Yönetmen Stephen C. Apostolof ise Bulgar kökenli bir Amerikalı. Burgaz’da dünyaya gelen yönetmen hayatının bir dönemini de İstanbul’da geçiriyor. Fakat bir cezaevinde. Bulgaristan’dan kaçmaya çalışırken bindiği gemi Türk karasularında yakalanıyor ve yönetmen Bulgar casusu suçlamasıyla İstanbul’da bir süre hapis yatıyor. Robert Lee adıyla da bilinen yönetmen özellikle düşük bütçeli istismar ve erotik filmleriyle biliniyor. Aynı zamanda yönetmen Ed Wood ile çalışmış az sayıdaki isimden biri. Ed Wood ile beraber yaklaşık 15 filme imza atmışlar. Ayrıca Marsha Jordan ve Rene Bond gibi 60 ve 70’li yılların sexploitation ikonlarıyla da filmleri var. Orgy of the Dead yönetmen Apostolof ve Ed Wood arasındaki başarılı işbirliğinin başladığı film, bu birliktelik ise Ed Wood’un 1978 yılındaki ölümüne dek devam ediyor.

Filmin konusu ise kısaca şöyle; Bob (William Bates) bir yazardır ve yazacağı korku kitabı için kendisine ilham vermesi açısından kız arkadaşı Shirley (Pat Barrington) ile mezarlığa giderler. Arabalarının kaza yapmasının ardından, mezarlıkta dolaşmaya başlarlar ve dans eden ölüleri görürler. Artık kaçışları yoktur ve bu gösteriyi izlemek zorundadırlar ve sonlarını beklemekten başka çareleri yoktur.

Orgy of the Dead, 60’lı yılların tipik erotizminin bulunduğu bir film. Çıplaklığın ön planda olduğu, korku ve fantastik ögelerin çıplaklıkla süslendiği Orgy of the Dead, 60’lı yılların iyi bir kötü film örneklerinden bir tanesi.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Jeff (Jennifer Gan), azılı bir suçlu olan erkek arkadaşı Rudy’e (Charlie Davao) ait olan eroini taşırken polis tarafından yakalanır ve hapse yollanır. Erkek arkadaşı konu hakkında konuşmamasını ve ağzını kapalı tutmasını, elinden gelenin en iyisini yapıp onu hapisten çıkaracağını söyler. Fakat Rudy’nin başka planları vardır. Jeff ise hapishaneye gittiğinde oldukça zorba tavırları olan başgardiyan Alabama (Pam Grier) ve “the playpen” (oyun odası) olarak adlandırılan sadistik bir işkence odasıyla karşılaşır.

Filipinler ve Amerika ortak yapımı olan film, bir B-film devi Roger Corman’a ait New World Pictures tarafından çekildi. 1970 yılında Roger Corman tarafından kurulan bu film şirketi, 1983 yılında Corman tarafından satılıyor.  Corman’a ait olduğu dönemde exploitation türünde birçok filme imza atan şirket, dönemin düşük bütçeli filmlerinin distribütörlüğünü yapıyor.

Woman in Cages, içinde her şeyden biraz barındıran bir film. Çıplaklık bolca ve sebepsiz yere kullanılmış, şiddet ise oldukça kaba ve sömürücü. Her ne kadar senaryo çok komplike olmasa da ve bazı performanslar oldukça vasat da olsa film beklentileri karşılayabilecek türden. Filmin oyuncu kadrosu yine 1971 yapımı bir New World Pictures filmi olan Big Doll House’dan birçok oyuncuyu barındırıyor. Fakat bir önceki film Big Doll House’da oyuncuların daha iyi iş çıkardığını söylemek mümkün.  İki filmde de yer alan lezbiyen gardiyan rolündeki Pam Grier ve Roberta Collins’ın oyunculukları vasat. Fakat filmde gardiyanın kurbanlarından birini oynayan Filipinli oyuncu Sofia Moran, her ne kadar filmin ana karakterlerinden biri olarak gösterilmese de başarılı bir oyunculuk sergiliyor.

