiflendirecek, büyüleyecek ve saf kötülüğüyle beyinlerine çarpacak bir dünya olduğunu söylemek mümkün. Bu yolculuğa kendinizi kaptırdığınız anda dönmek istemeyeceksiniz.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Filmin ilk 15 dakikasında video kasetten kaynaklanan bir ses kaybı olsa da görüntü kalitesinde ve sonraki dakikalarda izleme konusunda her hangi bir sıkıntı çekmedim.

Filmin yönetmeni Yeşilçam’ın emektar isimlerinden Mehmet Alemdar. Alemdar, 1970 yılında kurduğu Alemdar Film şirketiyle birçok filmin prodüksiyonunu üstlendi. 1972 yılında Yönetmen Semih Evin’in asistanlığını da yapan Mehmet Alemdar daha sonraki yıllarda Çetin İnanç’la da çalıştı. Bu beraberliğin varlığı çoğu filmde olduğu gibi bu filmde de kendini hissettiriyor.

Filmin konusu ise şöyle: Sırma (Şehnaz Dilan), geçmişte başından kötü bir olay geçmiş, bir sapık tarafından tecavüze uğramış genç ve güzel bir kadındır. Kocası Sinan’la (Cemal Gencer) birlikte bu kötü olayın izlerini silmek için başka bir yere taşınmışlardır. Fakat Sırma bu olayın şokunu üzerinden atamaz. Sürekli bu olayla ilgili sanrılar ve kabuslar görmektedir. Sinan ise filmin başında eşiyle oldukça ilgili görünmekteyken filmin ilerleyen bölümlerinde gittikçe karısından uzaklaşmakta ve gizemli bir havaya bürünmektedir.

Bu sırada zengin bir ailenin genç kızı ailesine haber vermeden arkadaşlarıyla bir tatile çıkar. Oldukça endişelenen aile kızlarının kaçırıldığından şüphelenmekte ve gazetelere kayıp ilanı vermiştir. Kayıp kız ve Sinan’ın yolları bir süre sonra kesişir. Bu arada bir dönem sabah programlarının vazgeçilmez ismi Meriç Erkan kırmızı ceketiyle filmin ilerleyen bölümlerinde ortaya çıkar ve Sırma ile yakınlaşır.

Filmimiz ana hatlarıyla bu dörtlü etrafında şekilleniyor. Trash etiketini gönül rahatlığıyla yapıştırabileceğimiz film, korku ve gerilim filmleri konusunda çok üretken olmayan sinemamız göz önüne alındığında oldukça masumane ve takdiri hak etmektedir. Film kopuklukları ve alakasız diyaloglarına rağmen günümüz pek çok Türk filmine göre kendini izlettirme konusunda bir sıkıntı yaşatmıyor.

Yönetmen Mehmet Alemdar’ın aynı yıl içerisinde çektiği bir diğer korku-gerilim türündeki filmi Kader Diyelim (1995) ise Alfred Hitchcock’un Psycho / Sapık filminden esintiler taşımakla birlikte filmle ilgili kısa bir yazı ve yönetmen Mehmet Alemdar’la ilgili söyleşiyi buradan okuyabilirsiniz.

Link:

Sinema tarihi boyunca insan olmayan varlıkları konu alan canavar temalı filmler büyük ilgi çekmiştir. Bunlardan bazıları hayal ürünü olmasına karşın bir kısmı da gerçek, var olan canlılardan yaratılmış canavarlardır. Dev karıncalar, örümcekler, timsahlar, goriller ve tabii ki köpekbalıkları!

Peter Benchley’in aynı adlı romanından uyarlanan “Jaws” sharksploitation janrını başlatan film olmuştur. Bu filmden sonra “Jaws” bir seri olmuş ve katil köpekbalığı temalı filmler beyazperdede boy göstermeye başlamıştır. Türün filmleri kimi zaman büyük bütçelere sahip yapımlar olurken bazıları ise oldukça düşük bütçeyle, neredeyse trash sınıfına girecek filmlerdi. İtalyan istismar sinemasının kötü ünlü yönetmenleri Bruno Mattei ve Joe D’Amato da bu türe ait filmler yapmıştır. Türk sinemasında da ana teması köpekbalığı olmasa da Jaws’tan etkilenildiği açıkça belli olan yönetmenliğini Çetin İnanç’ın yaptığı, başrolünde Cüney Arkın’ın oynadığı Çöl (1983) filmini sayabiliriz.

Benchley’in romanında şişman gazeteci Meadows, Şerif Brody’e: “Köpekbalıkları baltalı katiller gibidir, Martin. Onlarda kontrol edilemeyen bir çılgınlık ve kötülük vardır” der. Filmde de gördüğümüz gibi şişman gazeteci Meadows söylediklerinde oldukça haklıydı. Film geçtiğimiz yıllarda (2005) 30’uncu yıldönümü şerefine özel bir DVD’si piyasaya sürüldü. Jaws’dan sonra hiçbir köpekbalığı filmi onun elde ettiği başarıya ulaşamadı. Bunun sebeplerinden birisi de insanlar üzerinde o derece büyük bir etki yaratamaması ve gerçekçiliği yakalayamamasıydı.

Jaws’ın devam filmlerinde, ilk filmdekinin aksine daha fazla köpekbalığı sahnesi mevcuttu. Bu da ikinci ve üçüncü filmin insanlar üzerinde çok fazla etki yaratmamasının nedenlerinden birisiydi. Hatta Spielberg filmle ilgili bir röportajında köpekbalıklarını bilinçli olarak çok fazla göstermediğini belirtmiştir.

Jaws’dan bir süre sonra birkaç köpekbalığı filmi daha çevrildi. Devam filmleri ve taklitleri dışında Jaws’dan kırıntılar taşıyan Piranha (1978), Orca (1977) ve Anaconda (1997) gibi filmler de çevrildi. Renny Harlin’in 1999’da yönetmenliğini yaptığı Deep Blue Sea filmi ise bu janra yeni bir soluk getiriyor ve köpekbalığını farklı bir açıdan ele alıyordu. Ayrıca gelişen teknolojinin de nimetlerinden yararlanıp daha önce denenemeyen şeyleri de yapma fırsatını buldu. Harlin’in Deep Blue Sea’deki temel yeniliği “Akıllı Köpekbalıkları” idi (Bir grup çılgın bilim adamı köpekbalıklarının beyinleri üzerinde yaptığı genetik deneyler sonucu akıllı, katil köpek balıkları yaratmaya çalışıyorlardı). Jaws ve türevlerinde köpekbalıklarının yaptıkları doğalarının bir gereği sonucu meydana gelen olaylar; fakat Deep Blue Sea’de insan gibi davranma ve bir intikam duygusu ile saldırmak var.

Bu türe ait düşük bütçeli filmlerde dikkati çeken unsurların başında köpekbalığı tarafından öldürülen insan sayısının oldukça fazla oluşu gelir. Örneğin Jaws’da sadece beş kişi köpekbalığı tarafından öldürülürken, 2003 yapımı Shark Zone’da bu sayı neredeyse yirmidir.

