Kılıç ve Sandalet filmleri olarak da bilinen Peplum (ya da pepla plural) İtalyan film endüstrisini 1957’den 1965’e kadar etkisi altına almış olan ve 1965’te yerini sonunda “Spagetti Western” lerine bırakan, çoğunlukla İtalyan yapımı, tarihsel ya da hristiyan destanlarını anlatan bir film türüdür. Tıpkı Spagetti westernler nasıl Holywood westernlerinin düşük bütçeli versiyonlarıysa Pepla da zamanın büyük bütçeli Holywood yapımı tarihsel destan filmleri (Spartacus, Samson and Delilah ve The Ten Commandments gibi) ile yarışmaya çalıştı. “Peplum” (romalıların giydiği giysilere denir) ve “kılıç ve sandal” terimleri film eleştirmenleri tarafından küçümsendi. Peplum filmleri “Clash of the Titans” ya da “King of Kings” gibi Holywood ya da İngiliz filmlerini kapsamaz (aynı şekilde “Spaghetti Western” türü “High Noon” ya da “The Outlaw Josey Wales” gibi Hollywood westernlerini de kapsamaz). D.W.Griffith’in 1916 tarihli “Intolerance” filminde olduğu gibi Holywood yönetmenleri tarihsel destanları dramatik çatışmalar ve gerçekçi ana karakterler ile zenginleştirerek anlatırken Peplum, gerçek tarihsel bir olayı ya da İncildeki bir olayı ele alarak onu basit, çizgi romansı bir kahramanlık macerasının arka planı haline getirerek kullanır. Pepla filmleri klasik ya da ortaçağda geçen mitoloji, efsanevi Yunan-Roman tarihi ya da o zamanın güncel kültürleri (Mısırlılar, Asyalılar vs gibi) gibi konular içeren İtalyan macera ya da fantastik filmlerdir. (daha fazla…)

Woman in Cages, yönetmenliği Gerardo de Leon’a ait 1971 yapımı exploitation türünün bir alt türü olan bir woman in prison filmi. Yapımcılığı Roger Corman’a ait olan filmin, oyuncu kadrosunda ise Jennifer Gan, Judith M.Brown, Roberta Collins ve Pam Grier yer alıyor.

Jeff (Jennifer Gan), azılı bir suçlu olan erkek arkadaşı Rudy’e (Charlie Davao) ait olan eroini taşırken polis tarafından yakalanır ve hapse yollanır. Erkek arkadaşı konu hakkında konuşmamasını ve ağzını kapalı tutmasını, elinden gelenin en iyisini yapıp onu hapisten çıkaracağını söyler. Fakat Rudy’nin başka planları vardır. Jeff ise hapishaneye gittiğinde oldukça zorba tavırları olan başgardiyan Alabama (Pam Grier) ve “the playpen” (oyun odası) olarak adlandırılan sadistik bir işkence odasıyla karşılaşır.

Filipinler ve Amerika ortak yapımı olan film, bir B-film devi Roger Corman’a ait New World Pictures tarafından çekildi. 1970 yılında Roger Corman tarafından kurulan bu film şirketi, 1983 yılında Corman tarafından satılıyor.  Corman’a ait olduğu dönemde exploitation türünde birçok filme imza atan şirket, dönemin düşük bütçeli filmlerinin distribütörlüğünü yapıyor.

Woman in Cages, içinde her şeyden biraz barındıran bir film. Çıplaklık bolca ve sebepsiz yere kullanılmış, şiddet ise oldukça kaba ve sömürücü. Her ne kadar senaryo çok komplike olmasa da ve bazı performanslar oldukça vasat da olsa film beklentileri karşılayabilecek türden. Filmin oyuncu kadrosu yine 1971 yapımı bir New World Pictures filmi olan Big Doll House’dan birçok oyuncuyu barındırıyor. (daha fazla…)

Yeni Eşcinsel Sineması terimi ilk defa akademik B.Ruby Rich tarafından 1992′de Sight and Sound dergisinde 1990ların başlarında eşcinsel temalı bağımsız film akımını tanımlamak için kullanıldı. Yeni Eşcinsel Sinema kavramı queer kelimesinden türeyip 1980 ve 1990larda akademik yazılarda gay, lezbiyen, biseksüel ve travesti kimliğini ve deneyimlerini tanımlamak ayrıca cinselliğin geleneksel tanımları dışındaki diğer değişken özelliklerini açıklamak için kullanılmaya başlandı. 1992 itibariyle bu terim 1990lardan bu yana çekilen bazı filmler için de kullanılmaya başlandı. Yeni Eşcinsel Sineması hareketi heteronormalliğin reddi ve toplumun uç noktalarında yaşayan LGBTler gibi bazı konular edindi.

1992 tarihli makalesinde, Rich 1991 yılındaki film festivalinde gay ve lezbiyenlerin varlığına dikkat çekerek “Yeni Eşcinsel Sinema” kavramını gay ve lezbiyen bağımsız film yapımcıları tarafından özellikle Kuzey Amerika ve İngiltere’de yapılmış benzer temalı filmler hareketi olarak adlandırdı. Rich teorisini Village Voice gazetesindeki yazısında form olarak radikal, heteroseksüellik tanımını ve 70ler ve 80lerde gay hakları savunucuları tarafından oluşturulmaya çalışılan pozitif gay ve lezbiyen imgelerini zora sokan bir şekilde cinsel kimliklerin agresif bir dışavurumu olarak Yeni Eşcinsel Sineması kavramını genişletti. Yeni Eşcinsel Sineması filmlerinde başrol oyuncuları ve anlatımlar baskın şekilde LGBTlere aitti ancak bu kişiler toplumdan dışlanmış ve dejenere olarak yansıtıldı ve bu kişiler de kendilerini suçlu ya da kanun kaçağı gibi göstererek kendilerine radikal ve geleneksel olmayan hayat biçimleri ve cinsiyet rolleri benimsediler. (daha fazla…)

Eşcinsel temalı filmlerin geçmişi nerdeyse sinema tarihi kadar eskiye uzanır ancak tüm eşcinsellik tarihi gibi bu filmlerin de yorumlanması her zaman tartışmalı olmuştur.

Kadın elbisesi içindeki Chaplin (A Woman,1915), eşcinsel bir imge midir, bir camp imgesi midir yoksa homoseksüelden çok sadece komikliği çağrıştıran bir imge midir?  Sessiz sinema eşcinsel temalarla doludur, her sessiz sinema komedyeninin kadın elbiseleriyle sergilediği performanslardan tutun da Wings (1927) deki Richard Allen ile Buddy Rogers’ın ateşli öpüşmesine, yönetmen Franz Borzage’nin Seventh Heaven (1927) ve Street Angel (1928) gibi filmlerde Charles Farrell’i homoerotik şekillerde kullanması kadar sinema bu örneklerle doludur. Gay Brothers filmindeki danseden adamların sinema tarihindeki ilk homoseksüel çift olduğuna inanılmaktadır ama  bir yandan da eşcinsellik konusundaki kafa karışıklığı o zamanlardaki homoseksüelliğe bakış açısı konusunda soru işaretlerine sebep olmuştur. Bu danseden çift belki de eşcinsellikten çok keyif için bu şekilde dansediyorlardı. (daha fazla…)