Woman in Cages, yönetmen Quentin Tarantino’nun ise en sevdiği filmlerden biri. Hatta filmin yönetmeni Gerry de Leon’un da büyük bir hayranı olduğunu belirtiyor kendisi. Yönetmenliği Robert Rodriguez’e ait, yapımcılığını da Quentin Tarantino ile beraber yaptığı 2007 yapımı Planet Terror filminde ise Woman in Cages’e olan beğenilerini görmek mümkün. Filmin bir sahnesinde TV’de Woman in Cages’i görüyoruz.

Film için woman in prison alt türünün en iyi örneği olduğunu söylemeyiz. Belki de en büyük problem biraz daha enerjik bir dokunuşa ihtiyacı olması. Yine de 70’lerin istismar filmlerinden, özellikle exploitation türünün alt türü olan woman in prison filmlerinden hoşlanan İyi”Kötü Film” severlerin beğenecekleri bir film Woman in Cages.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Star Wars’un elde ettiği büyük başarının ardından, İtalyan yönetmenlerin çokça başvurduğu bir yöntem olan gişede başarı yakalamış filmlerin rip-offunu yapma fikri ile ortaya çıkan bir film Starcrash. Star Wars çekildikten yaklaşık 1 sene sonra yapılan film aslında tam anlamıyla filmin rip-offu değil. Yönetmen Luigi Cozzi’nin de belirttiği gibi aslında oldukça farklı bir film. Farklı karakterleri bir araya getiren bu düşük bütçeli film, Barbarella, Sinbad ve Star Wars’un bir karışımı gibi.

Oldukça düşük bir bütçeyle çekilen film, ucuz özel efektlere sahip. Zaman zaman izleyiciyi gülme krizlerine sokan diyaloglar ve oyuncuların performansları ile film sonuna kadar hiç sıkıcı olmadan ilerliyor. Özellikle Stella Star rolündeki Caroline Munro iyi bir iş çıkarmış. Filmle ilgili bir ayrıntı ise aslında yönetmen ve senarist Luigi Cozzi filmin senaryosunu Star Wars çekilmeden önce yazmış. Fakat yapımcının Star Wars çekildikten sonra filmin rip-offunu yapmak istemesiyle filme bazı Star Wars ögeleri eklemiş. Küçük bir gezegende yaşayan yerlileri kurtarmaya çalışan iyi adamların konusunun işlendiği film her ne kadar başlangıçta Star Wars gibi başlasa da yukarıda bahsettiğim sebeplerle kısa bir süre sonra filmde bu etkiyi görmüyorsunuz. Yönetmen Luigi Cozzi’nin küçüklüğünden beri hayalini kurduğu Ray Harryhausen tadında bir filmin uzayda geçen hali Starcrash. Oyuncu Caroline Munro Harryhausen’in The Golden Voyage of Sinbad filminde de yer alıyor. Ayrıca filmde geçen bazı robotları Luigi Cozzi’nin işlettiği Roma’daki Profondo Rosso dükkanının alt katındaki müzede görebilirsiniz. Hem yönetmen Luigi Cozzi ile de tanışmış olursunuz.

Çok başarılı bir soundtracke sahip film, bir B filmde olması gereken tüm ayrıntıyı içinde barındırıyor. Kesinlikle izlemesi Star Wars’dan daha keyifli olan film, eğlenceli vakit geçirmek için birebir. Yapıldığı dönem birçok eleştiri alsa da günümüzde kült filmler arasında yer alan Starcrash, B filmleri ve bilim-kurguyu sevenlerin kaçırmaması gereken bir film.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Film yukarıda da bahsettiğim gibi zaman zaman giallo tadı verse de ve bazı kişilerce bu sınıfın içine sokulsa da aslında Hitchcock sinemasına çok yakın. Özellikle Hitchcock’un ünlü filmi Vertigo ile benzerlikler yakalanabilir. Bunda tabi ki filmin lokasyon olarak San Francisco’da geçmesi ve ana fikrin benzerliğinin etkisi büyük. Fakat Fulci’nin kendine özgü tarzı ile birlikte.