Bazı filmlerde ise efsane olan devasa köpekbalığı figürü karşımıza çıkar. Shark Hunter(2001), Shark Attack 3: Megalodon (2002) ve Magalodon (2004) da karşımıza çıkan, okyanusun derinliklerinde yaşayan prehistorik çağdan günümüze kadar gelmiş “the meg” boyutlarıyla izleyiciyi şaşkına düşürmüştür. İnsana zarar vermenin ötesinde, önüne çıkan her şeyi silip süpürecek bir boyutta ve vahşiliktedir.

Bu türe ait en farklı yapım ise 2004 yapımı Open Water’dır. Burada tatilde dalış yapmaya giden bir çiftin açık denizde mahsur kalmaları konu edilir. Film birçok izleyicinin bir köpekbalığı filminde görmeyi beklediği devasa, vahşi köpekbalıklarına sahip değil. Çoğu Hollywood yapımı köpekbalıklarının aksine burada gerçek köpekbalıkları kullanılmış ve boyutları da izleyiciyi tatmin edici büyüklükte değildi.

]]> http://iyikotufilm.com/sharksploitation-filmleri/feed/ 4 http://iyikotufilm.com/turk-isi-ninjalar/ http://iyikotufilm.com/turk-isi-ninjalar/#comments Fri, 17 Jul 2009 21:37:35 +0000 Tolga Demirtaş http://iyikotufilm.com/?p=1436 Ninja filmleri özellikle 70lerin sonunda ve 80li yıllarda dünya pazarında oldukça iyi iş yapıyordu. Ülkemizde de 80li yıllardaki video furyası döneminde en çok talep edilen filmlerin başında vurdulu kırdılı filmler gelmekteydi. Bu dönemde Yeşilçam filmlerinde jönler karate filmlerinden fırlamışçasına döner tekmeler savuruyor ve rakiplerini alt ediyordu. Karate filmlerimizin gelmesi gecikmedi ama yerli yapım bir Ninja filmine Türk izleyicisi ne tepki verecekti, bu bir soru işaretiydi. Türk Sineması’nın Jet Rejisör lakaplı yönetmeni Çetin İnanç, o dönemde birçok ortak yapıma imza attığı Cüneyt Arkın’ la “Dünyayı Kurtaran Adam”dan sonra yine fantastik bir projeye imza atıyorlardı: Ölüm Savaşçısı.

Film bir grup Ninja’nın çimenlik bir arazideki antrenmanı ile açılıyor. Ninjaları alışılageldik siyah kıyafetleri ile değil beyaz karate GI giysisi ile görüyoruz. Daha sonra liderleri olduğu anlaşılan siyah GI kıyafetli bir adam Ninjaların arasında beliriyor. Ve o sırada o kişiden geldiğini anladığımız bir dış ses kulaklarımızda yankılanıyor: “Bu gece ay doğarken yarasalar, Ninjalar yeniden canlanacak. Ölülerimiz toprağın altından çıkacak. Düşmanlarımız korkudan çıldıracak; çığlık ve feryatlar dünyayı saracak. Ölüm savaşçısı bunları duyacak ve sonsuz savaş başlayacak: İntikam savaşı.” Bu cümlelerden sonra bizi neyin beklediğini az çok tahmin etsek de filmi izledikten sonra hayal dünyamızı ne kadar sınırlı tuttuğumuzun farkına varıyoruz.

Ölüm Savaşçısı filminde Çetin İnanç’ın 1982 yapımı Son Savaşçı filminden eklenen birçok sahne mevcut. Bu bana Ninja filmlerinin usta yönetmeni Godfrey Ho’yu anımsattı. Godfrey Ho da birçok filminde eski filmlerinden ya da başka filmlerden sahneler eklemesi ile ün yapmış bir yönetmendir. Ölüm Savaşçısı filmi muadili olan Asya yapımı Ninja filmlerine konu olarak benzese de nitelik olarak fantastik bir yapım.

Film özellikle yurt dışında oldukça popüler. Ülkemizde ise unutulmaya yüz tutmuş bu film 80′li yıllarda Yeşilçam’ı etkisi altına alan Arabesk furyasına karşı koyamamış ve ilgisizlikten unutulup gitmiş.

Filmin başındaki yeşil alanda yapılan antrenmanın ardından katil Ninjaların bir seri cinayetini izliyoruz. Daha sonra Cüneyt Arkın’ ı güzel bir bayanla deniz keyfi yaparken görüyoruz. Aralarında ise şöyle bir diyalog geçiyor:

- O hayali yine görüyor musun?
- Bu kâbus beni bir kader gibi çağırıyor.
- Onunla karşılaşırsan n’apıcaksın?
- Savaşıcam..Savaşmadan elde edilen sevginin değeri yoktur.

Bu sahneden sonra Cüneyt Arkın’ ı yine yeşil bir alanda elinde bir kılıçla birini beklerken izliyoruz. Beklediği kişi çok geçmeden havada naralar atarak beliriyor. Bu kişi bizim bildiğimiz yerli Bruce Lee Nihat Yiğit’ten başkası değil. Film kendi içinde o kadar tutarsız ilerliyor ki birbirinden alakasız sahnelerin ardı arkası kesilmiyor. Filmin ilerleyen bölümlerinde bizleri bir zombi ve ne olduğu belirsiz bir yaratık bekliyor.

Bir diğer Ninja filmimiz ise yönetmenliğini Cevat Okçugil’ in yaptığı 1986 yapımı Ninja Gece Savaşçısı. Filmimizdeki Ninja’lar Ölüm Savaşçısı’na göre Uzakdoğu’daki muadillerine kıyafet olarak daha benzer. Filmin inanılmaz bir açılış sahnesi var. Değme gore filmlere taş çıkartan bu sahnede bir grup Ninjayı bir sunağın etrafında bir genç kızı kurban ederken izliyoruz. Buraya kadar ne var ki bunda diyebilirsiniz ama genç kızın kurban edilişi gerçekten vahşice. İç organları çıkarılan genç kızın kanını da bir kadehte ekibin lideri olduğu belli olan bir kaç kişi içiyor. Sonrada çıkarılan organları mideye indiriyor. Daha sonra anlıyoruz ki bir grup çete ve onlar için çalışan Ninjalar genç kızları kaçırıp kendi kanlı emellerine alet ediyorlar. Aziz adlı genç ve sevgilisi ise bu çeteye karşı savaşıyorlar.

Filmin başrolünde Aziz Köp adlı bir isme rastlıyoruz. Aziz Köp 80li yıllarda vurdulu kırdılı filmlerin rüzgarını arkasına alarak üç filmde oynuyor. Bunlardan Ninja Gece Savaşçıları filminde ise başrolü kapıyor. Sinema dışında da Uzak Doğu sporları ile ilgilenen Aziz Köp’e internet üzerinde yaptığım araştırmalardan sadece xing’deki profiline ulaşabildim. Kendisi hala uzakdoğu sporuyla profesyonel olarak ilgilenmekte.