San Francicso’lu ünlü ve çapkın doktor George Dumurrier (Jean Sorrel) evlidir fakat aynı zamanda bir sevgilisi vardır. Astım hastası olan karısı ölür ve polis kadının zehirlendiğini belirler. Doktor karısının ölümüyle sigortadan aldığı 2 milyon $ sonrasında polis tarafından karısının ölümünden sorumlu tutulur. Bir gün sevgilisiyle gittiği bir striptiz kulübünde dans eden kadın karısına ikizi kadar benzemektedir. Sadece sarı saçlısıdır. Hatta kadının evine gittiğinde onun da karısıyla aynı ilaçları kullandığını görür. Bundan sonra izleyicinin kafasında kadının gerçekten ölüp ölmediğiyle ilgili sorular oluşur. Doktor gerçekten suçlu mudur yoksa kadın yaşıyor mudur?

Filmde Fulci’nin yer verdiği soft-core seks sahneleri oldukça ölçülü kullanılmış. Bu sahnelerdeki etkiyi yükseltmek adına yaptığı artistik ışık kullanımı, kamera açıları ve yaptığı şık dokunuşlar sayesinde, sahneleri izlerken sıkılmak mümkün değil.

Filmin başrol oyuncuları Doktor Dumurrier ve egzotik dansçı Monica Weston rollerindeki Jean Sorrel ve Marisa Mell mükemmel performansları ile oldukça başarılılar. Zaten filmin en ilgi çekici anları bu ikili arasında geçen sahnelerde yer alıyor. Marisa Mell 60’lar İtalyan B filmlerinin Avusturyalı kült figürlerinden biri. Özellikle Mario Bava’nın pop-art, karikatür adaptasyonu 1968 yapımı Diabolik filmindeki Eva Kant rolüyle kendisini hatırlamak mümkün.  Ayrıca filmde tanıdık başka isimlere de rastlamak mümkün; Alberto De Mendoza, John Ireland ve Mario Bava’nın 1974 yapımı kült filmi Cani Arrabbiati’den hatırlayacağımız Riccardo Cucciola gibi.

Aslında temel öykü kendi başına yeterince sağlam; fakat bazı durumlarda önemsiz karakterler kullanılarak ve zaman zaman hikayeyi bulanıklaştırarak, izleyicinin bazı durumlarda filmden koptuğu anlar oluşuyor. Bu yüzden bu sağlam konunun daha derli toplu sunulması daha iyi olabilirdi. Filmin şüphesiz en dikkat çekici sahnesi finaldeki gaz odası sahnesi. Film başlı başına bir kült olamasa da bu son sahne kesinlikle sinema tarihinde unutulmayacaklar arasında yerini aldı.

İtalyan kült yönetmenlerin en büyük erdemlerinden olan sleaze ve zarifliği bir arada kullanma becerisi bu filmde de kendini gösteriyor. Dönemin İtalyan B filmlerini sevenler için kaçırılmaması gereken filmin, Riz Ortolani tarafından yapılan psychedelic müziklerinin de çok başarılı olduğunu belirtmek gerek. Una Sull’Altra izleyicide merak uyandıran, gizemli, ilginç bir film. Bir de bunların üstüne Marisa Mell faktörü eklenince kaçırılmaması gerekenler arasına giriyor.

Tolga Demirtaş (tolga@iyikotufilm.com)

Uzun zamandır böyle bir liste yapmak istiyordum. Filmlerle ilgili çok fazla ayrıntıya girmeden B filmlerde boy gösteren akıllara zarar yaratıkları  sizlerle paylaşmak için kolları sıvadım. (Filmlerle ilgili ayrıntılı yazıları ilerleyen günlerde okuyabilirsiniz.)  Listeyi oluştururken belli bir sayı sınırlamasında kalmadım. Fakat kronolojik olarak 1910’lardan 1960’lı yılların  B filmlerden yaratıkları seçtim.

Hollywood’un milyon dolarlık canavarlarına karşın, oldukça ucuza kotarılmış bu canavarlar, günümüz izleyicisine komik gelse de yaratıcılıkta sınır tanımadıkları ortada.

Peki, bu canavarlar nasıl ortaya çıkıyor? B filmler içindeki oluşum süreçleri neler? Bunları birkaç madde altında sıralamakta fayda var;

1.  Çılgın bilim adamları; Çılgın bilim adamları yaptıkları deneylerle B filmlere yaratıklar konusunda oldukça fazla seçenek sunmuşlardır.
2. Radyasyon; Nükleer bir reaktörden sızan radyasyon ya da bir nükleer bombanın yarattığı etki sonucu ortaya çıkan yaratıklar.
3. Bilinmeyen zaman ve mekanlar; Genelde bilinmeyen bir yerde ya da ıssız bir adada geçer. Kimsenin bilmediği bir yerde neyle karşılaşacağını bilmemenin yarattığı merak ve korkudan beslenir. Bilmediğiniz ve bir yerde ya da zamandaysanız karşınıza muhakkak bir yaratık çıkar.
4. Dondurulmuş yaratıklar; Sıkça kullanılan yöntemlerden birisidir. Buzlar altındaki yaratık binlerce yıl sonra yeniden ortaya çıkar.
5. Uzaylılar; B Film yaratıkları arasında popülasyonu en fazla olan canavar grubudur.
6. Efsaneler ve dini inançlardan beslenen yaratıklar.

Yukarıda canavarları  yaratan etkenleri kısaca özetledikten sonra bu canavarların yapısal özelliklerini şöyle sıralayabiliriz:

1. İnsansı Yaratıklar; B Filmlerde en çok başvurulan yaratık çeşididir. Basit bir makyaj     ya da maskeyle bu tarz bir yaratık elde edilebilir.
2. Doğal organizmalar; Prehistorik döneme ait devasa boyutlardaki canlılardır. Bunlar dev bir goril ya da vahşi bir dinozor olabilir.
3. Teknolojik yaratıklar; Bahsedilmek istenen anlaşılacağı üzere Robotlardır. B tipi bilim kurgu filmlerinde sıkça rastlanan yaratıkların başında gelir.
4. Görünmeyen yaratıklar; B filmlerin vazgeçilmezi en ekonomik yaratıklardır. Bir ayak izi, karanlıktaki gölgeler ya da sadece bir sesten ibaretlerdir.

Bilim kurgu türü özellikle 50’li yıllarda Amerika’da çok fazla işlenmeye başlamıştır. Bu dönemde soğuk savaşın etkisiyle atom bombası filmlerinde başka gezegenlerden gelen ve dünyayı ele geçirmek isteyen uzaylılar ya da devasa boyutta canlılar boy göstermekteydi. Soğuk savaş yılları Amerika’nın yayılmacı politikası için uygun bir ortam hazırlamıştı. Bu ideolojide bilim kurgu türünü bir araç olarak kullanmıştır. Bunu da 50-60 yıllarda çekilen birçok bilim kurgu filminde hissetmek mümkün. Bu filmlerde düşmana karşı silahlı güç mutlaka kullanılmış ve Amerikan ordusunun dünyanın refahı için her zaman ileri teknoloji ürünü silahlarla donatılması gerekliliği vurgulanmıştır.

1957 yapımı bu siyah-beyaz Amerikan filminin konusu kısaca şöyle; başka bir gezegenden gelen devasa büyüklükte bir kuş insanlık için büyük bir tehlike yaratmaktadır.  Radarlar tarafından görülemeyen bu kuş, uçakların ortadan kaybolmasına sebep olmakta,  Washington ve New York’da şehri, binaları yıkıp geçmektedir.