Yukarıda bahsettiğim gibi 80′li yıllar Ninja filmlerinin altın çağıydı. Hiç bir furyayı es geçmeyen Yeşilçam nedendir bilinmez ama bu furyayı araştırmalarım sonucu edindiğim bilgiye göre sadece iki filmle geçiştirmiştir.

80′li yıllarla birlikte Yeşilçam’ın içi iyice boşalmış piyasa Arabesk şarkıcıların eline geçmeye başlamıştı. Seks furyası filmleri bile artık iş yapmamaya başlıyordu. Televizyonun da evlere iyice yerleşmesi ve video furyasıyla birlikte Yeşilçam son çırpınışlarıyla dönemin arabesk şarkıcılarına sarılıyordu.

Televizyonu artık evlerimizden, odalarımızdan, kısaca ve en geniş anlamıyla söylersem mahremiyetimizden ayıramayacağımız kesindi. Türkiye gibi çoğunlukla Amerikan televizyonu için yapılmış filmleri seyretmek durumunda olan ülkeler için bu filmler genellikle bir tele-realizm içermektedir. Yani belli sorunlara yönelik konuları işlemektedir. Bu filmlerin olay örgüleri, karakterleri ve temalarının dayandığı ortak referansları gündelik olaylar sağlamaktadır. Bu ortak referanslar öylesine etkili olmaktadır ki, Türkiye’de Dallas adıyla lokanta bile açılmaktadır. Ömer Kavur’un Yusuf ile Kaan (1979) adlı filmindeki sokak çocuklarından birinin adı da bir ABD dizisindeki “kötü adam”ın adıdır: Falconetti.

70′li yıllarda Yeşilçam’ın en çok etkilendiği ülkelerin başında İtalyan sineması gelirken 80′li yılların Video furyasıyla birlikte evlerimize giren Rambo, Rocky, ve Bruce Lee ağırlıklı aksiyon ve dövüş filmleri Yeşilçam’da karşılığını bulmakta gecikmiyordu.

Türk sinemasının Jet Rejisör lakaplı yönetmeni Çetin İnanç’ın bu furya ile ilgili Pınar Öğünç’ün hazırlamış olduğu Jet Rejisör adlı kitaptan şöyle diyor: ” Bu ara da “Rocky” diye bir boks filmi çok meşhurdu; bildiğimiz Rocky. Türkiye vücut şampiyonu, dünya altıncısı olan Serdar diye bir çocukla tanışmıştım. İzmir’de bizim yazıhanenin yanında bir spor salonu vardı. Gerçekten güzel vücutlu, güzel yüzlü bir çocuktu Serdar. Öyle girip çıkarken görmüştüm, onun da kanına girdim. Kendi de hevesliydi, “Kara Şimşek” diye bir film yaptık onunla. Birde İtalyan bir çocuk bulduk İstanbul’dan, karşısına rakip olarak koyduk. O da tekvandocuydu, filmlerde oynamak istiyordu. Aslında ticaret işleriyle uğraşıyormuş, bir gün stüdyoda karşılaştık. Dediler “bu filmlerde oynamak istiyor”, bize de öyle bir adam lazımdı. Hem yabancı bir yüz, yabancı bir isim iyi olacaktı. Bir de onun yanında çok güzel siyahi bir kız vardı, onu da şarkıcı olarak soktuk filme. Aslında bu İtalyan çocuğun sevgilisi, beraber gidip geliyorlardı. biri tekvandocu, biri karateci, ama Rocky gibi olsun diye boks filmi yaptık biz. O sıra okullar açıktı, çocuk oyuncu bulamadık. Serdar’ın kardeşini de benim oğlan oynamıştı.

1986′da Focaya gidip bir zaman orada kaldık. Foça’dan dört film çıktı. Bir tanesi yine Serdar’la çektiğimiz “Asi Kabadayı”. Bunda da ilhamımız “Rambo”ydu. Zar zor Serdar’ı bizim Stallone yaptık. Filiz Taçbaş oynamıştı Serdar’la birlikte “Korkusuz” bir de galiba “İntikamcı” diye iki filmimiz daha var Serdar’la. Hepsi küçük bir kasabada geçiyor Foça’dayız ya değerlendirdik işte.

Son filmim “Ölüm Vuruşu”. Bunda da daha önceden filmleri olan karateci bir çocukla çalışmıştık. Nihat’ın (Yiğit) karşısına afili bir rakip koymak lazımdı. İtalya’dan gelen o tekvandocu çocuğu çağırdık yine. Yine Angela’yla bir İtalyan arkadaşları daha geldi, durup dururken enternasyonal bir film oldu. Bir tercümanlar oluyordu sette, Türkçe laflara göre İtalyanca ağızlarını oynattırıyorduk, zaten sonradan dublaj da olduğu için mesele olmuyordu. Ben son filmim olduğunu bilmeden çektim, meğer “Ölüm Vuruşu” Yeşilçam hayatımın sonu olacakmış.”

Bunun yanında Yeşilçam emektarlarından Sönmez Yıkılmazın oynadığı iki Rambo klonu filmi burada bahsetmeden geçemeyeceğim. Filmlerden ilki 1986 yapımı “Ramo / Türk Rambosu” diğer film ise 1987 yapımı “Silaha Yeminliydim” filmleridir.

Yukarıda belirttiğim gibi Yeşilçam’ın bu son çırpınışları günümüz B-Film severler için koleksiyonluk cevherler olarak karşımıza çıkıyor. Hatta “Korkusuz” bir Amerikan (Darkmaze) şirketi tarafından DVD ve İngilizce dublajlı olarak piyasaya sürüldü. Umarım bizde bir gün bu cevherlere gereken değeri verir ve bu filmleri tozlu raflardan çıkartıp hakettiği değeri veririz.

Çetin İnanç

“İnsanoğlunun ilk uzaya açılıp aya gitmesiyle “uzay çağı” başlar. Uzay çağı dünyalılar için bir ilerleme çağıdır; binlerce yıl böyle yaşamışlardır. Uzay çağı geçmiş, zaman ve yaşam galaksi çağına ulaşmıştır. Yüz binlerce yıl geride kalmış, dünya ve gezegenler sistemi, uzayda galaksi sistemine dönüşmüştür. Medeniyetler, tarihler geride kalmış, insanlar ilk çağlardaki gibi basit yaşamla yetinmeye başlamışlardır. Ve bütün güçleriyle ölümsüzlüğü ulaşmak, devamlı yaşamı sağlamak için amansız bir çalışma ve mücadeleye girmişlerdir. Bu çağlarda dünya milletleri, medeniyetleri, ırkları, dinleri, ayrı devletler halinden çıkıp tek bir varlık haline geldiler. Tek bir dünyalının yaşayışları ve kavimleri galaksi çağının dünya insanlarını meydana getiriyordu. Dünya çılgın bir nükleer silahlanmanın sonucu olarak yok olma tehlikesiyle karşı karşıya gelmişti. Dünya bu gibi tehlikeleri birkaç kez geçirmiş, hiçbir kuvvet dünyayı yok edememiş, fakat dünya bazı zamanlarda parçalara ayrılmış, dünyadan kopan parçalar uzayda meteor taşları haline gelmişti.

Bazı gezegenlerde hayat devam etmekte, yaşam sürmekteydi. Ama nükleer savaş çok hızlanmıştı. Hükmetmek, daha güçlü olmak için bu güzel, mutlu dünya delice parçalanırken birden gizli ve çok güçlü bir düşmanla karşı karşıya kalındı. Beş milyar yıl önce ışın ve enerjiden madde haline gelen dünyamız galaksi çağında lazer ışınlarının etkisiyle toz bulutları haline gelip parçalanmaktadır. Bu düşman kimdi? Hangi galaksideydi? Bütün dünyalılar bu tehlikeye karşı tek bir silah kullandılar: İnsan beyin gücü ve iradesiyle birleştirilmiş bir tabakayla karşı koymaya başladılar. İnsan beyin moleküllerinin sıkıştırılmasıyla oluşturulan bir tabaka dünyayı koruyordu. Dünya her saldırı karşısında toz bulutu haline gelmekte, önündeki koruyucu kalkanın arasına sığınmaktaydı. Bu kalkanı delecek tek güç insan beyni ve iradesiyle yaratılacak bir silahtı. Ama gerçekte galakside bulunan dünya düşmanları silahları ne kadar güçlü olursa olsun, beyinleri yoktu. Dünya ve insanın değeri sonsuzlukta en büyük silahtı. Dünyalılar bu bilinmeyen düşmanı aramaya başladılar. Ama ne yazık ki gönderilen hiçbir savaşçı geri dönmedi. Dünyalılar toplandılar, bir araya gelip çare aradılar. Tek çare düşmanı bulup savaşmaktı. En büyük, en güçlü iki Türk savaşçısı ve diğer dünyalılar uzaya açılıp bilinmeyen düşmana savaş ilan ettiler. Bazı dünyalılar bu savaşa katılmadılar. Fakat hayal güçlerini gerçek ve mantıkla birleştiren her insan bu savaşa katılıp kazanmak azmindeydi.”

“Dünyayı Kurtaran Adam” bir tiradla açılır. Ben yazmıştım onu. Aslında ilk başta böyle bir giriş planlamamıştık, fakat sonra film biraz kısa geldi. Cüneyt abi de bir yere gitmişti başka bir film için. Eldeki görüntülerin üzerine durumun mana ve ehemmiyetini anlatan bir şeyler çiziktirdim. Bakmayın, o giriş bayağı ilgi gördü, bana “abi, geleceği görmüşsün” diyen çok çıktı. Geleceği görmesini bilmişiz de, yaşadığımız günü görememişiz.

İnsanın bazı olaylar aklı ermiyor, tabiat olayı gibi. Daha önce nasıl tutulan modalardan filmler çıkarttıysak, “Dünyayı Kurtaran Adam”  da öyle çıktı. Yedi sekiz sene sonra birden absürt film, kült film, cart film, curt film diye millet konuşmaya başladı. Bir kere o zamanlar tüm dünyayı “Star Wars” modası kasıp kavurmaya başlamıştı. Japonu, Çinlisi, İtalyanı uzay işlerine girmiş, biz niye girmeyelim? Uzayda geçen bir kahramanlık öyküsü işte, uzay-avantür… Cüneyt abiyle yaptığımız bütün filmlerde senaryoyu o yazardı, anlaşmamız öyleydi. Ama sonra sette birlikte değiştirdiğimiz şeyler olurdu. Bu film için ikimizin de kafasında bir şeyler vardı, bir güzel birleştirdik. “Yıldızlar Savaşı” nı seyretmiş, beynimiz açılmış da, başyapıt çekmeye karar vermiş değiliz. Yine aynı mantıktan, tutar diye düşündüğümüzden çektik bu filmi. Savaşçı hep çekiyoruz, bu sefer de dünya parçalansın, uzay savaşçısı olsun istedik.

O döneme kadar uzay filmi de yapılmamıştı galiba. “Astronot Fehmi”yi sayma, onun derdi başkaydı. “Turist Ömer Uzay Yolunda” da bir serinin devamı. Maksat uzay efekti yaratmak değildi orda. Biz sıfırdan tipler ve olaylar kurguladık bu iş için.

Senaryo kabaca oluştuktan sonra, hemen Nuri abi (Kırgeç) aksesuarları hazırlamaya başladı. Plastikten olmaz, bazı şeyleri pelüşten yapalım istedik. Filmde görünenlerin dışında, asıl daha güzel dekorlar hazırlayıp Kilyos’a kurmuştuk. Işıklı mışıklı uzay gemileri yapmıştık. O zaman Kilyos tam çöl. Gece yağmur indirmiş, ertesi gün bir gittik ki, hiçbir şey kalmamış sabaha. Sonra yeni bir formül bulmak lazımdı: Kapalı sahneleri İstanbul’da, geri kalanını da en azından bir atmosfer versin diye Ürgüp’te çektik. Çekimler yirmi, yirmi beş gün sürdü. Ee, sonunda başka filmlerden parça almak mecburiyetinde kaldık tabii. Ama tepemin tasını attıran bir şey var. Bana diyorlar ki, “filmin yarısını Star Wars’dan araklamışsın”. Bir kere on altı ayrı filmden, belgeselden görüntü kullandım ben, diğerlerini çakabilmişler mi? Yok! “Star Wars”un da anlaşılacağını bile bile koydum. Bir yandan örnek teşkil etmek istiyordum, kafasında bu tarz filmler yapma fikri olanlar varsa bana baksın, ibret alsın, u memlekette bu kadarının olacağını bilsin diye. Her şey para, para, para…

Hem her yerdeyim, hem de hiçbir yerde

Dublaj stüdyosunda öne dekorlar yaptık, arkadan görüntüler geçiyordu. O uzay gemisindeymiş gibi kafalarını eğdikleri yer bir dublaj stüdyosu aslında. Filmin içine alınmış parçaların çoğu sinemaskoptur, uzun resimlerdir yani. İnsanların olduğu bazı bölümlerde de görüntüyü sinemaskop vermiştik. Deforme, tuhaf insanlar etkisi yaratabilmiştik bu sayede. Anlayanın anlayacağı şeyler bunlar, yoksa çok göze çarpmıyor. Canavarların içinde de bizim kavgacı takımı vardı: Kadir Kök, Aydın Haberdar, Yadigar Ejder, Mehmet Uğur, Sönmez Yıkılmaz. Onlar yine bin senedir ettikleri kavgalarını ettiler. Birkaç tane de harbi karateci vardı. Nihat Yiğit’le mesela başka filmlerde de çalışmıştık.

Cüneyt Arkın bir yıldız nasıl böyle bir filmde oynarmış! “Dünyayı Kurtaran Adam” , Kara Murat’ın bir versiyonu özünde. Mevzu kale değil, evren. Zaten Cüneyt dışında başka biri de oynayamazdı o rolü; onun gibi çevik, atlayan, zıplayan, parende atan, gözü kara başka bir oyuncu var mı? O olmasa ne Kara Muratlar olurdu, ne de bunlar.