The Giant Movie bir B filminde olması gereken neredeyse her şeyi içinde barındırıyor: komik bir canavar, kötü diyaloglar, bir araya getirilmiş anlamsız görüntüler ve efektler, mantıksız bir senaryo. Zaten film sinema tarihine yapılmış en kötü filmlerden biri olarak geçmiş, canavar da en kötü canavarlardan biri olarak. Canavar kuş insanları korkutmanın aksine güldürecek türden bir yaratık. Uzun boynu, kafasındaki tek tük saç telleri, dişleriyle sanki Susam Sokağı’ndaki Minik Kuş’un bir diğer eşi. Filmin başrol oyucularından Morrow bir röportajında belirttiğine göre, oyuncular film çekimi boyunca canavarın nasıl bir şey olduğunu, neye benzediğini hiç görmemişler. Ta ki filmin prömiyerine kadar. Sinema salonunda film gösterilirken, seyircinin canavar her göründüğünde gülmesi üzerine Morrow sinema salonunu terk etmiş ve kendisini bir tanıyan çıkacağı düşüncesiyle hayli utanmış.

Link:

Billie (Lori Williams), Rosie (Haji) ve Varla (Tura Satana) macera arayan üç dansçıdır. Çölde araba yarışları sırasında Tommy (Ray Barlow) ve kız arkadaşı Linda (Susan Bernard) ile tanışırlar. Tommy’i öldürdüktan sonra kız arkadaşı Linda’ya çeşitli işkenceler yaparlar. Gittikleri bir benzin istasyonunda yaşlı bir adam (Stuart Lancaster) ve oğluna (Dennis Busch) rastlarlar. Kızların yaşlı adamın sahibi olduğu çiftliğe gitmesiyle macera başlar.

Russ Meyer’in bu siyah beyaz kadına şiddeti içeren filmi gösterildiği 1965 yılında izleyici üzerinde çok da büyük bir etki yapmamıştı. Meyer, 1959 yılında yaptığı The Immoral Mr.Teas ile büyük bir çıkış yapmış, 1968 yapımı Vixen’in başarısı ile de herkesçe tanınan bir isim haline gelmişti. Bu iki önemli filmin arasında kalan dönemlerde yaptığı filmler, bazıları yaptığı en iyi işler arasında olsa da izleyici üzerinde çok fazla etki yaratmayı başaramadı. Fakat Faster, Pussycat!Kill!Kill! Meyer’in en iyi işlerinden birisi. Gerçek bir kült film olarak popüler kültürün önemli bir ürünü olan bu film için John Waters 1981 yılında yazdığı otobiyografisi Shock Value’da : ‘Faster, Pussycat!Kill!Kill! hiç şüphe yok ki şimdiye kadar yapılmış en iyi film. Bundan sonra da ondan daha iyi olacak başka bir film yapılamayacak.’ diye yazmış. Waters’a göre Russ Meyer seks filmlerinin Einstein’ı.

Filmde yer alan güzel üç bayana rağmen açıkça gösterilen bir çıplaklık yok. Ayrıca gore unsurlar içeren bir şiddet de yok. Filmi belli bir türün içine sokmak ya da herhangi bir filme benzetmek biraz zor. Film tam anlamıyla kendi şahsına münhasır bir yapım. Başarılı bir istismar filmi. Film belki de 60larda yapılmış en orijinal ve izlemesi keyifli filmlerden birisi. Çizgi roman tadında ve gerçekten orijinal. Günümüzde ise birçok izleyiciye keyif vermeye ve birçok yapıma esin kaynağı olmaya devam ediyor. Özellikle 90larda birçok film için ilham kaynağı olmuş. Pulp Fiction’un da esinlenen yapımlardan birisi olduğunu söylemek yanlış olmaz. Düşük bütçeli B-filmleri, büyük bütçelerle tekrar sinemaya uyarlayan Tarantino’nun Faster, Pussycat!Kill!Kill! i başrollerinde Tera Patrick ve Britney Spears’ı oynatarak tekrar çekeceği söylentileri çıkmıştı fakat bu proje henüz hayata geçmedi.