Şimdi, filmde 13.kabile diye bir şey geçer. 13.kabile, İncil’de geçen, büyük baskılardan kaçarak Kapadokya çevresine sığınan Hıristiyan bir grup. Filme başlamadan önce Göreme’de bir kilisede dolaşıyordum.  Duvarda bir kabartma resim gördüm. Aynı bugünün bir uzaylısını, astronotu kıyafetiyle, kaskıyla falan freskte gördüm. İnanmayan baksın. Sordum birine, “yüzyıllar önce zulümden kaçan Hıristiyanların kurtuluşları ancak bir şekilde olacaktı: ölümsüzlüğü bularak” dedi. Ne güzel, tam bizim senaryoya göre! Hemen ölümsüzlüğün peşinde olan iyileri, kötüleri ekledik filme.

Dünya parçalanmış, belki dörde, belki beşe, belki yirmi beşe bölünmüş. Bunlardan sadece bir parçasında hayat devam ediyor. Türkiye de bunların içinde; 13. Kabilenin yaşadığı toprak parçası da. Dünyanın devam edebilmesi için orada hayatın sürmesi şart ve bunu istemeyen çok daha kötü, çok daha büyük güçler var. İşte ikisi bunun savaşını veriyorlar. İki uzay askeri, kurtarıcımız yani, uzay gemilerine binmiş giderken bir patlama oluyor, bilmedikleri bir yere düşüyorlar. Cüneyt abiyle Aytekin kaybolan 13. Kabilenin kalıntılarına rastlıyorlar. Orası aynı zamanda Sihirbaz’ın gezegeni. Sihirbaz ölümsüz. Ölümsüzlüğünü de diğer insanların, uygarlıkların beyinlerini, canlarını emerek sağlıyor. Bu yüzden o gezegen parçasında şimdiye kadar gelmiş geçmiş bütün kültürlerden, uygarlıklardan, ırklardan insanlar var. Teknoloji o kadar ilerlemiş ki, artık daha ileri gidememişler, ilk çağa dönmüşler. Mağarada yaşıyorlar. Tam olarak zaman belli değil gibi görünse de, çok ileri bir zamandayız.

Ortalarda bir yerde dan diye kendilerini Hacı Bektaş Veli’nin türbesinde bulurlar. Şimdi bir sürü insana acayip gelmiş burası. Filmin meselesi: İnsanlık ölümsüzlüğü ararken dinlere ne olacak? Filmi Nevşehir’de çekiyoruz, Hacı Bektaş Veli’nin türbesi orada. Böyle önemli bir dini figürden yararlanmayalım mı yani! Kullanmasak yazık olurdu, bir daha ne zaman gideceğiz? Birde o zamanki Nevşehir Belediye Reisi Aleviydi, ona da jest olsun istedik. Mesela sen bir pastanede biriyle röportaj yaparsın, pastaneci gelir. “abi, dükkânın ismi de bir yerde görünse” der ya, aynı o hesap. Ama kıyak yapmak için de filmin felsefesine zarar vermedik, bilakis bence etkileyici sahnelerdir onlar.

Dikkatinizi çekerim, ne diyordu ütün evreni ele geçirmek isteyen sihirbaz: “Hem her yerdeyim, hem hiçbir yerdeyim.” Üzerine bir saniye düşünmezsen komik gelir bu cümle sana, es geçersin. Ama üzerine ne felsefi romanlar yazılabilir. Anlatınca atmasyon gibi geliyor, biraz durunca sembolik olarak düşünecek şeyler olduğuna inanıyorum ben. Şimdi Amerika Afganistan’ı, Irak’ı, orayı burayı bombalamıyor mu, kendi varlığı sürsün diye yapmıyor mu bunu? O zaman Amerika hem her yerde, hem hiçbir yerdedir. Ölümsüzlük için başka uygarlıkların canını, beynini emmek zorundadır, yani bizim kurtarıcılara ihtiyacımız vardır. Yalan mı? Sihirbaz filmin sonunda ikiye ayrılır, ama yine de öldüğüne, yok olduğuna dair bir işaret yoktur. Belki bir gün ikincisi çekilirse, Sihirbaz orada tekrar canlanacaktır muhakkak.

Pelüşleri mağaradan çıkardık, bok oldu haliyle

Filmde bir tane kadın kahraman sembolik olarak var; iyilik timsali o da. Bu tarz filme kadın çok gitmezdi. İki jönün ağırlığını dağıtmak gerekir. Üç-dört kadın oyuncu getirmişlerdi, en uygunu o gibi gelmişti bize. Diyorlar ki, “herifler uzaya düşmüş, yine kadın muhabbeti yapıyor.” Erotik filmlerden konuşurken söylemiştim, insanın olduğu yerde erotizm, doğrudan olmasa bile göndermeli olarak mutlaka vardır. Onun için savaşçılar kendi aralarında hep kadınlardan konuşur. Hem seyirci sıkılır sürekli canavar, iskelet görmekten. Kadın hiç biter mi; insanın yaşamında bitmiyor ki! Madem evrende hayatın sürdüğü son parçadayız, kadın muhabbeti de eksik olamaz aynı nispete.

Ürgüp’teyiz ya, çekim yapılırken turistlerin ilgisini çok çektik. Normal bir turist olarak mağaralara falan bakmak istiyorlar, sonra bizi götürüyorlar; tip tip yaratıklar, uzaylılar muzaylılar… Oyuncularla resimler çektiren oldu. Türkiye hatırası olarak bizim resimler var yani şimdi kimlerin evinde. Oranın halkına çok acayip gelmedik, çünkü bölge turistik olduğu için onlar gelene gidene, yabancıya, tuhafa alışmışlar. Çita maymunu gelse yine dönüp bakmazlar yani. Bu da bizim işimiz kolaylaştırdı; bir de halkla uğraşsaydık yanmıştık. Ama figüran olarak çok yardımcı oldular bize. Hatta Niğde’de bir birlik vardı, onlara kıyafet verdik, jandarmalar da yardım etti. Biri Romalı oldu, biri Arap oldu.

Modern dünya eleştirisi

Atmosfere göre bir takım efektler de denedik. Mesela gölge dediğin, normalde beyaz üzerine siyah çıkar. Her şey hayat ötesi ya, biz kırmızı gölge yaptık. Işığı tersten verdik, mumyaları canlandırdık. O mumyaların canlandığı mezarlar da gerçek mumya mezarıdır ha… Kültür Bakanlığı izin vermişti bize. Nevşehir Valisi Aziz Bey, sağ olsun, yardımcı oldu.