İstismar filmlerinden, 60ların ruhundan hoşlananlar için izlemesi tavsiye olunan bir film.

Link:

Nancy Archer (Allison Hayes) hastaneden evine dönerken başına ilginç bir olay gelir. Bir UFO görür. Fakat bir sorun vardır, kimse Nancy’e inanmaz. Bunlara kocası da dahildir. Nancy’nin hala deli olması kocasının da işine gelir, çünkü Honey Parker (Yvette vickers) ile olan ilişkisine bu şekilde devam edebilecektir. Bu arada Nancy hem deli olmadığını kanıtlamak hem de gördüğü şeyi ispatlamak için UFO’yu gördüğü yere tekrar gider. UFO’yu tekrar görür ve uzaylı pilot Nancy’nin yüzüne bir ışık tutar ve onu anormal bir boyuta ulaştırır. Devasa boyutlara ulaşan Nancy kendisini aldatan kocası ve sevgilisinin peşine düşer.

Attack of the 50 Foot Woman B-Film denince akla gelen ilk filmlerden bir tanesi. B-Filmlerde olması gereken kötü efektler, kötü oyunculuk, komik diyalogları filmde fazlasıyla görmek mümkün. Filmin ana karakteri Nancy’i canlandıran Allison Hayes bir starda olması gereken güzel bir yüz, çekici bir vücut ve tabii ki yeteneğine rağmen Hollywood’da hakettiği ilgiyi ve başarıyı yakalayamamış. Bu tarz B-Filmlerde boy göstermiştir.

Bu tarz dev insanlar ya da yaratıklar B-Filmlerde sıkça rastladığımız bir konsepttir. Fakat bu belki de ilk kez yapılmış olan “dev-kadın” filmidir. Bu yüzden de feminist bir söylem taşıdığını da söylemek mümkün. Film düşük bütçesine rağmen, gişede iyi bir hasılat elde ederek bir devamının çekilmesi gündeme gelir. Hatta senaryosu bile hazırken, daha yüksek bütçeyle ve renkli olarak çekilecekken proje askıya alınır. Yıllar sonra 1980ler de Jim Wynorski 1958 yapımı bu filmin bir remake’ini çekmeye karar verir. Başrolde ise 80lerin B-Film kraliçelerinden Sybil Danning’e karar verir. Fakat bu filmde yapılamaz ve en son 1993 yılında filmin tekrarı Christopher Guest tarafından yapılır. Başrolünde ise Daryl Hannah oynamıştır.

1995 yılında B-Filmleri’nin ünlü yönetmeni Fred Olen Ray Attack of the 60 Foot Centerfold ismiyle filmin parodisini çeker. Film orijianl filmle senaryo açısından çok benzerlik içermemekte. Fred Olen Ray’in filmlerinde sıkça yer verdiği güzel, iri göğüslü kızları bu filmde de görmek mümkün.

Link:

The Toxic Avenger 1984 yılında Troma Entertainment tarafından çekilmiş, komedi korku türünde kült bir Amerikan klasiği. Film Troma Entertainment’ın kuşkusuz en ünlü filmi ve gerçek bir B-movie. Troma Entertainment bilindiği üzere 1974 yılında Lloyd Kaufman ve Michael Herz tarafından kurulmuş bir film prodüksiyon şirketi. Şirket filmlerinin çoğu düşük bütçeyle çekilmiş ve yine birçoğu kült mertebesine erişmiş filmlerdir. Bazı çevrelerce filmler shock exploitation kategorisine sokulmaktadır. Filmlerde genellikle seks, grafik şiddet, gore ve çıplaklık unsurları yer alır. Troma’nın sloganı “Movies of the Future” yani ”Geleceğin Filmleri”dir. Ayrıca yapım şirketinin bir özelliği de aynı sahneleri, aynı dekorları ve aynı oyuncuları tekrar tekrar kullanmasıdır (tabii ki daha az para harcamak için).