Diyorlar ki, “Cüneyt Arkın ayağında koca taşlarla nasıl tekme atıyor, mukavva olduğu çok belli.” Biz orada başka bir şeyin altını çiziyoruz, “öyle bir zaman gelecek ki, taşlar mukavva gibi gelecek bize” diyoruz. Taş Devri’ne de bir mesajı var. Dünya modernleşecek, modernleşecek, sonunda en iptidai günlerine dönecek. O eldivenler falan malzeme olarak çok iyi değil tabii, biz o meydanda öyle yapabilmişiz ancak. Düşünün işte, malzememiz biraz kaliteli olsaydı, ne şahane olurdu. O kayaları yapmak için strafor bile bulamadık da, kâğıtları alçıyla sıkıştırdık. Adam ayağına kaya bağlıyor, halter kullanmıyor, kendini güçlü yapmak için iptidai şartları kullanıyor. Hatırlarsanız sonra o yaratıklara çarptığı zaman da bir patlama meydana geliyor. Yani yaratıkların dayanamadığı tek güç, insanın gücü. Mevzu biraz karışık gelebilir, tam anlaşılamayabilir, ben bile anlamıyorum zaten. Zaten mesele bir var oluş ve yok oluş sorunu değil mi? Öyle kolay yoldan çözmek de, anlatmak da olmaz haliyle. Geleceğin nasıl geleceğini kim biliyor ayrıca?

Koskoca ordu yürüyerek gelir filmde. Uzay gemilerimiz olsaydı, onların içinde güzel güzel gelseler daha iyi olmaz mıydı? Baştan işler biraz ters gitti ya, sonradan içimize sinen gibisini yapmak için çok para harcamak gerekecekti. Önemli olan yaratık yaratmak. Başta pelüşleri mağaradan çıkartmayıp bazı efektlerle çekecektik. Sonra dışarıda kullanmak için başka yaratıklar düşünecektik. Olmadı, pelüşleri gün ışığına çıkınca da bok oldu haliyle. O kadarının biz de farkındayız. Biz de biliyoruz bir şeyler.

Dünya mı kurtuldu, yapımcı mı battı?

Cüneyt abi bir yerde “dünyayı kurtardık ama yapımcıyı batırdık” dediyse, espri olarak söylemiştir. Çünkü o zamanın şartlarında çok kötü iş yapmadı bu film. Biz hesapladığımızdan daha fazla para harcamak zorunda kaldık, o ayrı. Normal avantür filmlerimizin iki katı kadar para harcadık ama iki katı kadar da kazandık diyebilirim. İstanbul’da, Adana’da fena değildi kendine göre. Başka şartlarla imal edebilseydik, başka türlü konuşulan bir şey çıkardı.

Film hayat ötesi ama doğruya doğru, çekerken başyapıt olacak diye hayal görmedik. Elimizde ne varsa onunla çekelim istedik. Doğru ya da yanlış, isabetli bir iş yapmışız gibi geliyor. “Matrix” ne ki kardeşim? Biz de işte gerçeğin ötesinde gerçek olan bir hayal görmüşüz; Allah’ın yaratmadığı yaratıklar yaratmışız. Film hala gösteriliyor, afişleri satılıyor, arayan soran oluyor, paneller yapılıyor, millet deliriyor. Gerçi İzmir’den taşınırken su bardaklarını sardık biz o afişlerle, akıl edemedik ki…

Zaten ben bu işin üstüne düşseydim, gelen gazetecilere ha hu yapsaydım, şimdi başka yerde olurdum. Unutulmuş ne filmler, ne yönetmenler var. Eleştirsinler, hiç gocunmam. İnsan kompleksinden çok korkarım ben. Eleştirmeden hakaret edenler bir yerlerde kompleksi olan insanlardır bence. Amerika’da gözlerimle gördüm, “Türk İşi Yıldız Savaşları” diye VCD’si satılıyor. İnternete ben giremiyorum da söylüyorlar, bir sürü yabancı yerde adı geçiyormuş, hakkında yazılar varmış. Yabancı gazeteciler gelip görüştü ya benle, bence onlar yayıyorlar. Dünyada en çok satan on Türk filminden bir tanesi “Dünyayı Kurtaran Adam”; istatistikleri var.

Kült film nedir?

Duyduk, İtalya’da absürt filmler yarışmasına girmiş film. Ed Wood diye bir adam var, dünyanın en kötü filmlerini yapmış, ondan sonra da ikinci benmişim. Bir arkadaşıma arkadaşı haber vermiş, yoksa beni arayan soran olmadı. Belki doğrudur, belki yanlış. Ondan sonra iyice basının ilgisini çekti, yeniden alevlendi. Gençler arasında yayıldı, kasetlerini izlemeye başladılar. Filmin kendisinden çok, benim tahminim, Cüneyt Arkın sempatisinin doruğa çıkmasıyla oldu bu. Sonra Almanya’dan bir-iki genç geldi, benim gibi uçan adamlar değil, bayağı kafaları çalışıyordu. Onlarla sohbetimizi ettik. Metin (Demirhan) çok ilgilendi. İyi bir şey tabii yirmi sene sonra bir filmin konuşuluyor olması. Bir sıfat aradılar bu işe, acayipliğine bir şey bulamayınca “kült” dediler. Üzerine bir şey yapılamayan filmdir kült film. O zamandan beri filmi izlemiyorum. Bizim ortak, yayın hakkını Show TV’ye satmıştı. Sonrasını bilmiyorum. Benim için bir hayrı yok filmin. Bazen festivallerde göstermek için arayıp kopya istiyorlar, bende yok yani. Bunlar farkında olup da anlattıklarım; kim bilir farkında olmadan neler yapmışızdır…

Sonuçta insan hakkında sorular soran bir filmdir “Dünyayı Kurtaran Adam”. Bir kere, dünya parçalansa da üç tane dine bir şey olmayacak diyoruz. Varoluşundan beri ölümsüzlüğün peşinde olan insanoğlu, dünya parçalansa da aynı şeyin peşini bırakmayacak diyoruz, Uzay Çağı diyoruz. 21.asrın tılsımı, beş dakika sonra ne olacağını bilememizdir. İkiz Kuleler nasıl patladı, artık güvende olan bir şey yoktur. Uzay Çağı budur benim fikrime göre. İsterlerse eğlensinler benim canavarlarımla. Yine yapsınlar bu komiklikte bir şey,  ben yine seyrederim. Beğenmeyene de bir şey yapamam. “Abi çok gülüyoruz sayende” diyorlar, bu bile önemli bir şey değil midir? Güldürmesi beklenen şeyler çok güldürmezler zaten insanı. Kendimize gülüyoruzdur belki de.

Şu Cem Yılmazlı olana kadar, başka uzay filmi yapıldı mı, ben şahsen bilmiyorum. İşin sadece para olmadığını anlatmak istiyorum. Artık sponsorlar var, paralar bulunuyor, büyük yapımlara girişiliyor. Biraz da içinde o hayali, o absürtlüğü yaşatmakla ilgili bir şey bu. Paramız hiçbir zaman çok olmadı, ama hayal gücümüz bizim sermayemizdi. Bence Cem Yılmaz gibi popüler, paraya para demeyen bir adamın “GORA”yla bu uzay işine girmesi de bizim için iltifattır. Cem kardeşimin de hayalci, absürt bir yanı var, ama onun uçuşu başka türlü. Hep yapılmış olanın komiğini yapar o, bizim gibi natürel komik değildir, ama alanında da fevkalade başarılı bence.