Film diğer birçok Troma filminde olduğu gibi hayali şehir Tromaville’de geçmektedir. Melvin Tromaville’de yerel bir sağlık kulübünde temizlik görevlisi olarak çalışmaktadır. Bir gün ikinci kat balkonundan yanlışlıkla bir toksik varilinin içine düşer. Bir süre sonra “toxic avenger”a dönüşür. Artık bir kahramandır. Kaslı, güçlü ve aklında sadece intikam olan çirkin bir kahraman. Tomaville’deki bütün kötüleri ortadan kaldırır. Kör bir kızla tanışır ve ona âşık olur. Bundan sonra Tromaville’de yaşayanlar için kötülere karşı birlikte savaşmaya başlarlar.

Filme teknik açıdan bakacak olursak oyunculuk bir B-filminden beklenilecek kadar kötü. Filmdeki gore efektler ve bunun yanı sıra Toxic Avenger’ın makyajı oldukça başarılı. Dikkati çekecek ve övgüyü hak edecek diğer bir konu da soundtrackin başarısı. Ayrıca filmdeki dövüş sahneleri de tüm ucuzluğuna rağmen iyi kotarılmış.

Filmle ilgili bir ayrıntı da 1975 yılında Cannes Film Festivali sırasında Lloyd Kaufman artık korku filmlerinin popülaritesinin giderek azalacağını anlatan bir makale okur. Bu makaleden sonra korku filmlerine kendi yorumunu katarak yeni bir soluk getirmenin kararını alır. Komedi ve korkuyu bir arada kullanarak bu kararını gerçekleştirir.

Henüz bir Troma filmi izlemediyseniz ilk film olarak kesinlikle The Toxic Avenger iyi bir seçim olacaktır.

Film tipik bir B filmi senaryosuna sahip. Okulların sömestre tatiline girmesiyle üç genç kız (Annj Goren, Dirce Funari ve ismini hatırlamadığım bir oyuncu tarafından canlandırılıyor) on beş günlüğüne bir adaya giderler. Eğlenceli ve seksi günler geçirecekleri düşüncesi içerisindedirler. Fakat öğretmenlerinin (Lucia Ramirez canlandırıyor) ve iki denizcinin varlığı onları biraz kısıtlar.

Adada botları karaya oturan ve polisten saklanan üç mahkûm da bulunmaktadır. Mahkûmlardan birisi (George Eastman-D’Amato’nun bir çok filminde bu isimle oyuncu ya da senaryo yazarı olarak karşılaşıyoruz.-) daha çok polisten kaçmanın peşindeyken, diğer ikisi (Mark Shannon, fakat diğerini bilmiyorum) kızlarla ve denizcilerle eğlence peşindedir. Daha sonra tahmin edebileceğiniz gibi tecavüzler başlar. Tecavüz sahneleri tam D’Amato’nun tarzında oldukça sert ve vahşi.  Bu arada iki denizciyi de öldürürler ve kızları onlarla seks yapmaya zorlarlar. Mahkûmlardan birisi (G.Eastman) kızlara yardım etmeye çalışır fakat başarılı olamaz. Ama kızlar intikamlarını alacaktır.

Filmi internetten VHS-Rip olarak download edip izleyebildim. Görüntü kalitesi oldukça kötü olmasına rağmen Joe D’Amato filmi izlemenin verdiği haz gerçekten anlatılamaz. Her ne kadar birçok sinemacı tarafından kayda değer bir yönetmen olarak görülmese de gelişen internet teknolojisiyle yönetmenin birçok filmine ulaşan izleyici D’Amato’ya hak ettiği değeri geçte olsa veriyor.