Bir süredir birileri “Dünyayı Kurtaran Adam”ın ikincisini çekmenin fantezisini kuruyor. Çok insanın dilinde bu laf. Bir, bu öyle az buz parayla olmaz; ikincisi de, nasıl olur? “Çetin olmazsa Ahmet olur” der, başka biriyle de çekebilirler, ama neticede hangisinin insanların içine sineceğinden ben emin değilim. Bunu Cüneyt abiyle konuşmuşluğumuz yok, muhtemelen o da benim gibidir. Filmimizin sevenleri ikincisini istiyordur, ama hayata nasıl geçer, o kısmı karışık.”

]]> http://iyikotufilm.com/kendini-dunyayi-kurtaran-adam-mi-saniyorsun/feed/ 2 http://iyikotufilm.com/killing-ucan-adama-karsi-1967/ http://iyikotufilm.com/killing-ucan-adama-karsi-1967/#comments Sat, 02 May 2009 19:28:30 +0000 Tolga Demirtaş http://iyikotufilm.com/?p=946

60′lı yıllarda İtalya’dan dahiyane bir eser yayıldı dünyaya ve Türkiye’ye. Bu bir fotoromandı. Erotik polisiye mi desem? Sado-mazo mu? Fantastik anti kahraman mı desem? İskelet adam ya da iskelet resimli bir kostüm giymiş ,adı Killing olan bir anti kahraman.

İkinci sayfada Killing şöyle tanıtılıyor: “Dehşet saçıyor, şeytani dehası ile insanlara kabus hayatı yaşatıyor…” Dina adında bir sevgilisi var; seksi, devamlı siyah iç çamaşırlarıyla dolaşıyor (evde tabii ki). Fotoromandaki diğer kadınlar da çıplaklar; her fırsatta iç çamaşırlarıyla kalıyorlar, seksiler. Jartiyer, kırbaçlar, sado-mazo ölümler, işkenceler… İşte böyle bir fotoroman.

Elleri bağlanmış kadınlar, seksi siyah külot ve sutyenleriyle kanlar içinde kalıncaya kadar kırbaçlanıyor ve ölürken orgazm çığlıkları atıyorlar. Zevk alan vücutlar cezalandırılmalı, ama Killing’de cezalar peşin kesiliyor, cezalandırılan vücutlar zevk alıyorlar. Hep bunlar Marki De Sade’ın yüzünden…

Bizim Yeşilçam’ın uyanık prodüktörleri hemen bir Killing filmi yapıyorlar. Killing’i “Killink” yaparak yani sondaki “g” harfini “k” harfiyle değiştirerek telif problemini de çözüyorlar.

Filmin konusu kısaca şöyle: Killink gizlice Türkiye’ye geliyor… Bir tabut içerisinde, Profesör Hulusi tabutu açıyor. Killink çıkıyor ve formülü istiyor, çünkü bu formül sayesinde dünyayı ele geçirecektir. Prof. Hulusi direniyor, vermek istemiyor bu formülü, tabii Killink de haklı olarak öldürüyor Hulusi’yi. Ama formül eksikmiş meğer, bu yüzden de Killink İstanbul’da bir süre daha kalmaya karar veriyor.

Prof. Hulusi’nin cesedini bulan komiser gayet Türk “ Boş verin bu olayı büyütmeyelim” diyor. Hulusi’nin oğlu mezarlıkta babası için Fatiha okurken  bir takma sakal cin, deli karışımı ihtiyar çıkıyor, ekolu bir sesle “babanın intikamını al” diyor. Ona sihirli bir sözcükte öğretiyor, “şadem” diyeceksin diyor. Şadem diyen oğul bir anda uçan adam oluyor… Killink’in peşine düşüyor.

Bir sahnede Uçan adam kötü adamların arabasının üstüne atlıyor “küt” diye. Kötü adamlardan biri işe uyanıyor, “Yine arabanın üstünde Uçan adam var” diyor, anlıyoruz ki arabanın tepesine devamlı uçan adamlar düşüyor.

Tabii ki erotik sahneler de var. Profesörün seksi sekreteri Mine Soley o yılların en hoş kadınlarından biri, üstelik çırılçıplak,yine aynanın karşısında soyunuyor. Fotoromana sadık kalınmış ve siyah iç çamaşırı ile sado-mazo bir sahne çekilmeye çalışılmış. Killink önce öpüyor sonra gırtlaklıyor falan… Kalleş bir makas kesiyor bu sahneleri.

Bir başka dünyadan sesleniyormuş gibi bir havası var. Bol çizikli sürreal bir hayat bu. Olmuş olabilir diye düşünüyor insan. Parıldıyor güneş de yanıp sönüyor gözümüzü alıyor. Peki nasıl oluyor da sadece iki renk bir dünya da insanlar, ağaçlar, kuşlar, eşyalar birbirinden ayırt edilebiliyor, ışık gözümüzü alıyor. Eğer hayat sadece beyaz olsaydı hiçbir şey göremezdik, belki siyah bu yüzden var bence. Neyse bu konu beni aşar.

Killing sevgilisi Dina’ya şehirdeki güzel kadınlara musallat olan bir katilden bahsediyor… Dina siyah iç çamaşırlarıyla yine cevap veriyor “O  halde bu şehirdeki bütün güzel kadınlar tehlikede.” Bence de.

Basılan kadın rollerinde kadrolu soyunan oyuncular var sanki. Bu kızlar başrol artistleri kadar güzel değillerdir. Şansları iyi gitmemiştir ve seks filmlerinde bile başrole yükselememişlerdir. Oynadıkları sahnelerin çekimleri yarım gün ya da iki saattir.

Çırılçıplak bir otel odasında yatmaktadırlar. Üzerinde beyaz donlu, göbekli kıllı bir adam. Aniden kapı açılır. İçeri polisler girer. Kadın çığlık atar. Çarşafı üstüne çeker. Veya adamın karısı oteli basmıştır. aynın mizansen tekrarlanır. Bitmiştir rol, parasını alır. Evine, oteline,  randevu evine dönecektir. Biraz önce setin ortasında çırılçıplaktır ama şimdi giyinirken odadan herkesin çıkmasını ister. Şimdi belki de öbür sete gidip hizmetçi rolünü oynayacaktır. Hizmetçi kostümü ( siyah mini elbise, beyaz önlük…) kostümcüden kiralanmıştır. Evin erkeğinin tecavüz etmesini bekler. Ya da bu bir mafya patronudur. Hizmetçiler hiç itiraz etmezler bu sevişmelere. Asıl iş çay, kahve sunmak, bulaşık yıkamak, camları silmek değil evin erkeği tarafından taciz edilmektir. Yine kapı açılır. Hanımefendi gelir. Hizmetçi bağırır “Eyvah hanımım!” Gerçek hayattaki hizmetçiler hiç de bu seks filmlerindeki gibi değildir. Kocaları kahvede okey oynarken onlar yaşadıkları varoşlardan iyi korunan köpekli, bekçili sitelere girip akşama kadar çalışırlar. Vücutları pörsümüştür, gayet çirkinlerdir. Hanımefendinin verdiği kıyafetleri üzerlerine geçirdiklerinde gülünç bir palyaçoya dönerler.

Oysa seks filmlerindeki hizmetçiler güzel olmasına güzel değillerdir ama ucuz kadın kıvamındadırlar. Bu filmlerde oynayan kadınlar o dönemde küçük seks artistleridir. (Nilgün Ceylan, Filiz Şeker, Perihan Ateş, Canan Candan gibi) Arzu Okay, Zerrin Egeliler kadar para kazanamadıklarından daha fazla taviz vermek zorunda kalmışlardır. Aralarından porno parçalarında oynayanları vardır. Hep aynı çığlığı atarlar. “Eyvah Polis, Eyvah kocam, Eyvah Hanımım”. Hiçbir film onlar için ders değildir, aynı hatayı diğer filmlerde de tekrar ederler, yine basılırlar.

Bu kadınların gerçek hayatta da huzurları yoktur; ya otelde ya bir iğreti evde, güvensiz kapıların ardından basılırlar. Aynı çığlıkları atarlar. Seyirciler bu basılan kadınların sahnelerinden asla hoşlanmaz, fermuarını bile açmazlar çünkü sevişen kadın birazdan basılacak ve sevişme yarım kalacaktır.

“Çılgın ama tatlı” Hadi Çaman ve Figen Han’ın başrol oynadıkları bu filmde de hizmetçili sahne vardır. Hadi Çaman’ın babası hizmetçiye H. Çaman’ı uyandırmasını söyler. Hizmetçi söyleneni yapmak için üst kata çıkıp kapıyı çalar. “Küçük Beyyy…” Sonra kapıyı açar. İçeri girer. H. Çaman uyuma rolü yapıyordur. Hizmetçiyi kolundan tutup yatağa çeker.

Yani kısacası Yeşilçam seks filmlerindeki çoğu hizmetçi potansiyel teşhircidir.

Tecavüz edilen kadın her kim ise, belli ki o dönemin havalı, sükseli yıldızlardır. (Zerrin Egeliler, Zerrin Doğan, Figen Han) Tecavüzcüler, belli ki bul filmlerde bile bu kadınların yanına kolay kolay yaklaşacak tipler değildir. Ancak bu tarz sahneler sayesinde, bu kadınlarla yatabileceklerdir. (Burada Kazım Kartal’ı ayırıyorum; çünkü o bu filmlerin jönüydü) Yolsuz, parasız, terso figüran ağabeyler ayıp olmasın hesabı akşamdan hamama gitmekte, bakkaldan yeni bir çorap satın almak zorundaydı. Bu dönemin canım kadınlarının göğüslerini mıncıklıyor, ısırıyor, donunu yırtıyor, elini kadının en imkânsız yerlerine sokuyor. Kafasını kadının bacakları arasına sokuyordu. Yarım yamalak da olsa, bu kadınla yatmış oluyordu bir nevi. Bu gariban Yeşilçam sokağının kaybetmiş çocukları, akşam, ayakçı birahanede havasını atıyor, “Figen Han’ı yedim” ya da “Zerrin’in bacaklarını bir ayırdım…”diyerek konuşuyorlar. Onlar için bulunmaz bir fırsat, rüyaydı bu sahneler.

“Ölüm Busesi” filminde, Figen Han iş aramaktadır. Bir fotoğrafçıya gider. Fotoğrafçı tipi bozukgillerden İhsan Gedik ağabey,  fotoğraf başına 500 TL teklif eder. Bikinisini giymesi için, Figen’i perdeli kabine yönlendirir. Figen bikinisini giyerken ronta yatar kendine yakışacak şekilde, sonra da perdeyi açar ve “Of yavrum önce gel şöyle” deyip saldır kadına. Aralarında bir boğuşma başlar. Figen “Hayırrrr bırak beni!” gibilerinden bağırmaktadır. Baldır, göt, göbek, kalça ortaya çıkar. Figen, tecavüzden uzun ve seksi bir boğuşmadan sonra kurtulur.

Aynı filmin sonuna doğru, bir başka tipsiz yine Figen’e tecavüze kalkışır. Tabancayı dayar, birlikte Figen’in evine girerler. Bu sırada kadının babası gelir. Tabancalı adam “Git her şeyin yolunda olduğunu söyle” der. Figen dışarı çıkıp “Benim odada biraz işim var” deyip babasını idare eder. Adam, tabanca zoruyla Figen’i soyar. Bu soyunma on numara bir striptiz şovunu aratmaz. Tabanca bacaklarını açmış acı çekmez, adeta zevk bile almaya başlamıştır. Bu sırada babası aşağıda gazete okuyordur.

“Kader Çıkmazı” filminde üç ayrı hayat kadınının hikâyesi anlatılır. İlk hikâyede, üvey baba tacizi işlenir. Üvey baba karısının kızına sulanır. “Maşallah ne kadar da serpildi, güzelleşti bu kız” yada “Geceden beri gözüme uyku girmiyor, tuvalete girmeni bekledim” gibilerinden sırnaşmalar açıkça niyeti ortaya koymaktadır. Gece, uykuda operasyon gerçekleşir. Kız direnmektedir. “Ne olursun yapma, Allah belanı versin, ah!” der ama evden, öz anası tarafından kovulmaktan kurtulamaz. Ve orospu olur. (Bu rolü oynayan Funda Gürkan’ın acaba gerçek hikayesi midir?)

Aynı filmin son hikayesinden kumarbaz adam zar atar ve kaybeder, ortaya karısını koymuştur. Kazadan adam, Necla Fide’nin evine gider. Kadının haberi yoktur. “Ne istiyorsun?”der, sonra direnir ama o da tecavüzden kurtulamaz.

80lerin kült filmi “Cemile”de yine üvey baba tacizini görürüz. Fakat Cemile de Cemile’dir yani. Evde donsuz cam silmeler, çırılçıplak yere yatıp bisiklet pedalı çevirmeler, uyurken üstü açılıp seksi kırmızı donuyla üvey babaya poz vermeleri falan. Sonunda üvey baba Turgut Özatay’ın gözü döner ve tecavüz eder Cemile’ye. Cemile üvey baba katili olacaktır filmin sonunda.

“İntikam Kadını” filminde Kazım Kartal ve saz arkadaşları bir eve tanrı misafiri olurlar. Evin kızı Zerrin Doğan’dır. Kazım Kartal samanlıkta Zerrin’e tecavüz eder. Sırayla arkadaşları da tadına bakarlar. Zerrin tıpkı Kezban gibi şehirlileşir, modernleşir ve tecavüzcülerden intikam alır.

Yukarıdaki örneklerde göründüğü gibi “tecavüz hiç de iyi bir şey değildir ama…” Bu filmlerin de başlıca malzemesidir. Seyirci ise muhtemelen bu sahnelerde mastürbasyon yapmıştır. Sosyal bir olgu olarak bakıldığında kadınlarla ilişki kurmanın yöntemidir. Yani kurban kadın tecavüzcüsüne “Hadi hayatım pozisyonunu değiştir” dese… Farzı misal: Tecavüzü şaşırıp “İyi ama ben başka pozisyon bilmem ki!” diyebilir.